.kuyruk acısı

14 Şubat'ı Ölümsüzleştirmek

2012-02-12T14:30:00.005+02:00

Mail atın, SMS gönderin, pasta, çiçek gönderin, ilginç bir hediye bulun, olmadı kalkın gidin, belinize bir kurdela bağlayın (denenmiştir) "sana en güzel sevgililer günü hediyesi benim" diye kendinizi armağan edin.

Sarılın, saçlarını koklayın, sahilde elele tutuşup gezin, yemeğe çıkın, konsere gidin, hiç olmadık bir yerde öpün, öpüşün, gönlünü alın da isterse dağa kaldırın, ister fındık fıstık yiyip birlikte bir film izleyin, isterseniz dokunup dansedin, ister başınızın üstünde taşıyın, ister bacak omza yapın.

Ne yaparsanız yapın 14 Şubat'ı ölümsüzleştirin. 13 Şubat'a kadar ihmal ettiğiniz sevdiklerini, sevgilinizi (hayatınızda bir değişiklik yaparak) daha çok sevdiğinizi gösterin. İş orda kalmasın, kıçınızı dönerek yatar hale gelmiş bir ilişkiniz varsa mesafeleri kaldırın, sorunları çözün, rutin hale gelen ilişkinize can, heyecan katın.

Birlikte daha çok vakit geçirin. Özleseniz de özletmeyin. Çünkü bir şekilde şuursuzca harcadığımız insan ömrü gerçek bir sevgiye yetmeyecek kadar kısadır.

Dünden iyi olsun herşey. Onun sevmediği bir huyunuz varsa değiştirin, kilo verin, sigarayı bırakın, günlük traş olun ya da kirli sakal bırakın. Kendinizden geçmeden ilişkiniz adına güzel bir adım atın. Yaraları sarın, kırıkları ekleyin, hatıraları tazeleyin. Yine yeniden aşık olun, onu kendinize daha beter aşık edin.

14 Şubat'dan sonra ilişkinizde en az 1 şey daha iyi yönde gelişsin. Bir dahaki 14 Şubat'da buna 1 şey daha ekleyin. Herşey iyiye güzele doğru evrilsin... İster kul olun, ister eş, dost, arkadaş, sevgili, sevdiğinize verebileceğiniz en güzel hediye "bizim için birşeyler yapıyorum" mesajıdır.
Bunu asla unutmayın...

Ezan sesini duydu, müslüman oldu

2012-01-27T13:44:00.004+02:00

İyi günler sevgili blogseverler. Bir ezan sesini duydu, Müslüman oldu haber bülteni ile daha birlikteyiz. Bu haftanın şanslı Celebrity'si geçenlerde ülkemize gelip, zil zurna sarhoş sokağa işerken Paparazzi flashları patlayınca, donuna işeyen ünlü Hollywood aktörü bilmem kim...

Büyük ihtimalle ezan sesini duyup Müslüman olan bu şahıs, ileride ülkemize "bilmem kim hoca efendi" olarak saçlı sakallı gelmiş olacağından bugünlerin kıymetini bilin ve geç kalmadan hikmet dolu elini öpüp, yanağından bir makas almayı ihmal etmeyin.

Biz Müslümanlar bir garip olduk. Sanırım teknoloji ve güç yarışında bir kaç adım geri düştükten sonra, 19un esrarı, ezanın hikmeti, bal peteğindeki Allah yazısı gibi şeylerle avunur olduk. Allah (c.c) insanı yaratılmışların en şereflisi kıldığı gibi, Müslümanlar da seçilmiş bir topluluktur. Ancak Müslümanların olması gereken özellikleri içinde her gördüğünden medet ummak değil, çalışmak, ilim öğrenmek ve başarılı olmak önde gelir.

Kimsenin imanını sorgulama lüksümüz yok. Hoş gelsinler, güzel ezanları dinlesinler ve Müslüman olsunlar. Ancak merkezi sisteme geçti geçeli diyanet işlerinin müezzinlerin ezan okumayı unuttuğundan şikâyet etmesi bir yana, o patlak hoparlör cızırtıları ve kulak tırmalayan ses sistemlerini nereye koyacağız.

Yani ülkenin birçok kısmında hala Müslümanlar bile "tenekeden çıkan ezan sesinden" rahatsız olup sesini çıkaramazken, çişini tutamayan Hollywood oyuncuların büyük ihtimal Sultan Ahmet'deki ezan sesinden Müslüman olmaları tabi ki takdire şayan bir şey.

Hikmetinden sual olunmaz ama, mevlam hepimize akıl fikir vermiş, görünen köy ortada. Hatta Osmanlı'da sesi çirkin bir müezzinin bizzat padişahça ödüllendirilip kovulduğuna dair bir fıkra vardır. Meraklısına anlatabilirim.
Diyanet işleri başkanlığının son dönemde müezzinlere yönelik musiki bilgisi eğitimleri vermesi tabi ki güzel bir şey. Nitekim Hafız Burhan diye bir gerçeğimiz varken, Bülbül hoca, Kani Karaca gerçeği varken müezzinlerimizin güzel ezan okuması neden mümkün olmasın, ki oluyor da.

Ancak hoparlör cızırtısını kesemezseniz o iş hallolmaz. Lütfen camilere avize almak için yarışan ve bundan sevap bekleyen hayırsever cami derneği temsilcilerine "ses sistemi en iyisinden olsun" diye bir ricada bulunun. Belki "Teee minarenin üstünde kim görecek o hoparlörü" avize şıkır şıkır diyenler de olabilir ama siz görünmeyen ibadetlerin daha sevap olduğundan dem vurup işi bağlayabilirsiniz.

Yoksa biz çok daha "Endülüs işgal edilirken, Meleklerin cinsiyetini tartışan ulemalar gibi" uzaya gidince kıbleyi nasıl bulacağız muhabbeti yaparken kendimizi "Nail Armstrong Hoca efendi" ayda ezan sesini duydu diye kandırır dururuz.

Burnumuzun dibinde Müslümanların kulakları tırmalanır, ibadet ehli olmayanların gürültü şikâyetlerini bile "vay zındık, bre kâfir" diye kızarak karşılarken, elin Amerika'lısının ezan duyup Müslüman olması umudu ile avunur, dururuz...

Hamiş: Bu bir ezan eleştirisi değil, Hoparlör eleştirisidir. Doğru sözü yanlış gözle okuyup, borazan çalabilecek olanlara duyurulur...

Neden zil takıp oynamıyorum

2012-01-11T12:23:00.002+02:00

Bazı arkadaşlar son gelişmeler üzerine zil takıp oynamadığım için tutumumu eleştiriyorlar. Tek tek anlatmaktan bıktığım için özetle düşüncelerimi ifade edeyim.

1- Temelde bırakın tutukluluğu suçluların bile "hapis" yöntemi ile cezalandırılması geride kalanlar için hayatın çekilmez olması demektir. O yüzden prensip olarak sıradan vatandaşlar için bile yargılamaların tutuksuz olması gerektiğini düşünenlerdenim.

2- Bir ülkenin en üst düzey subaylarının bir takıp darbe girişimlerinde adının olması hoş değildir ve darbeyi kim yapar, yapmaya niyetlenirse yasalar yakasına yapışmalıdır ancak kantarın topuzunun kaçtığı ve işin bir kin davasına döndüğü görüntüsü hoş olmuyor ve yöneticilerimizin dediği gibi bir ülkenin eski G.Kurmay başkanının tutuklanması "zil takıp oynanacak birşey değildir"

3- Toplumda kutuplaşma ve gerginlik iyi birşey değildir. Başka ülkelerin geçmişine bakarsak, kendi uçaklarını imha eden, tanklarını bozan ülkelerin kolayca işgale uğrayıp "demokratikleştirildiklerini" birbirine düşen halkın ve askeri güçlerin sonunda ülkenin bölünmesine sebep olduğunu görebiliriz.

4- Kin ve öç alma hisleri yönetim kademelerinde bulunmaz. Devlette devamlılık esastır sözü en azından iyi giden şeyler için gereklidir. Bugüne kadar böyleydi, şimdi sıra bizde gibi bir anlayış, "aptalca sevinmeler" ve haddini aşan söylemler sıradan vatandaşlarca sergilenmiş bile olsa tehlikelidir. Dünün mağdurları, bugünün mağrurları gibi davranmamalıdır. Keser döner sap döner sözündeki keser; her zaman tek tur dönen bir şey değildir.

5- Sürüp giden bir terör ve sonucunda yitirilen canlar konusunda sıradan vatandaşlar olarak bizlerin de düşünmemiz gereken şeyler vardır. Özellikle yiten her "can'ın" ateş düşen bir ocağı, ağlayan anaları ve dağlanan yürekleri beraberinde getirdiğini unutmamak gerekir. Son olarak elim bir "kaza" neticesi kaybedilen 35 vatandaşımız'a "kaçakçıydılar zaten" diyerek "oh olmuş denilemeyeceği gibi" diğer taraftan "birgün sıra bize de gelecek" tarzı faşist yaklaşımlar sadece kin ve nefretten beslenenlerin işine yarar.

6- Demokrasi hepimize gereklidir ve kendimiz için istediğimiz hakları başkaları için de istemedikçe "kamil insan" olmamız mümkün değildir. Aslolan güç ve yetki elindeyken insanlara adaletli, iyi niyetli davranabilmektir. Onların haklarını da kendi hakları gibi savunabilmek gerekir. Bu yüzden ezilmişlik ve mağdurluk hissi ile son yaşanan gelişmeler karşısında ne kin ve nefret kusmak ne de zil takıp oynamak bence doğru birşey değildir. Saygılarımla.

İstenmeyen kıllar, tüyler, şeyler

2012-01-05T13:48:00.001+02:00

İstenmeyen tüy diye birşey var hepimizin aklında, bu yüzden tarih boyunca "çam sakızı" çoban armağanı diye küçümsenirken, çobanın aklının fikrinin "pürüzsüz bacaklar"da olduğu hep unutulmuş. Oysa eskiler işi biliyormuş ama olay o zamanlar bir sektör haline dönmemiş. Onu kapitalizm becermiş, herşeyimizi becerebildiği gibi.

"Karınca yumurtası" da yumurta gibi bir cilt için olmazsa olmazdanmış eskiden. Bu yüzden herkes neyine hayran olmuştur bilemem ama ben "Zeyna"nın o devirde bile bu kadar pürüzsüz bacaklara sahip olmasını hep takdir etmişimdir. Ancak anlamadığım birşey "Romalı askerlerin" de tüysüz bacaklara sahip olması. Nedense erkek milletinde tüysüz bacak olabileceğini almıyor insanın aklı.

Nitekim bazı aktristlerin sanat uğruna "soyunurum da sevişirim de" diyerek vurguladıkları sanat aşkına kapılan aktörlerin de gerekirse "kadın rolüne de girer, tüylerimi tavuk gibi de yolarım" diyebilmeleri pek de gurur verici. Şahsen ben bir tek "istenen tüyüme" elletmem. Ancak bazı insanların burnunda, kulağında ve yanağında biten tüyleri yolmak da çok hoşuma gider

Bu istenmeyen tüy olayına bizim bakışımızla Avrupa'lıların bakışı da farklı. Bizim Türk'lüğün gururu haline getirdiğimiz "bıyık" Avrupa'da istenmeyen tüy kategorisine girerken, mazallah "koltuk altı ile etek arası" istenen tüy kategorisine alınmış çoktan. Sonra "el şeyine" hayran olmayı ilke edinmiş bazı arkadaşlar "Avrupa'da öyle mi" adamlar, günde en az 2 kere duş alıyor, kardeşim bik bik bik diye kafamızı ütülüyor. Ben şahsen kıçını yıkamayıp peçeteye silen adamın kaç kere duş aldığı ile ilgilenmem. Etek ya da koltuk altı tüyünü matah gibi uzatan adam ya da kadının ter kokusunu bastıracak parfümü de tanımıyorum.

Kapitalist mantık herşeyden para kazanmayı iyi beceriyor. Epilasyon pazarı kadının yüzünden, bacaklarına ordan kolundaki tüye kadar yolarken, kasıklarında tüy bitmeyen hatunlar için "çakma yada takma kasık tüyü" satılıyor. Yani kolundaki tüyü yoldurmaya da para veriyorsun, kasıklarına tüy kondurmaya da. Maksat para veresin, daha çok tüketesin. Cübbeli'nin dediği gibi "günaha girmek için bi hayli masraf etmek gerek, içki para, kumar para, fuhuş para, abdest namaz ise bedava" Promosyana bak:)

Şimdi bu yazı uzar gider de, sizde belli bir yerden sonrasını zaten okumazsınız. O yüzden istenmeyen haller, istenmeyen huylar ve istenmeyen şeyleri de gelecek yazıya bırakmak lazım. Okursunuz umarım, okursunuz değil mi? Yoksa bu yazıyı da istenmeyen tüy kabilinden "eften, püften bir yazı" diye bakar geçer misiniz?

Hamiş: Şimdi bu notu aslında yazının içinde bir yerlere yedirmem lazım ama siz araya kaynak yaptım varsayın. Şahsen beni kan tutuyor ve tavuk gibi yeni yolunmuş, dipleri kan kırmızısı olmuş, hatta bazı yerleri de alınamamış kadın bacaklarına bakamıyorum. Gerçi mevsim yaz değil ama böyle bacaklarını yolup da "alem biraz tüysüz bacak görsün" diye sokağa çorapsız çıkan ablalalar bizi de düşünüp pantalon neyim giyseler diyorum.

2011 yılı internet geyikleri

2012-01-02T11:44:00.006+02:00

Bazı şeyler değişmedi, değişmiyor, ihtimal ki değişmeyecek.

-Facebook, twitter paralı olacakmış.

-3 Mesajımı beğen duvarındayım

-İlişki durumumu beğen...

-Msn var mı, cam var mı?

-Benimkisi 22cm, 21 cm, yok valla aşağısı kurtarmaz

-Ben bunu vaktiyle twitter'de yazdım...

-Kesintisiz 15 kez orgazm garanti ediyorum (yılda mı:)

-Fotoğrafım nasıl çıkmış, beğensenize kıızz

-Hesabımı kapatıcam bir süre gidicem buralardan

-Ergenler beni eklemesin, ekleyenler silsin

-Bak küfredicem, eklemeyin şu guruplara yaaa

-Facebook mafetmiş yine sayfa tasarımını

-Kız canım ya çok fıstık çıkmışın (kızlar arasında)

-Fener şöyle, Gs böyle, oley oley oley

-Tayyip kötü, tu kaka, geliyos gümbür gümbür meydanlardayız

-Kitabım çıktı, imza günümüz, şurda burda

-Harikasın canım sen bakma onlara

-eX sevgilimle çıkan kız da bişeye benzese bari

- @at Starbuck Nişantaşı

-Sakın bu uygulamayı yüklemeyin, firüs var

-Bu ülkede yaşanmaz artık, yobazlar ele geçirdi bla bla..

-Ay şu kedilere bakın. Annesinin kuzusu, minnoşu...

-Panpişiler, saksı, esra,ceyda kardeşler öf, pöf

-Dr. Erol Köse yine kime giydirmiş...

-İlişkisi var, ilişkisi yok, ilişkisi var, ilişkisi yok

-Ay babam facebook'a girmiş...

-Ne anlıyorlar benim adımla hesap açmaya

- A utanmaz resmimi de kullanmış, yuh

-Bu mesajı paylaşmayan beni listesinden çıkarsın

-Beni takip eden 10binlerce kişi..

-Allah'ını seven, peygamberini seven paylaşsın

-Bunu paylaşmayanın bir kişinin çükü düşmüş, birinin dibi tutmuş

-Alın size mim, tepe tepe kullanın:)

2011 yılı hesap özeti

2011-12-30T15:56:00.007+02:00

Bendeniz uzun yıllardır yeni yılı bırak kutlamayı çekirdek çıtlatarak bile girmem. Hesap kitap yaparım yılın son ayında hayata dair. İşlere dair. Son hafta bu daha da artar. Ne kazandık, ne kaybettik. Neler oldu neler geldi, kimler geçti gitti. Size de tavsiye ederim. İçip, sıçıp ne kadar rezil olursak o kadar iyi demekten iyidir.

Öncelikle memleketin hali ekonomi hariç pek de hoşuma gitmiyor. Mazallah dış düşman sayısı arttı. Sıfır sorun politikası başına 1 eklenip en az 10 olmuş durumda. Terör belası ile mücadele derken, 30-40 g.doğulu vatandaşımızı bombalamamızın şoku ise hepimizin üzerinde. Tabi bu şok geçince anlıyoruz ki vatandaşlarımız kaçakçı imiş, buna göz yumuluyormuş geçim kaynakları yok diye. Düşünmesi bile üzücü, can sıkıcı.

Net alemi blogdan face'ye ordan twittere doğru akıyor. Ben TV programlarında twitter adresleri görmek dışında pek birşey anlamıyorum hala twitterden. İhtimal ki öyle de ölüp gidicem. Napim bir yanım da eksik kalsın. Face ve blog mesajlarım oraya otomatik gidiyor zaten. Üzücü ama blog dünyası kan kaybediyor, su üstüne yazılan yazılar daha rağbet görüyor.

İşler, güçler dersen ülkemiz acayip kalkınıyormuş ama nedense bu bana pek yansımıyor. Kötü giderken acayip kalın yansırdı. Her krizde bir yerime batmış kıymık izleri var. Yara, bereleri de saracağız ama bankacılık sektörünün hiç arkamızı boş bıraktığı yok ki. Buna bir de telekom sektörünü eklemek gerek. Şimdi elektrik sektörü de sıraya girmiş durumda. Hepimizi öpen öpene, yeni yıllarda bu ilişkiden doğacak çocukların babaları belli olmayacak bu gidişle.

Yaş ilerliyor. Henüz romatizmalarım azmadı ama romantizm cephesinde biraz azalma var. Hayata daha mı gerçekçi bakıyorum bugünlerde bilmem. Şiir miir yazamıyorum mesela. Güzel aşk, meşk sözleri gelip gidiyor bazen. O da muhatabına ulaşmadan havada asılıp kalıyor.

Karın doyuran işlere doğru bir meyil var bende. Giderayak paracı bir moruk olup çıkmaktan korkuyorum. Bu yılbaşında kimse bilet almasın diye bir sürü umut kırıcı mesaj yazdım Face'de. Bana çıkçak siz almayın diye. Umarım MP beni dava etmez:)) Zaten bana çıkarsa da yarısını Face arkadaşlarıma dağıtacağımı söylemiştim. Bazıları bilet almayı unuttuğumu duyarlarsa çok kızacaklar:)

Kilo veremiyorum. Sağlıklı bir bünye için vermek şartmış ama bu yaştan sonra cinsel tercihimi mi değiştireyim canım. Veremiyorum işte. Eskiden olsa veresiye bile verirdim. Ona güven buna güven, ne satarsan sat alan geri gelmiyor. Artık veresiyeyi de kestik. Yeni yılın ilk icraatı dükkana bir veresiye verilmez yazısı asmak olacak.

Yarım kalmış bir sürü blog yazım var. Yeni yılda gaza gelir, bir heyecanla belki hepsini tamamlarım. Belki de bu iştahsızlıkla sürünür dururlar bir gün bu adam bize ne zaman bir el atıp yazacak diye.

Hayatta en kötü şey, umutsuzluk, heyecansızlık, yeni birşeyler yapma arzusunu yitirmek. Zaman geçtikçe de ruh haliniz o oluyor zaten. Hatta bazen hayatın size yüklediği dertler sıkıntılar bile ona tutunmak için bir ilaç gibi gelebiliyor. En azından başınızdan atmanız gereken bir derdiniz sizi meşgul ediyor.

Yeni bir yıl, bir bebek, bir genç kız ya da erkek ile temsil edilir. Buyursun gelsin hoşgelsin. Biliyoruz olay bir takvim hareketinden ibaret. Duvardaki takvimi değiştireceğiz hepsi o. Bugün ne ise yarın da o olacak. Ancak özel günlerin, gecelerin icad edilmesinin kapitalist beklentiler dışında, insan ruhunda bir tazelenme, hayata tutunma gibi işlevleri de olduğu aşikar.

O zaman buyursun gelsin arkadaşımız. Nasıl olsa birlikte 365gün geçireceğiz. Şimdilik başımızın üstünde yeri var. Zaten zaman geçtikçe, o başımızdan aşağı inip bizi kucağına oturtacak.

Hamiş: Küçük bir not da Yeni yıl kutlamalarına karşı olup, Mekke'nin fethini bazen rumi, bazen miladi, bazen hicri takvime göre bu işe bahane etmek isteyen kardeşlere; Gidin evinize yatın kardeşim...

Babanız kurban olsun size

2011-12-19T11:42:00.004+02:00

Rating canavarına karşı yapılan operasyonun en güzel tarafı en azından bir müddet sevdiğimiz dizi ve programlara dokunulamayacak olması.

Ben beğendiğim diziyi herkes beğenir; bu AGB ölçümleri de ona göre yapılıyor herhalde diye saf saf düşünenlerdendim. Gel gör ki öyle değilmiş. Bu işin cılkı çoktan çıkmışmış zaten. Oh olsun! O zaman deney faresi modundan çıkıp, beğendiğim bir diziyi daha paylaşayım sizinle. Belki izler, siz de beğenirsiniz.

FOX Tv'de yayınlanan "Babam için" dizisi: Dizi hakkında ayrıntılı bilgiyi şu arkadaş blogunda yazmış okumanızı salık veririm. Dizi kısaca, özlediğimiz tipte bir babanın ailesini bir arada tutma çabasını ve çocuklar etrafında gelişen olayları anlatıyor. Dizide, baba rolünde karikatürist ve oyuncu "Hasan KAÇAN" yer alırken, diğer rollerde bir çok tanıdık simanın yanında yeni yüzler de rol alıyor.

Dizinin en sevdiğim yanı ise, sıradan (bizden) karakterler içermesi. Bizlere gülümsemenin yanında unuttuğumuz aile değerleri ve en önemlisi "gözyaşımızı" da yeniden hediye etmesi.

Daha fazla anlatmak yerine, diziyi izlemenizi tavsiye ederim.

http://www.intersinema.com/babam-icin-dizisi-fragmanlari/

Pazartesi beklenen İstanbul depremi

2011-12-17T12:26:00.003+02:00

Ülkemizin tanınmış deprem uzmanı profesörlerce yılbaşı öncesi kritik bir 15güne girildiği bildirildiği günden beri İstanbul'da büyük çaplı yıkımlara sebep olacak ve tüm marmara bölgesini etkileyecek 7-8 büyüklüğünde beklenen deprem öncesi vatandaşların panik halinde önlem almaya çalıştığı gözleniyor.

Bir çok bakkal ve markette deprem çantaları tükendi. İnsanlar evlerine çağırdıkları ustalara mobilyalarını duvarlara tesbit ettiriyorlar. Zemin etüdleri ve bina sağlamlaştırmaları bir çok binada geçen ay tamamlanmıştı.

Okullarda çocuklara verilen deprem eğitimleri sayesinde evlerde anne babalarda duyarlı hale geldi. Herkesin deprem çantası yatağının başucunda. vs vs vs..

Her gün tvlerde deprem haberleri izliyoruz. Simav ve Van depremleri çok taze. Hala çadırlarda yaşayan insanlar, çıkan yangınlarda ölen çocuklar... Deprem dedenin sürekli yıllardır dilinde tüy bitmesine rağmen bir çoğumuz yine mal gibi yatıp uyuyoruz. Önlem mönlem aldığımız yok. Bir an deprem oluyor, yıkım oluyor. Acılar travmalar sonra unutup gidiyoruz.

Deprem gerçeği ile yaşamak, her an hazır olmaya çalışmak demek depreme. Ama hazır olsaydık böyle olur muydu. Her işimiz gibi depreme hazırlığımız da Türk işi. Allah'a emanet gidiyoruz ama müteahhite emanet edilmiş canlarımız. Sonra da kendi ihmallerimize.

Sahi kaç kişinin deprem çantası var evinde. Yakınında kaç kişi mobilyalarını duvara sabitletti? Siz hala başlığa mı takıldınız. Evet bu Pazartesi İstanbul'da deprem olacak. İnanmıyor musunuz. Girin bakın Kandilli verilerine her an her gün Türkiye'de bir yerlerde deprem oluyor.

Şiddetini Allah bilir, yıkımını da büyük ölçüde bizim ihmal ve davranışlarımız belirliyor...
O yüzden bu yazıyı okumanız bitince lütfen şu linke de bir göz atın.

Nitelikli çoğunluk aranıyor

2011-12-13T16:19:00.001+02:00

Eskiden buralar hep dutluktu. Biz kırk kişiydik birbirimizi bilirdik. Sonra ne oldu birden blog dünyası popüler oldu ardından herkes herkesi eklemeye başladı. Derken bir baktık bir kaç yüz kişi bizi ekliyor. Bazılarımızın izleyici sayısı binleri buldu. Ama bir atasözü daha gerçekleşti ardından "nerde çokluk orda yokluk." Sayılar birileri için çok anlam ifade etse de işin niteliğini düşündüğünüzde durum hiç de öyle göründüğü gibi değil.

Aynı şey bu kez çok daha korkunç biçimde Facebook ardından da Twitter'de başına geldi insanların. Sahi ne yapacaksınız, yüzlerce sizi takip edecek kişiyi. Ya da sizi takip eden yüzlerce kişi, ne yapacak sizin ağzınızdan çıkan kelimeleri.

Hurra! "Altına hücum" kültürü sona erecek birgün. Taze ot'a konan sinekler gibi her çıkan yeni uygulamanın "okunu yayından" çıkarmaktan vazgeçecek ve nitelikli yazılar, nitelikli yazarlar okumaya başlayacağız. En azından arkadaş çevremizden, ya da yazılarına anlam yükleyebildiğimiz, gerçekten kalemi güçlü insanlardan oluşan bir takip listemiz olacak. Herkes kendi ilgi alanına göre bir kaç on tane blog izleyecek. Hızla eklediğimiz sayfaları hızla gözden çıkaracağız. Çünkü herkesi izleyelim derken, şimdi kimse hiç kimseyi izleyemez, okuyamaz hale geldi. Her ağzımızdan çıkanı Tweet'lemekten de blog yazamaz olduk. Samanlıkta iğne arıyoruz, düşüncelerimizi çöpe atıyoruz yani.

Tabi ki herkesin yazdıkları kendince değerli, tabi ki bizim önemsediğimiz birini diğeri önemsemeyebilir. İlgi alanlarımız, yazılardan aldığımız tadlar değişebilir. Zaten olması gereken de bu. İnternet gerçekten bir okyanus. Yeni medya düzeninin "hit adamları" her yerdeler. Çünkü her yerde olmak zorundalar. Bir kaç gün, birşeyler yazmasalar kaybolup gidecek belki de sahte yıldız ışıkları. Kimileri bu işe kendini kaptırmış, kimileri ise sanal şöhretin gelip geçici olduğunun farkında, doğru bildiği yolda devam ediyor...

Her ne olursa olsun, yine küçük çemberimizin içine dönüp, biz kırk kişiyiz birbirimizi biliriz diyerek, daha samimi daha içten sohbet ve paylaşımlara döneceğiz. Tribünlere oynamayı bırakıp, kendi bahçemizde neşeli, sıcak sohbetlere dönmenin zamanı geldi de geçiyor bile.

Türk erkeğine dayak dersleri

2011-12-11T09:29:00.000+02:00

"Devletin eli suçlulara karşı yumuşadıkça, normal vatandaşın ötekinden gördüğü şiddet ve baskı artar."

"Yüzüne yüzüne vurma iz bırakırsın, yumuşak yerlerine vur bereleri çabuk iyileşir." Siz şiddeti önlemek üzere toplumsal eğitimi veremezsiniz ama suçlular birbirinin kardeşi gibi babadan oğula, abiden kardeşe, sağdıçtan arkadaşa dayak atma öğretisini aktarır."

CMUK'tan bu yana AB uyum yasaları ile birlikte çıkan her kanun suçlular lehine bir takım kolaylıklar getirirken, zanlı durumuna düşen masum vatandaşların işini zorlaştırıyor diye bir görüşe sahibim. İnanırsınız, inanmazsınız ama katiller, caniler, belalı adamlar bir şekilde her türlü zanlı lehine haklardan yararlanırken, kazara içeri girmiş, gözaltına alınmış vatandaşlar için durum ızdıraba dönüşüyor bence.

İşte kadınlar da bu yüzden dayak yiyor. Kimi kime şikayet edecek. Kocam beni dövdü diyerek gidebileceği yer baba ocağı da olsa, devlet kurumu da olsa hadi öpüşün barışınla noktalanacak bir süreç. Arkasından evde yine eşek sopası. Oysa karısını döven adamı "öyle dövülmez böyle dövülür" diye döven bir sistem olsa, acaba durum daha mı iyi olur diye düşünmüyor değilim.

Yani temel sorun kadına şiddet uygulayan insanların "geçmişlerinde şiddet görmüş masum kişiler olmaları" değil, şiddet uyguladıklarında kendilerini eşek sudan gelene kadar dövecek, yaptıklarına onları bin pişman edecek bir sistemin, mekanizmanın kurulamamış olmasıdır.

Bence....

Hamiş : Döveni dövmek mecaz anlamında kullanılmıştır. Cezaların caydırıcılığı söz konusu edilmiştir.

Kral çıplak'taki ürkek prenses

2011-12-08T10:27:00.001+02:00

Kral Çıplak'tan bir Pucca geçti. Program biraz "Abi kız arkadaşımı senin programa çıkarsak" görüntüsü verse de "Okan BAYÜLGEN"i bilenler hatır için çok da fazla "çiğ tavuk" yemeğeceğini de tahmin ederler.

Pucca blogcular arasından çıkmış en ünlü kişi şu anda. Kitapları satılıyor, okunuyor da ihtimal. Röportajları yayınlanıyor ve iyi kötü bir kariyer sahibi oluyor. Sosyal medya'nın kendisine ilgisi ortadayken bir TV programında yer almasından doğal da bir şey yok. Bu anlamda rating açısından da doğru bir tercih.

Kişisel kanaatim "Kral Çıplak" (formatı biraz esnemiş olduğundan tölere edilebilir ama) Pucca'mıza bir beden büyük gelmiş gibi durdu. Belki Disko Kralı'nda konuklar arasında kaynamak daha iyi de olabilirdi. Ancak doğal davranışı, mütevaziliği ve asla şımarık bir görüntü vermemesiyle gerek Okan BAYÜLGEN, gerek de eleştirmenler tarafından hoşgörülen bir sohbet olduğunu düşünüyorum. Bilenler iyi bilir Okan BAYÜLGEN Kral Çıplak'da konuklarını kollar zaten. Ancak Pucca'da şımarıklık, kibir ve kapasite üstü bir böbürlenme görseydi ufaktan iğnelemekten geri durmazdı diye düşünüyorum.

Heyecan, amatör ruh taşıyan insanlar için kaçınılmaz birşey ve profesyonel dünyada aksi düşünülse de, o heyecanı taşımak, onunla yaşamak çok güzel bir duygu. Pucca'da bunu gördük. Gördüğümüz bir başka şey'de blog yazarlığının bizzat Pucca'nın deyimiyle bir edebiyatçı kimliği olmadığı. (ki bir yazımda bunu hepimiz için söylemiştim). Tabi ki aramızda kalem tutan eli, edebi metinler yazan kişiler de var. Ya da gazeteci - yazar olabilecek kapasitede üretken insanlar da var. Pucca'da aslında kendisini yazılarından ve bir zamanlar bir iki DM alışverişinden tanıdığım kadarıyla böyle bir potansiyele sahip bir arkadaşımız. Merak edenler pek dikkat etmemiş olsalar da onun "az okunan" ama bence "daha sağlam" yazdığı diğer bloglarını ve şiirlerini okusunlar.

Ben şahsen o bloglarını daha çok severek okuduğum Pucca'nın biraz daha düşünce yapısını, entellektüel yanını yansıtabildiği bir sohbet olsun isterdim. Ancak gerek heyecanı, gerek bir tercih olarak popüler olan ve kendine para kazandıracak olan yanını yansıtması kaçınılmaz oldu. Nitekim programa telefonla katılan arkadaşlarımız da onun bu yanından başka bir yanına vurgu yapmadılar. Zaten benim sevdiğim bloglarının güncellenme tarihlerine bakarsanız Pucca'nın da beklentimin aksine ama doğru yönde bir tercih yapmış olduğunu görürsünüz.

Fiziki görüntüsü "Pamuk Prenses yada Marlyn Monro" bekleyenleri yine hayal kırıklığına uğratmış olsa da Okan BAYÜLGEN'in de vurguladığı gibi güzellik göreceli ve bir yazardan beklenen güzel olması değil, güzel yazması. Üstelik eniştemiz beğenmiş bize "ot" yemek düşer diyerek o konudaki eleştirileri dikkate almamak gerektiği kanısındayım. Öte yandan bu durumun Pucca'nın kariyerini "Pucca soyundu, orasını burasını açtı" türü magazin haberleri yerine "Pucca şunu da yazdı" türünde geliştirmesi için herkes adına hayırlı bir şey olduğunu düşünmekteyim.

Benim beklentim şahsen "Rus Edebiyatı'nı" okumuş bir kızın, diğer bloglarındaki gibi, popüler kültürden biraz daha uzak, elle tutulur cümleler kurmasıydı. Bu beklentimi kendisinden önceki konuk: Üstad "Toron KARACAOĞLU" yükseltti haliyle. Doğuş ya da Nihat DOĞAN'dan sonra bir Pucca sohbeti dinlemenin tadı ile "Üstad"ın o enfes sohbeti üstüne dinlemek aynı etkiyi yapmadı tabi ki bende. Bunda Pucca'nın bir suçu yok. Okan BAYÜLGEN'de "bence bu kadar yeter" diyerek sohbeti zihinlerde "Pucca'da bu muymuş?" sorusunun sorulmasına fırsat vermeyecek iyi bir zamanda kesti.

Bence Kral ÇIPLAK'a çıkıyor olmak Pucca gibi içimizden gelen bir blogger ve sosyal medya ünlüsü için azımsanmayacak bir değer ifade ediyor. Genel'de Okan BAYÜLGEN'in programlarına "seyirci" olarak katılmak bile bir kıvanç sebebi iken konuk olmak elbette önemli. Kutlarım.

İleride sevgili arkadaşımıza başarılarının devamını dilerken, bir DM'de kendisine söylediğim gibi "marka"sını bir takım tüketim ürünleri ile taçlandırmasını (bir parfüm markası, bir iç giyim markası vs)tavsiye ederim. Kendisinin de bildiği gibi günümüzde çok çabuk tüketilen, yanıp sönen bir yıldıza dönüşmeden önce tahminen "3.kitaptan sonra" tutmayacağını bilse bile bizlere daha "sağlam" bir edebi ürün sunmasını bekliyorum.

Ayrıca, mümkünse kendisini popüler kültürden (blog yazan, tweet atan bir yıldızdan) biraz daha öteye bir "yazar"a dönüştürme yolunda, zaten var olan potansiyelini harekete geçirecek (eğitim vb.) adımlar atması yararına olacaktır diye düşünüyorum.

İbrahim ORTAÇ

İyi ki varsın iyilik kardeşim

2011-12-07T10:05:00.002+02:00

Biz müslümanlar her insanın sol ve sağ omuzlarında iki kâtip melek olduğuna ve iyi kötü yaptıklarımızı kaydettiklerine inanırız. Hristiyan kaynaklarında bunlar melek ve şeytan olarak vurgulanır. İslam inancında meleklerden biri günahları biri sevapları yazarken, Hristiyan kaynaklarında kayıt etmek yerine şeytan kötülük yaptırmaya, melek iyilik yaptırmaya uğraşır durur. Hatta burdan bakınca yaşadığımız dünyada Şeytan fazla mesai yapıyor bile sayılabilir.

Ben de bir insan ruhunun 3 kardeş olduğuna inanırım. "Aslı, iyilik ve kötülük kardeşleri." Düşününce şahsen bir insan olarak kendi aklıma gelen kötülüklerden korkarım. Her aklına geleni yapmaya kalksa her insan kolayca bir canavara dönüşebilir. Nitekim bir çok kötü örneği (çocuk tecavüzcüleri, sapıklar, katiller)görüyor biliyoruz. Yüce Tanrı'nın kötülük yapabilme potansiyeli ile yarattığı insana, kendini frenliyen bir otokontrol mekanizması eklemiş olması büyük bir nimet. Siz adına ne derseniz diyin ben ona "iyilik kardeşim" diyorum ve "kötülük" kardeşim ipin ucunu kaçırmasın diye ona sığınıyorum.

İnsanlara zarar vermek, can yakmak çok zor birşey değildir. Zaman zaman da olsa öfkelendiğinizde içinizdeki bu "kötülük kardeşiniz"i gönül aynanızda görmüşsünüzdür mutlaka. Öyle ki bazen tamamen "nefsinizin heva ve heves"i ile sizi bambaşka birine de dönüştürebilir. Tercihi kötülükten yana olanlar haricinde hata yapan bir çok insan bir süre sonra kendi iç dünyasında kendisi ile hesaplaşır ve sonraki adımlarını kontrol etmeğe iyi yönde değişmeye çabalar.

Bunda içinizdeki "iyilik kardeşiniz"in emeği büyüktür. Bir kötülükten vazgeçtiğinizde ya da iyi bir şey yaptığınızda Tanrı'ya şükrederken, bir yandan da aynada kendi gözlerinizin ışıltısına bakıp, çok şımarmadan "İyi ki varsın iyilik kardeşim" der misiniz? Bugün hala az çok iyi bir insansanız, az çok bu dünya yaşanabilir bir yerse "O bunu gerçekten hakediyor"

Ben yumurtladım

2011-12-01T15:05:00.003+02:00

Aforizmalar

* Hala içtiğim çaydan arttırdığım kesme şekerlerle zengin olma hayallerim var benim.

* İnsandan insana fark var. Kimisi başını alır gider, kimisi Basın'ı alır gider.

* Emperyal hayaller, emperyal düşmanlar yaratır.

* Bir süre seni anlamasını beklersin, bir süre de arkandan ağlamasını. Sonra da niye bekledim ki bu kadar diye kendi kendini yersin.

* İnsanlar aslında ayrılmaz, ne üçe ne beşe. Bilakis bir araya toplanır, kanka arkadaş, taraftar, köylü, ırkdaş diye. Asıl ayrılık ondan sonra başlar.

* Geceyi güzel yapan ihtimallerdir

* Bir şansım daha olsa bu dünyada, bu kafa bendeyken büyük ihtimal yine boşa harcardım.

* Defterinizdeki boş sayfaları geri dönüp yeniden kullanabilirsiniz ama ömrünüzün boşa geçen günlerini asla.

* erkekler mars'tan kadınlar venüs'ten mi bilmem ama bazı insanlarla aynı yerden gelmediğimiz kesin

* İdeal erkek, ya bir kadın ütopyasıdır ya da kadınların son aşık olduğu kişiden 1 sonrasıdır.

* Kadına şiddet uygulayan insanların temel sorunu, çocukluklarında dayak yemiş olmaları değil, şiddet uyguladıkları zaman, eşek sudan gelene kadar kendilerini dövecek birilerinin etrafta olmayışıdır.

Kitapsız

2011-11-28T21:43:00.002+02:00

Kendimi bildim bileli birşeyler yazıyorum.
Yazıyorum dedimse sadece internet alemini ve blogları kasdetmiyorum. Yazıyorum diye kızıldığı, o yüzden yorganı tepemden çekip kör karanlıkta şiirler karaladığım ergenlik günlerinden beri. Mahalli gazetelerde köşe yazarlığı yaptığım günlerden beri... yazıyorum işte.

İlk şiir kitabımı arkadaşlarla (1987)'de bastıktan sonra, birisi gelip üste para vermedikçe kitap basmamaya and içmiştim. Çok şükür o da oldu. Geçenlerde severek katkıda bulunduğum yakında 2.baskısı da yapılacak bir kitap için küçük de olsa telif ücreti aldım. Demek ki artık baskıyı bekleyen TİO külliyatı için birşeyler yapma zamanı geldi.

Bloggerlerin kitap bastırması malum günümüzün modası. Ancak blog yazılarından derlermiş bir kitabı insanlara "alın kitap yazdım" diyerek sunmak "HBBA" dostumuzun da dediği gibi pek de ilginç gelmiyor bana. Yazılarımın bir kısmını blog yazma olaylarından önce gazete köşelerinde yayınladığımdan olsa gerek, derli toplu bir çalışma olarak elimde bulunmasını da istiyorum.

Okunur, okunmaz alınır alınmaz açıkçası çok da önemsediğimi söyleyemem. Ancak madem ki yazıyoruz, madem ki üretiyoruz. Hoş bir sada'yı samanlı kağıt kokuları arasında da sunmak gerek.

Allah kimseyi kitapsız bırakmasın. Zihnimdeki ilk adım bir şiir, bir de köşe yazılarımdan derlenmiş kitap ile okuyucunun karşısına, elini uzattığında bulabileceği raflardan birine çıkmak. İmza gününde sıkıntı ve izdiham olmasın diye kitabın ilk sayfasını MKA formatında imzalı olarak sunmayı düşünüyorum. O yüzden telaşa gerek yok. Şimdiden ayırtmak için yayınevlerini rahatsız etmenize de.

Ebat konusunda ise en azından satılmadığında, kuruyemişçilerde ayçiçeği külahı yapmaya uygun bir ebat düşünmeli ki; kağıt israfı olmasın. Kapağını geri dönüşümlü kağıttan seçmeli. Hatta arka yaprakları boş bırakıp, okuyucunun ilerde yemek tarifi veya notlar alabilmesi için müsvedde olarak kullanmasına imkân tanımalı.

Sanırım abarttım. Ben bastırayım da siz ne yaparsanız yapın canım. İster alın atın, isterse arada çıkarıp okursunuz, artık orası size kalmış. Ciddi fiyatlarla satılan kitaplardan gelen telif ücretlerinin komikliğini gördükten sonra, kitabımın ücretini de 1 TL yapıp bakkallarda, marketlerde sakız gibi para üstü niyetine vermek de, tiraj açısından iyi bir fikir olabilir.

Tamam tamam, sustum:)))))

Blogcular teker teker ölürken

2011-11-18T12:07:00.003+02:00

Ölüm en büyük ve acı ders insanoğluna ve en büyük öğretmen aynı zamanda.

Yıllar önce Şahika Günsel TUĞRUL ablamızı kaybettik. Kendisi bir blog yazarıydı. Kanserden tedavi gördüğü günlerde yardımcısı bir kardeşimiz vasıtasıyla ölüm döşeğinde bile yazılarını bizlerle paylaştı. Kaybı hepimizi çok üzdü ama her ölen unutuluyor ne yazık ki. Hayat öyle de acımasız.

Şimdilerde ise blog aleminde "ölesim geldi-öldüm" türünden bir salgın yayılıyor. Bu virüs salgını ilk belirtilerini gösterdiğinden bugüne bir-iki-derken üç blogger'in vefat haberini aldık, üzüldük. Garip bir şey bu. Adını şöyle bir duyduğumuz, iç dünyasını bilmediğimiz insanlar olsalar bile, ölümler can yakıyor. Hani ateş en çok düştüğü yeri yakar derler ya, doğrudur. Asla yakınları kadar üzülemezsiniz ama blogger dünyasının bir ferdi olunca siz de kendinizle özdeşlik kurup, aynı ortamı paylaştığınız bir kişinin ölümüne üzülüyorsunuz. Bunun bir tezgah olduğunu öğrenince de üzülmekten öte, aptal yerine konulduğunuzu düşünerek, sinirlenip, kızıyorsunuz.

Sanal alem garip bir alem. Ömrümün 15 yılında yer eden bu alemde kendimi ve tanıdığım insanları değerlendirme şansım oldu. İsteseniz de istemeseniz de insanlarla iletişim kuruyorsunuz. Bazen gerçek hayattaki kadar değer verdikleriniz oluyor. Hatta gerçek hayatta tanıdıklarınızdan daha değerli insanları tanıma şansınız da olabiliyor. Ancak "sanal" sandığınız şey bir müddet sonra reel olabiliyor. Karşıdaki insan için hissettiğiniz "üzüntü" sanal değil. Aynı şekilde merak, derdine ortak olma çabası ve yardımcı olma arzusu.

İçinde yaşadığımız yüzyılın en büyük handikapı bu. Eskiden insanlar ancak yaşadıkları çevrede olan bitenden haberdardılar. Oysa şimdi dünyanın öbür ucunda bir insan için üzülmeniz mümkün. Ya da o insanla birlikte sevinmeniz. Kötü olan halâ bir uçağa, otobüse, trene binmeden o kişiye fiziksel bir yardımda bulunamıyor olmanız. Yani değer verdiğiniz insan açlıktan ölse bir kaşık sıcak çorba uzatmanız imkansız arada mesafeler varsa. Ama yemek sepetinden yemek yollamanız veya bir şekilde yardım etmeniz de mümkün.

Girdiğiniz bu alemde eliniz biraz da kalem tutuyorsa, ilgi görmeniz doğal. Hatta bu ilgiden hoşlanmanız da neredeyse Allah'ın emri gibi. İşin kötü tarafı bu ilgi ile şımarabilirsiniz. Sizi mutlu eder yazdıklarınızın okunması, insanların sizi gözünde büyütmesi, değer vermesi egonuzu şişirir.

Ancak bu değeri taşımak zordur. Şımarabilirsiniz kolayca. Ya da şımarmazsınız da bu gördüğünüz ilgi arttıkça bu ilgiden bunalırsınız. Hele bir de insanlar sizi sahiplenip, ne yapacağınızı söylemeye başlarlarsa iyice tadınız kaçar. Ruhunuz sıkılır, karşı tarafta size ilgi gösteren veya sizden ilgi gören insanlar da birden hayatlarında bu ilgiyi kimseden görmediklerini ya da kimseye göstermediklerini unutarak sizi sigaya çekmeye başlarlar.

Birden bu "sanal" dünyanıza giren insanların "reel" dertler çekmenize de sebep olduklarını görürsünüz. En basitinden "başağrısı-karın ağrısı" aksayan işler, kaçan uykular, gereksiz üzüntüler, ya da huzursuzluk. Sonra bunalırsınız biraz daha. İnsanlardan kaçmak istersiniz. Bazen modemi söker atarsınız, bazen telefonu kapatırsınız. Ancak içinize işleyen bu masum virüs sizi rahat bırakmaz. Yine döner dolaşır kürkçü dükkanına bir kaç kez uğrarsınız gemileri yakmadan önce.

Bazen de tersi olur. İnsanlar sizi unutur. Onlar için artık bir anlam ifade etmediğinizi farkedersiniz. Hani hep canım, cicim, abim, kardeşim, can yoldaşım, biricik arkadaşım, kankam sözlerini duyup, sarfettiğiniz insanlar ne gelip yazdıklarınızı okur, ne de sizi merak eder. Hele bir de buna genel anlamda blog ortamından insanların uzaklaşması eklenirse, hemen hemen küçük çaplı bir bunalım kaçınılmaz olur.

Öte yandan hiç hesaba katılmayan ve asıl önemli olan hayatınızdaki "küçük daire"dir. Yani reel dünyanızdır işin aslı. Asla kredi kartı extreleri sizin sosyal medya etkinliklerinizi umursamaz. Sağlığınız, çevrenizdeki insanlar, yakınlarınız, eş, dost, anne, babanız yani çekirdek aileniz ve reel sorunlarınız da "sanal alemin" umrunda olmaz. Olsa da pek elden birşey gelmez. Ama....

İşte herşey o ama da gizlidir. Bir şekilde size değer vermiş insanlar, "sanal alem"de de olsanız, sizi önemsemiş insanlar için durum farklıdır. Onlar direkt ya da dolaylı olarak sizden etkilenir. Aranızda hak-hukuk oluşur. Bu elle tutulmaz birşey de olsa, üzüntülerinden size düşen bir pay varsa bunu hisseder, yaşarsınız. O yüzden, özellikle eli kalem tutan, biraz sanatçı yönü olan, güzel cümleler kurabilen biriyseniz, bazen başınıza bela kesilen hayranlara bile bir müddet katlanmanız gerekebilir. Çünkü söz sihirdir ve siz bir bakıma büyücülük yapmış sayılırsınız.

Sebebi ne olursa olsun, ister ilgisizlikten, ister fazla ilgiden ya da yaşadığınız gerçek dünyaya zarar vermesinden dolayı olsun, insan bazen bulunduğu "sanal" alemden çekip gitmek ister. Blogunu kapatır, yazdıklarını siler, facebook - twitter benzeri ortamlardan kaybolmayı seçer. Ruhunu dinlendirir. Başına biraz da kendinin sarmış olduğu sıkıntılardan uzaklaşmaya çalışır. Çünkü zaman geçtikçe ya ruhunu boğan kişilerin de aklı başına gelip, sakinleşir. Ya da ilgi göstermeyen insanlar "aaa bu adam neden yazmıyor" diyerek arayıp sormaya başlar.

Bu neticeyi elde etmek için yaptıklarınız ise sizin hem kişiliğinizin ne kadar yara aldığını, hem de ne kadar çaresiz durumda kaldığınızı gösterir. Bazen karşınızdaki insanlar o kadar anlayışsız ve kısır döngüye girmiş olabilirler ki. Hakaret eder, kovarsınız, hiç kırmak istemeseniz de incitirsiniz. Bazense o kadar ilgisizdirler ki, ilginç başlıklar ararsınız "hasta oldum yatıyorum, bir süre tatile çıkıyorum, yeni kitabım için hazırlıklara başladım" türü cümleler bloglarda boy-endam gösterir.

Özellikle ünlüler arasında son zamanlarda görülen "soyunmalı" ya da "dedikodulu" twitter etkinlikleri bu doyumsuz iştahın bir eseridir. Birilerini karalayarak ya da kendini rezil etmeye uğraşarak gündeme gelme çabası meyvelerini ne yazık ki kısa sürede vermektedir. Bu yüzden de bazen insanlar emek vererek ulaşamadıkları yere, başkalarının "rezil" olarak kolayca ulaşmaları karşısında üzülüp, bunalıma düşmektedir.

Ve ölüm. Şakaya gelmeyen acı gerçek. Ne yazık ki (iç dünyasında yazar, çizer ne yaşamış olursa olsun) sanırım en büyük ihanettir ölüm. Ölmeyi seçmek, çaresizlikler içinde kıvranan insanların, ruh dünyasında ciddi bir sorunun habercisidir de. Sanatçılar arasında çokça görülen bu ruh haline "intiharlar, kendini içkiye, uyuşturucuya vermeler, zehir içmeler, bedenine zarar vermeler örnek gösterilebilir.

Yazıya başlık olan ölümler ise gerçek değil, blogcuların "sanal ölümleri"dir. Sebebi ne olursa olsun. Kendisinin öldüğünü bir şekilde çevreye duyurup, ondan sonra da "Ölmedim ki, sizi denedim. Ölmedim ki, bakalım dostlarım gerçek miymiş öğrenmek istedim. Ölmedim ama ölecek kadar çok sevdim vs demek ne etik, ne de akıl kârı olan bir iş değildir."

Tabi ki bunu yapan insanların iç dünyasını, sıkıntılarını bilemeyiz. Ancak yapılan şey bize çocukluğumuzda dinlediğimiz "yalancı çoban" masalını anımsatır. Bir gün gerçekten ölürsünüz ve insanlar "başımız sağolsun" demek yerine "beter olsun" derler. Daha da kötüsü gerçekten bir gün ölen bir bloggerin ardından kimse olaya inanmaz ve hiç tanımadıkları "rahmetli" kişi için olmadık sözler söylerler. İyisi mi bu yanlış davranış biçimi, bu virüs yaygınlaşmadan insanlar bu yolda devam etmekten kaçınsınlar.

Bugüne kadar "yalancıktan" ölen tüm blogger'lere "niye ölmedin?" demek yerine "iyi ki yaşıyorsun" dedikten sonra, bu davranışın çok yanlış ve çirkin olduğunu belirtmeden geçemiyorum. Bu arkadaşlara "iyi yaptın abi" diyenler de kendi ruh sağlıklarını yeniden gözden geçirsinler derim naçizane...

Vidivodo.com : sonrakini bekleyeceğim Etiket: jattendrai le suivant

Her zaman blog yazısı tweetlenmez ya

2011-11-15T20:53:00.001+02:00

Bazen de tweet'ler blog yazısı olur.

Dahası için tıklayın.

ibrahimortac

Asosyal adamın gözüyle sosyal ağlar

2011-11-14T16:32:00.002+02:00

Sosyal ağ ortamları blog alemini öldürdü diyorlar. Cidden de bu görüş doğru gibi. Açıkça söylemek gerekirse eski dostumuz blogger'deki şaşalı günlerimizi mumla arıyoruz hepimiz.

Herkes ağzındaki baklayı ıslatmadan söylediğinden ya da yumurta kıçımızda pek durmadığından olsa gerek. Artık blog okuyamaz, yazamaz olduk. Çok meşgulüz ya o sebepten böyle olmalı.

Torba olmadığı için büzülemeyen ağızlarımız değer ifade edecek blog yazıları yerine, uçup gidecek gürültülere, saman alevlerine dönüştü bir bakıma. Buyrun bakın nerelerde laf ve ömür tüketiyoruz.

Friendfeed: Kavga edip tartışacaksan, birbirine laf sokacaksan güzel ortam. Ciddi zaman kaybına ve bağımlılığa yol açıyor. Sinirlenip hesap kapatmak cabası. Genelde fake hesap kaynıyor. Gruplaşmalar, ordan oraya sataşmalar, anlık tavan yapan tepkilerle diğer sosyal medya araçlarına göre daha "online" daha "aktif" ama bir o kadar da mahalleli algısı yaratıyor. Üstelik facebook FF'i satın aldığında kullanıcıları facebook'tan kazmalar burayı işgal edecek demesine rağmen.

Facebook: Bir çok insanın genelde kendi adı sanıyla, nadiren de fake hesaplarla yer aldığı bir ortam. Ailenizin Facebook'u gibi birşey. Paylaşımlar daha samimi. Ancak insanın kendi eliyle kendini fişlemesine yol açan sıkıntılı bir durumu var. Yine de hem dünyada hem de ülkemizde en aktif kullanılan sosyal medya aracı.

Neredeyse Facebook hesabı olmayana kız verilmeyecek kadar standart hale geldi ülkemizde. Öte yandan iş dünyasının da Facebook'a yönelmesi, Facebook sayfamızı beğen uygulamaları ve Viral reklamlar haline gelen küçük çaplı kullanıcı rüşvetleri Facebook'daki üyeler arası iletişimin tadını daha da kaçıracağa benziyor.

Twitter: Bir ara ciddi ciddi öğrenme zorluğu yaşadığım, içine girmeyince mantığını dışardan bakarak bir türlü çözemediğim cıvıltı şeysi. Hesap açmama rağmen yine de kendisinden pek hoşlanmıyorum. Şahsen ancak ünlüleri ya da bazı tv programlarını izlemek için kullanılabilecek bir program gözüyle görüyorum. Etkileşim açısından bir yavanlığı var ama en çok televizyoncuların, siyasilerin dilinden düşmüyor. Kendi çalıp, kendi oynamak isteyenler ve kendini atasözü ve özdeyiş üstadı sananlar, ya da çarşıda duyduğunu pazarda pastelemek isteyenler için ideal.

Tumblr: Mantığı mikro blog olmasına karşın daha çok resimli roman tarzına dönmüş, fotoğraf altına yazılar kondurularak ilginç tarzlar oluşturulabilen bir ortam. Hesap açmamış olmama rağmen ilgi ile izlediğim bloglar var. Biraz Opera bloglarını da anımsatıyor. Kısa blog yazılarınızı, resimlerinizi, beğendiğiniz link, müzik ve videoları paylaşabiliyorsunuz. Hoşuma giden bir özelliği alıntı ve kaynak göstermeyi kolaylaştıran aynı zamanda gelenekleştiren bir yapısı var. Soru sorma özelliği ile Foursquare 'ı da aratmıyor.

Google+: Mailden ve arama motorundaki başarısından sonra Google sosyal mecra'da ne yapsa tutturamıyor. Google+ Facebook'a benzese de akibeti Google'un diğer başarısız projeleri gibi olacak sanki diye bir önyargı oluştu bende. İlginç olmasına rağmen, sıcak (kullanıcı dostu) değil gibi. Yine de Google inadından vazgeçmeyeceği için birgün çok başarılı bir google projesini sosyal alanda da görürsek şaşırmayalım. (bkz: Orkun Brezilya'da)

Msn Spaces: Birileri kullanıyor ama ben pek ilgilenmedim açıkçası. Görünüşü falan fena değil aslında. Ancak nedense Facebook'la kıyaslanmayacak kadar az aktif kullanıcısı olduğunu düşünüyorum. Aslında gerek Google gerek Microsoft'un o kadar yaygın online iletişim araçları ve mail hesabı olan kullanıcıları varken sosyal medyada çuvallamış olmaları ayrı bir araştırma konusu olabilir düşüncesindeyim.

Benim bildiğim uygulamalar genelde bunlar. İrili ufaklı bir çok proje daha var ama pek tutmadılar sanırım. Yahoo'nun Meme'si gibi. Demek ki gerçek hayatta neyse, sanal dünyada da aynı. Herkes herşeyi başaracak diye birşey yok.

Peki siz de benimle aynı fikir de misiniz? Hangi sosyal medya araçlarını kullanıyorsunuz? Hangilerini beğeniyor, hangilerini beğenmiyorsunuz?

Bir dizi, bir kanal, bir kaç tavsiye

2011-11-14T13:20:00.002+02:00

Beni bilirsiniz kolay kolay dizi, film vs. tavsiye etmem.
Çünkü doğru dürüst sıkı bir Tv izleyicisi değilim. Ancak nadir olarak çok beğendiklerimi paylaşırım. Belki sizin de hoşunuza gider.

1- TRT okul ve Radi Hoca. Son zamanlarda gördüğüm en komik, eğlenceli adam. Hoş bir komedyen. Özellikle okuyucu sorularına verdiği cevaplar süper.

Yayınlandığı Trt okul'da güzel bir kanal.
Ayrıca Trt çocuk ve çocukların sevgilisi PEPE'yi de es geçmeyelim.

İzlemek için tıklayın.

2- Game of throns yabancı diziler içinde Tudors'tan ve Spartaküs'ten sonra CNBC-E de yayına giren dönem dizisi oldukça ilginç ve alışkanlık yapıyor. İzlemenizi tavsiye ederim.

İzlemek için tıklayın.

Geçen sezonlardaki gözdelerimden Behzat Ç. ve Dr. House'u (ben artık izlemiyor olsam da) izlemeye devam etmenizi öneririm.

Not: Gördüğünüz gibi bir çok hayranı olmasına rağmen ben "Leyla ile Mecnun" fanatiği olamadım:)))

VAN'a BİR MİLYON OYUNCAK KAMPANYASI

2011-11-07T13:44:00.000+02:00

Çocuk oyunlarında yıkılan bir ev gördünüz mü hiç?

Oyunlardaki gibi yıkılmaz evler yapmak, mutlu ve yaratıcı çocuklar yetiştirebilmek için...

Van’daki çocuklarımızı oyuncaklarla sarıyoruz.

Haydi! Top, bebek, lego, araba, yap-boz yollayım.

Boya kalemi ya da bir kitapla çocuk gülücüklerine karışalım.

1Milyon Kalem Ailesi

Adres:
1milyonkalem -
VAN’A 1 MİLYON OYUNCAK KAMPANYASI

Van Valiliği
Cumhuriyet Cad. Hükümet Konağı.
65100 Şerefiye - Van

1 MİLYON OYUNCAK

Haydi 1milyon oyuncak

VAN'da bayram olacak
Şimdi kerVAN kurulacak
VAN'da bayram olacak

Çocuklar oynayacak
Neşeli, mutlu olacak
Hüzünler unutulacak
Haydi 1milyon oyuncak

Not: Bu bayram çocuklarınıza harçlığını bir fazla verin. Onlar VAN'lı kardeşlerine oyuncak alacak...

Yalnız ve güzel memleketim

2011-10-30T12:35:00.007+02:00

Neşeli bir şeyler yaz diyorlar. İnsan'da neşe kalsa yazacak elbet. Bir yandan şehit haberleri, alt üst olduk 24 can gitti. Bitmeyen PKK terörü. Hepimizde bir beklenti terör bitecek herşey sütliman olacak.

Oysa gidenler, görenler anlatıyor. Elektriğe para yok, suya para yok, vergi diye birşey yok. Neredeyse dilinde sözde kürdistan türküsü olmayan adam yok. Yeşil kartsız vatandaş yok, sağlık hizmetleri bedava, yetmedi ev sahipleri fakirim diye kömür yardımı alıp, kiracılarına parayla satıyor.

Hayvancılık yap diye inek bedava, süt bedava. Oysa insanlarda yaşam koşullarını iyileştirme çabası yok. Elektrik parası alamıyoruz bari tasarruflu ampül kullanın diye bedava dağıtılan lambaların içinde kamera var mı diye şüphelenecek kadar absürt bir paranoya. Öte yandan tek kolona iki ev diyerek, tabutlarda yaşamaya devam eden insanlar. Belediyelerin imarı denetleme gibi bir derdi yok. Varsa yoksa, dertleri yandaş kayırmaca.

İnsanın morali bozuluyor. Bir arkadaş "Oralarda devlet yok diyordum önceleri ama anladım ki asıl buralarda (sosyal) devlet yok." Devlet neyi var, neyi yoksa oralara akıtıyor. hizmetin alası oraya gidiyor, altında bir çok insanın lüks araçlar var, devlet yardımlarıyla yaşayan zenginler bile türemiş. Pkk'nın var olma sebebi ne etnik ayrımcılık, ne kürt sorunu bal gibi "eroin" için dağlardalar sözlerini duyunca, moralinizin düzgün kalması mümkün mü?

Üstüne VAN depremi. Hortlamaya hazır iki taraflı faşizm boyutlarında milliyetçilik akımları sosyal medyada. Ölsünler, gebersinler diyenler bir tarafta. Deprem altından canla başla kurtarılan ama hastaneye giderken ölen çocukları "Öldürdüler" diye manşet atan "Kürt faşişti" gazeteler bir yanda.

Öte yandan canla başla çalışan insanlar, kardeşlik bitmedi, yitmedi diyerek içimize umut serpen, alın terini insanlar yaşasın diye döken kurtarma ekipleri. İşini gücünü bırakıp yurdun dört bir yanında yardım toplayan asil milletimin asil insanları, yurtdaşlarımız, insan kardeşlerimiz.

Sonra yağma haberleri, çadırların satılma görüntüleri, yetmiyor çadır derken Ağrı merkeze kadar çadırların gittiği duyumları. Yardım kampanyalarında havada uçuşan "şu kadar milyon vericem" sözlerinin yalan, reklam çıkması. Bir tarafta ağlayan bebekler, bir tarafta hala umutla bekleyen insanlar ve o insanlara umut olsun diye yardım için çırpınan gönüllüler, halkımız, güzel yürekli insanlarımız.

Buruk bayramlar. Bir yanda bir fırsat olsa da nasıl bayram protokollerini iptal etsem, nasıl gündemi değiştirsem görüntüsünde hükümet, diğer yanda bir bahane bulsam da hükümete nasıl çaksam derdinde, alternatif olmayı beceremeyen bir muhalefet.

Nuri Bilge CEYLAN'ın dediği gibi "Yalnız ve güzel memleketim"

Beşikçioğlu'nun günahı

2011-10-29T20:54:00.000+03:00

Ekran yüzü mü diyorlar. Ünlü olmanın böyle götürüleri de var, getirileri gibi. Erdal BEŞİKÇİOĞLU iyi bir tiyatrocu. Sima benzerliği yüzünden bir trafik kazasında kaybettiğimiz sevilen vali Recep YAZICIOĞLU'nu canlandırdığı VALİ karakteri cuk üstüne oturdu.

Vali karakterinin üstüne, sevilen polisiye Behzat Ç. için arasalar daha uygun birini de bulamazlardı. Bir fenomen haline gelen, anti kahraman Behzat Ç. karakteri de Erdal BEŞİKÇİOĞLU'nun üstüne yine cuk diye oturdu. Ayrıca Erdal BEŞİKÇİOĞLU'da iyi bir tiyatrocu olarak dizi karakterine çok şey kattı.

Hepimiz biliriz bazen oyuncular üzerlerine yapışan karakterlerden kurtulmak için olmadık işler yaparlar, tam zıt rollerde oynarlar. İyi adam olmaktan bıkıp, kötü adamı süper oynayan Nejat İŞLER gibi. Böylece rolün sanatçıyı şekillendirmesine izin vermeden, sanatçı rolünü seçer ve ona değer katar. Zaten doğrusu da bana göre bu dur.

Erdal BEŞİKÇİOĞLU'nun bugünlerde başına gelen ise hiç de hoşlanmadığı birşey sanırım. Röportajlarından izlediğimce kendisi iyi bir eş, iyi bir baba ve iyi bir insan. Ülkemizde yaşanan VAN depremi, hepimiz gibi onu da üzmüştür mutlaka. Film ekibini de.

Halkımızın övülesi duyarlılığı ile açılan yardım kampanyaları peşpeşe geldi. Sonra TV kanallarının kampanyaları, gerçek ya da hayali vaadler havada uçuştu derken yeni vizyona girecek olan Behzat Ç. "Seni kalbime gömdüm" adlı filmin 1günlük hasılatının depremzedelere verileceği duyuruldu. Bu iş içinde haliyle yine Erdal BEŞİKÇİOĞLU'nun yüzü kullanıldı. İşte ne olduysa bu hasılatın bir günlük değil 1 seanslık olduğu yönünde yapılan açıklamadan ve bu seansında en ölü saat olan 12.00 olduğunun ortaya çıkmasından sonra oldu.

Gazeteler, TVler ve Sosyal medyada bu olay çok eleştirildi. Hemen hemen herkez bunun bir yanlış anlama değil, "kıvırma" olduğunu söyledi. Film resmen sabote edilmiş gibi oldu. Daha fazla izleyici ile buluşması ve gişesi riske girdi. Ancak olay bununla kalmadı bana göre. Herkes görsellerde "Erdal BEŞİKÇİOĞLU"nun yüzünü kullandı. Çünkü "Behzat Ç." oydu. Yerden yere vurulan da o oldu. Kimse çıkıp BEŞİKÇİOĞLU'nu suçlamasa da, Behzat Ç "tu-kaka" olurken, böyle garip bir algı oluşturuldu.

-Vay be komserim seni böyle bilmezdik, oldu mu bu? türünde ironik manşetler atıldı. Erdal BEŞİKÇİOĞLU'na hiç de haketmediği bir şekilde, ekran yüzü olmanın, şöhretin ve öne çıkmanın garip faturası kesildi. Adam basın açıklamasını yapmakla işlediği günah yerine, kendisi bir skandala imza atsa bu denli yüzü yıpranmazdı herhalde.

Bu hem çok ironik bir durum, hem de şöhretin getirisi kadar götürüsününde olduğunun bir göstergesi.

İki dönüm bostan, yangel Osman

2011-10-29T15:25:00.000+03:00

İkimiz bir fidanın güller açan dalı değiliz. İki binaya bir kolon'la iş kotarılmış. Başta birisi anlatmalı sanırım, kolon denilen şey binanın temelidir, taşıyıcısıdır. Kolon yoksa depreme de gerek yok o bina kendiliğinden de yıkılır.

Çaldığın malzeme binayı değil, ömrünü ucuzlatır. Deprem olmasaydı ne olurdu. Böyle binalar yapılmaya devam ettikçe zaten sonu belli bu maceranın. Bir şekilde nasıl ayakta durmuş hayret edeceğimiz bir durum. Yazık değil mi yitirilen canlara. Bu kadar aymazlık neden. Göz göre göre cinayet değil de bu nedir?

Bu bina yapılırken belediye neredeydi, ne yapıyordu acaba? Particilik, ırkçılık, bağnazlık, yobazlık bu kadar kötü birşey işte. Bu binayı görmezden gelirsin ve sonra insanlar ölür, nerde bu devlet dersin. Sen de devletin belediyesisin. Sen de bu devletin vatandaşısın. Yapma, yaptırma, katil illa kurşun sıkan değil, sen de katilsin.

Kulağı tersten göstermek

2011-10-29T12:46:00.000+03:00

Hükümet bir çok şeyi iyi yapmasına rağmen, yöneticilerimiz halka iletişimi büyük oranda başarmış olmasına rağmen, toplumun bir kısmını (özellikle muhalif kesimini) pek iplemiyor görüntüsü veriyor.

Bu da gereksiz gerilimlere sebep oluyor. Bunu bilerek mi yapıyorlar, bir iletişim danışmanı yok mu, yoksa o da aynı kafadan mı bilemiyoruz tabi ki.

Cumhuriyet bayramı törenlerinin iptal edilmesi yine benzer bir görüntü oluşmasına yol açtı. Şehit askerler, ardından gelen deprem yüzünden 3o Ağustos ve 29 Ekim resepsiyon ve törenlerinin iptal edilmesi zaten bu konuda önyargı ile bakılan AKP hükümetine bakışta yine sorunlara yol açtı. Muhalefete asist yapılıp, adeta al sen de gol at denildi. Gerçi olaya satranç gibi bakıp, bir sonraya başka bir hamle saklandı mı onu da ileride göreceğiz.

Eskilerin "ilm-i usul" dedikleri bir yöntem bilimi var. Yani işi usulünce yapmak ya da söylemek diye tercüme edebiliriz belki. Örneğin: Kutlamalar ve geçit töreni iptal, gerisi normal olarak yapılacak demek yerine olayı tersinden vurgulayıp, sıkıntılı günler yaşadık ama bayramı kutlayalım, sadece işin geçit resmi ile eğlence kısmını bu ortamda iptal ettik denilse halkın algısı daha farklı olabilirdi.

Yani bazen olayın mantığı doğru bile olsa, halkta yanlış algılamalar uyandırmak yerine kulağını tersten göstermeyi becerebilmek gerek. Yetkililer biraz da bardağın dolu tarafına bakmamızı istiyorlarsa, en önce kendileri bardağın dolu tarafını göstermeyi denemeliler.

Hey ŞERİF! sakin ol

2011-10-29T11:03:00.000+03:00

Aksi bir ihtiyar işte. Evet efsanevi bir aktör, gerçekten ünlü bir şahıs. Bir çok filmde başrol oynamış, hem de holywood filmleri boru değil. Ama yine de adam zaten kavgacı, mazisinde bir kaç tokat atmışlığı var.

Şöhret böyle birşey sanırım. En azından bizim coğrafya insanlarında böyle bir durum var. Gerçi yabancıların da çok farklı olduğunu düşünmüyorum. Gerçi Acun ILICALI'ya bakarsak bizimkiler daha çok kasıyor kendini.

Olayı hatırlayalım. Ömer ŞERİF Katar'da düzenlenen film festivalinde kırmızı halıda yanına gelen bayan hayranına "sana sonra dedim" diyerek bir tokat atmıştı. Gerçi bayan hayranının ısrarı yüzünden konuşurken bi an ne diyeceğini şaşırıp kekelediği görülüyor aktörün ama yine de hoş bir şey değil.

Bir diğer kanı da aktörün bunu içinden çıktığı Arap coğrafyasında daha kolay yapıyor olduğu. Neticede bizim buralarda kurallar böyle işler demeye de mi getiriyor bilinmez. Belki de hayranı da bir arap ve alışıktır erkeklerin kendine böyle davranmasına. Biz de adet böyledir kadını tokatlarlar diyerek kendisine gösterilen şiddeti hoşgörüp fotoğraf çektirmeye devam ettiğine göre.

İşin ilginç tarafı kadın hakları savunucularından da pek çıt çıkmadı olay üzerine. Ya aksi bir ihtiyar deyip geçtiler ya da şöhrete onlar da ses çıkarmadılar. O zaman Kıvanç TATLITUĞ olmak lazım kadın tokatlamak için diye bir sonuç çıkar ki ortaya aman diyeyim, yakışıklı erkekler duymasın.

Abarttık, kekini de kabarttık

2011-10-28T21:32:00.000+03:00

Tasarım güzel şey, haşarı, uçarı, özgün. Her zaman düzgün, kullanışlı şeyler çıkmıyor ortaya. Bazen de tasarımcılar işi abartıp hiç de yüzüne bakılmayacak ürünler üretebiliyorlar. Ancak onları eleştirirken şevklerini, heyecanlarını da kırmamak gerekiyor.

Abuk tasarımlar, bazen sivri zeka çözümler halinde de kendini gösterebiliyor. Bazen de çok kullanışsız, itici şeyler olarak da hafızalarımızda yer ediyorlar.

Hepiniz mutlaka bu tip değişik şeyler görmüşsünüz ve yok artık demişsinizdir. İşte bu ayakkabı da benzer tasarımlardan biri. Bir köpeği giyiyor gibisiniz. Sitesinde bir kaç model de var, ayakkabın burunları köpek ağzı gibi açılmış yazlık modeller bulmak da mümkün.

Özgün ama bazıları hiç de hoş olmamış. Kim giyer ki bunları demiyoruz çünkü her tasarım kullanılmak için üretilmediği gibi, insanoğlu gariptir, ne yapacağı, hangi extrem şeylerden hoşlanacağı hiç belli olmaz.

Ağla be! Oğlum Osman

2011-10-28T21:22:00.000+03:00

Önce Harry POTTER yıktı hayallerimizi, sonra SEZERCİK, HAVUÇ'da büyüdü eşek kadar adam oldu. Kaldık kahramansız derken. Eski zamanların çocuk kahramanlarının yerini doldurdu OSMAN. Hem de nasıl bir dolduruş o. Oynadığı dizi "Öyle bir geçer zaman ki" onun sayesinde bütün ratingleri alt üst ettiği yetmezmiş gibi, küçük kahramanı Osman da, bir çok insanın özellikle de kadınların yüreğini alt üst ederek.

Hiç kimsenin sevgilisini Brad PİT'gillerden sakınmasına gerek yok, OSMAN yetiyor. Bütün kadınların dilinde varsa, yoksa Osman. Onun gibi bir evladım olsun cümle aleme borcum olsun diyen mi ararsın. Yerim ben onu diye çocuğu versen ellerine şekerleme kıvamında tüketecekleri mi ararsın.

Aman Osman, kaybolma ve mümkünse birden aniden büyüme. Alıştıra alıştıra büyü lütfen. Yoksa birden toplumsal travma yaşarız. Biz sensiz naparız. 10 milyar kazanıyormuşsun ayda, helal hoş olsun. Bizi böyle doya doya kim ağlatabilir ki. İnsanlığımızı, merhamet, sevgi gibi duyguları hatırladık sayende.

Çok yaşa sen e mi...

Kahramanlar aramızda

2011-10-28T21:08:00.000+03:00

Yaşanan VAN depremi ile birlikte olay yerine hızla ulaşıp, müdahale eden arama kurtarma ekiplerin başarısı, onları kahraman ilan etmeğe değer. Mutlaka bir çok aksaklık olabilir, eksiklik olabilir ama geçmiş depremlerdeki duruma göre arama kurtarma faaliyetlerinde çok çok iyi bir noktaya geldiğimiz gün gibi ortada olan bir gerçek.

Tabi bunda aynı zamanda insanlarımızın cefakarlığı, vefakarlığı ve üstün gayretini de katmak gerek. 11 Eylül saldırılarında canları pahasına insanları kurtarmaya çırpınan itfaiyeciler nasıl Amerika'da kahraman ilan edilmişlerse bizim de bu depremde canla başla çalışan kurtarma görevlilerini kahraman ilan etmemiz gerektiğini düşünmekteyim.

Onların bir insan kurtardıklarında yaşadıkları sevinç gözlerinden okunuyor. Zaten bu denli dur durak bilmeden çalışmalarında, çabalarında bu insan sevgisinin izlerini her an görmek mümkün. Bu depremde belki adını sayamadığımız bir çok dernek ve kuruluş arama kurtarma ve yardım görevi yaptılar. UMKE - AFAD - AKUD - KIZILAY hepsi takdir edilmesi gereken yüz akı kuruluşlarımız bizce.

Sağolun, iyi ki varsınız.

Yakışmadı biraz sanki

2011-10-28T20:34:00.000+03:00

Kolay değil, mağdur insan psikolojisi. Biraz çaresizlik, en başta da ÇADIR konusundaki iletişimsizlik ya da biraz da işin içine organizasyon boşluğu girince herkesin herşeyi kendinin yapmak istemesi neticesi yaşanan yağma.

Deprem bölgesinden alınan haberlere göre 17 tır yağmalanmış. Hoş şeyler değil. Ancak öğreniyoruz yavaş yavaş kriz yönetimini. Böyle zamanlarda nasıl davranacağımızı. Gerçi hiç bir zaman Japonlar gibi sıraya geçip, beklemeyi öğrenemeyeceğimiz bir gerçek. Kürt ya da Türk genlerimizde yok çünkü bu kadar sakin olabilmek.

Yakışmayan şeylerden biri de TV'de bir kaç dilinin ayarı olmayan spikerin çam devirmesi ya da ırkçı söylemlere gitmesi neticesi oluşan hava ve gerilim. Biz ne yazık ki kollektif hareket etmeyi başaramadığımız gibi, iyi ve kötü algımızda toptancı bir söylemden sıyrılamıyor, sapla samanı ayırt edemiyoruz.

Terör olaylarının üstüne "Deprem'de inşallah tüm masum vatandaşlar kurtulur da eli kanlı, silah çeken katillerin üstüne göçer, dağlar taşlar" denilse sanırım bu denli tepki alınmazdı. Yardım kolilerinin bazılarına "taş" koymak "alın polise atarsınız lazım olur dercesine" nasıl bir aklın ürünüdür şaşarım. Aynı şekilde hasbelkadar kolilere konmuş "bayrak"lara hakaret etmek de benzer bir ırkçı aklın ve ruhun ürünü. Yani aslında tüm ırkçı, faşistler kardeş... "Kan kardeşi değiller ama kin kardeşiler.

Yakışmayan şeylerden biri de bölgede protestolar, taş ve sopalarla, molotoflarla gösteriler yaparken inanılmaz bir disiplin ve organizasyon gösteren bir partinin yandaş ve sempatizanlarının ortadan kaybolup, hiç bir yardım çalışmasında gözükmemesi ve belediye sitesinden sanki sadece kendi etnik grupları yardım ediyormuşcasına duyurular yapmaları.

Tabi bütün bunlara rağmen halkın büyük çoğunluğunun büyük bir özveri ile yardım çağrılarına koşmasını, bağışta yarışmasını, görevlilerin insanüstü çabasını alkışlamak gerek.

Öldürme içgüdüsü ve vahşet

2011-10-28T20:17:00.000+03:00

Görüntünün kendisi zaten çirkin ama dilerseniz olayı hatırlayalım. Libya'nın devrik lideri KADDAFİ özgürlük savaşçısı muhaliflerin eline geçti ve resimden de anlaşılacağı gibi hunharca katledilerek öldürüldü.

Beğenirsiniz beğenmezsiniz ama hiçbir insanın bu şekilde öldürülmesi, daha doğrusu insanların öldürülmesi çok doğru gelmiyor bana.

İnfaz olduğu apaçık belli olan olayda, Kaddafi'nin bir şekilde kafasına kurşun sıkılarak öldürülmesi batılı DOST'larını pek de rahatsız etmişe benzemiyor. Her ne kadar standart söylemlerle olay kınanmışsa da, konuşabilecek bir Kaddafi'dense susturulmuş bir Kaddafi'nin işlerine geldiği muhakkak.

Olay aynı zamanda Ortadoğu toplumlarında bazı kesimlerin ne kadar MEDENİYET'ten uzak olduğunu göstermesi açısından da manidar...

Aynı Allahuekber'den mi bahsediyoruz?

2011-10-22T19:00:00.003+03:00

Türkler'in en cahilinin islama bakışı, diğer toplumlardan farklıdır. O yüzden de ecdadımız islamla şereflendiği günden beri, bu şerefi en iyi temsil etmiş, en güzel biçimde yaşamış ve yansıtmıştır.

İran devrimin ardından ülkemizde de boy gösteren şekilcilik hastalığını ve Suud vehhabiliğinin etkileriyle de yayılan militanca yaklaşımları saymazsak, islamı geldiği "barış" köküne göre en güzel içine sindirebilmiş, halkına yaşatabilmiş bir ecdaddır atalarımız.

Gerek Mehmetçik'lerin savaşırken söylediği "Allah, Allah" nidalarında, gerek protestolarda cami avlularında, mitinglerde söylenen "Allah'u ekber" seslerinde bir heyecan, bir coşku görseniz de herhangi bir vahşet izi göremezsiniz.

Ortadoğu coğrafyasında gezenler anlatır ki; bazı videolarda artık biz de görebiliyoruz. Genelleme yapılamaz ama, ne yazık ki arap topluluklarının bizzat içlerinden bir peygamber gelmesine rağmen) İslam dinine ve onun kurallarına saygıları biz Türkler düzeyinde değildir.

Araplar Kuran'ı Kerim'in manasını da bilmesine rağmen namazı siz kadar disiplinli kılmaz. Kuran'ı okur, yere koyar, yanına kıvrılır yatar. Oysa bizim toplumuzda duvara asılır, öpüp baş üstünde taşınır ve bir çok insan (manasını bilmemesine rağmen) Kuran sesini duyduğunda boynunu büker, saygı ve huşu ile davranır. Arapça yazılmış bir kağıtta velev ki bir fıkra yazılı olsun, dedelerimiz, ninelerimiz onu yerden alır, bir cami duvarının oyuğuna koyarlardı. Yerde görse, üstüne basıp geçmezlerdi asla.

Keza kutsal emanetlere ecdadın verdiği önem, Peygamberimiz asv'nin sakalının bir telinin bile kat kat bohçalar, muhafazalar içinde saklayıp, dualarla açılmasından bellidir.

Bunları neden mi yazdım. Hepimiz izledik. Libya'da Kaddafi ele geçti ve öldürüldü. Hem de en aşağılayıcı bir biçimde. Hakaret edip, dövülüp, linç edilerek. Bir zamanlar neredeyse tapacak kadar ona bağlı olan Libya halkının mücahid ve muhalif diye adlandırılan ama "çapulcu" görüntüsü veren adamları tarafından. Üstelik öldürürken, bir yandan ellerindeki son model cep telefonu ve kameralarla fotoğrafları çekilerek.

Kaddafi'yi sevdiğimi söyleyemem. Akıllı uslu biri gibi gelmedi bana hiç. Kuşkusuz bir diktatördü de. Ancak halkına zulmettiğine dair son zamanlara kadar bir işaret yoktu. Basında uydurulan düzmece suçlar bile; yok hizmetçisini dövmüş, yok bilmem ne düzeyindeydi. Keza bir çok hatayı yapmış, suç işlemiş olsa bile olsa ölüm şekli bu olmamalıydı.

Ne diyorlardı ona vururken "Allahu ekber" sonra "Bu yüzüğü sakla, milyonlar eder", "Allahu ekber" "köşeyi döndük anasını satim" İnsan kurban keserken de "Allahuekber" diyor ama hayvana bile zulmetmiyor bu denli. Yazık...

Kaddafi'nin görüntülerini görünce benim aklıma, dedelerimizin anlattığı Osmanlı askerlerinin İngilizlerle işbirliği yapan Araplar tarafından karınlarının deşilerek, altın arandığı sözleri geldi. Gerçekten yaptılar mı bilmiyorum ama bu görüntüler yapabileceklerine dair kuvvetli bir kanaat uyandırdı bende.

Nerden baksan cehalet, nerden baksan vahşet, nerden baksan rezalet. Elbet bir gün görürüz ve biz demiştik deriz. Irak'lılar nasıl zalim diktatörleri Saddam'ı bile aramışlarsa, Avrupa'lı dost!'larımız Libya'lı kardeşlerimizi Petrol için öpmeye başladıklarında deli diktatörleri Kaddafi'yi bile mumla aradıklarında konuşuruz yine.

Son söz olarak şunu diyebilirim ki; Ortadoğu'daki (bazı) kardeşlerimizle Aynı Allah'tan, aynı kitaptan, aynı peygamberden, aynı dinden bahsediyor olsak da aynı DİL'den konuşmadığımız bir gerçek...

Not: Bu yazıda konu Irkçı bir bakış açısı ile değil sadece "medeniyet - islam ve insanlık" bağlamında ele alınmıştır.

İnsanlar kan görmek istiyor

2011-10-20T13:37:00.000+03:00

Yüreğimiz yanıyor, konuşamıyorsun, yazamıyorsun işte...

Olmadık yerinden bir kurşun, bir tokat da sen yemiş gibisin. Neye uğradığını şaşırmışsın. Aklına türlü sorular geliyor. Tvler haber bültenleri 24 tane gencecik insan... 24 şehit... Konuşmaları dinlerken düşüncelere dalıyorsun.

İsrail'e posta at, Rumlara posta at, Suriye'de rejimi tasfiyeye çalış, BM'ye posta at, daimi üyeleri fırçala. İran'a füze kalkanı koy. Ben biliyorum da bu kadar düşmanı birleştirmenin, neredeyse "gelin ittifak yapın bana karşı" demenin yanlış olduğunu başbakan bilmiyor mu? Bu ülkelerin hepsi PKK'yı maşa olarak kullanmışlar, kullanabilirler farkında değil mi... Neden birer birer halletmedik bu işleri?

Yüreğimiz yanıyor...
Tv'lerce bir sürü yorumcu laf sayıp, döküyor.

O tepelere karakol kurarsan açık hedef olursun, sabit durmamalı asker vs vs. Kimisi askeri deha, şurdan gireceksin, burdan çıkacaksın. Sen, biliyorsun, ben biliyorum da asker bilmiyor mu? Biliyor bence ama iş karşıdan gözüktüğü kadar kolay da değil.

Yüreğimiz yanıyor...

Malum partinin adamları konuşuyor. Bu savaş, yok gelsinler barışsınlar vs. Savaş denmesinin altında sanırım hukuki beklentiler var. Bol keseden hakaretle kışkırtmaya, ortamı germeye çalışanlar da var. Herkes konuşurken evlerde analar ağlamaya devam ediyor. Birileri ise ağlayan anaların gözyaşlarını, haykırışlarını çekerek rating yapabilme peşinde.

Yüreğimiz yanıyor...

Bu kaçıncı operasyon. Sınır ötesi, berisi, hava harekatı derken alınan neticeleri görmek istiyor insan. Hizbullahı devlet kurdu diyorlardı ama PKK altına ederdi Hizbullah'ı duyunca. Jitem'den Tanrı gibi korkarlardı diyorlar. Bilmiyorum. Hadi kanun dışılık başka birşey ama devletin istihbarat örgütü olmaz mı? Bu örgüt terorist öldürmez mi. O zaman niye 3 Çeçen'i İstanbul'da öldüren Rus gizli servisi operasyonu ülkeler arası bir sorun bile olmadı. Adamlar yaşatıyor mu düşman gördüklerini. Sen niye yaşatıyorsun a benim garip ülkem...

Yüreğimiz yanıyor...

Dostluk kardeşlik türküleri söylüyorduk. Hak vermeye başlamıştık Kürt kardeşlerimizin devlet tarafından mağdur edildiğine. Mezarlar açılıyordu, kemikler çıkıyordu. Ne acılar ne sıkıntılar çekiliyordu. Diyarbakır cezaevinde görülen işkenceleri biz de düşünüp üzülüyorduk. Ölenlerin hepsi kardeş, bu kardeş kavgası dursun diyorduk.

Hepimiz neredeyse hadi öpüşün, kardeş gibi barışın moduna girmiştik. Ama Ahmet KAYA'nın dediği gibi "sokaklara bombalar düşüyordu". Düşüyordu düşmesine, silahlar masumları tarıyordu taramasına ama bunu yapan bizzat Kürt halkının haklarını savunduğu iddiasındaki PKK idi. Ezildiğini, haklarına kavuşamadığını iddia eden katiller sürüsü. Amaçlarını bir gün gerçekleşmesine izin versen topluma kan kusturacak taşeron bir çete...

Yüreğimiz yanıyor...
İnanıyorum ki devletin de vardır bir hesabı. İnanıyorum ki operasyonlarda ölen PKK'lıların da sayısı bir hayli fazladır. Ya da öyle olmasını umuyoruz. Bazıları buna tepki gösterebilir. Onlar da insan evladı diyebilir ama artık bu bir "haşerat mücadelesi" olarak görülmek de isteniyor.

Her gün masum siviller, vatanı korumak dışında bir derdi olmayan asker ve polisler ölürken. Çoluk çocuk demeden insanlar katledilirken, ne yazık ki bunları medyamız habercilik adına sergilerken, biz de dağlarda, sokaklarda öldürülmüş PKK katilleri görmek istiyoruz. Balık istifi gibi istiflenmiş, idam edilmiş, kafasına gözüne kurşun sıkılmış katiller. Gerekirse lav silahı ile yakılmış kömürleşmiş cesetler.

Yüreğimiz yanıyor...

İşte bu ruh hali kaplıyor sokakları. Bu tehlikeli bir durum. Düşünün ki polissiniz, askersiniz metanetinizi ne kadar koruyabilirsiniz. Arkadaşlarınız, çocuklarım dediğiniz askerleriniz şehit olurken ne kadar sabredebilirsiniz? Yönetici olmak da kolay iş değil. Halk olarak biz de haklı olarak isyan ediyoruz ama, devletin elinden geleni yaptığına inanmak zorundayız.

Bize düşen askere, polise ve özetle devlete desteğimizi bir şekilde göstermek. Evet eleştireceğiz, evet öfkeleniyoruz, evet kızıyoruz ama üstüne kurşun yağarken insanların umursamaz davranması mümkün değil. Herkes bir şekilde elinden geleni yapıyor olmalı, ki yapıyordur. Zaman aklın, mantığın, sağduyunun ve kardeşliğin kazanma zamanı. Herşeye rağmen, her acıya rağmen...

Diyecek başka bir söz yok ki :((

Dilin kemiği ve dahası

2011-10-08T16:59:00.002+03:00

Sosyal medya garip bir yer.
Hepimiz ordayız ya hani, bazılarımız kendilerini dingo, orayı da dingonun ahırı sayabiliyor. İşin daha garibi ise burayı dingonun ahırı sayanların bile kendi adına tutucu davrandıkları yerler var. Yani dingoyum ama o kadar da dingo değilim diyorlar adeta.

Bu olay, genelde sindirim sistemi iflas etmiş, hazımsızlık çeken kitleden çıkıyor. Bir şekilde hayatını kaybetmiş medyatik insanların arkasından "süper insandın ayşe, fatma", diye ağıtlar dökebildikleri gibi, fikrini benimsemiyorlar diye, bir başkasının ölen anasına, bacısına küfredebiliyorlar. Bunun adı da çağdaşlık, ileri görüşlülük oluyor. Ne bitmedik kuyruk acıları ve kinleri varsa.

Zaten kendi adıma, erkeklerin ana, bacı sayarak küfretmelerini anlamam. Madem hasmınla bir derdin var, direk kendisine söv adamın. Yok illa işin içine kadın girecek. Sanki adama sövsen ikinizin birden "ibne" olduğu kanısı uyanacak toplumda. Erkekliklerine yediremiyorlar yani bir bakıma. Ana bacıya laf dokundurmak, alçakça kolayına kaçmak, işlerine geliyor.

Son günlerde ölen Steje Jobs'un (Apple'nin Ceo'su) ölümünde de benzer şeyler gördük. Adam bazılarının gözlerinde direk cennete gitti. Bizlere "mac, apple, iphone ve ipad'i armağan ettiği için" oysa adım kadar eminim ki "Microsoft"un patronu Bill Gates ölse arkasından küfreder bu arkadaşların bir kısmı. Hani, kendilerini ancak sadece elit olmak, seçkin olmak, ileri ve Avrupa'lı olmak kesen elit arkadaşlardan sözediyorum.

Hatta sorsan hepsi halk çocuğu, halk adamıdır. Ama Steve Jobs'un MAC'inden geçtim IPhone'si kaç paradır, onu kimler satın alabilir hiç düşünülmez. Oysa Bill Gates "Windows& IBM" ile PC'leri daha ucuz ve kolay ulaşılabilir hale getirmiştir ama bundan kime ne. Sanırsın Steve Jobs bir halk kahramanıydı. Kapitalizm'in ileri görüşlü ama cebini düşünen, zeki adamlarından bir adamdı işte. Hepsi o kadar. Yazılım ücretsiz olmalı diyen bir Linus Torvalds kadar bile kullanıcı dostu değildi yani.

Bu arada, bendeniz anlaşılacağı üzere bir çoğumuz gibi "Windows" ve "Nokia" kullanıcısıyım. Gerçi eski Sony Ericcson'umu hala unutamadım ama teknolojiye de ayak uydurduk bir parça.

Geçenlerde yeni aldığım C3-01 yarı dokunmatik Nokia'm 3 ay demeden servise gitti. Ekranı parmaklaya parmaklaya kıracaktım neredeyse, tuş kilidini açmak için. Sonunda dayanamayıp, şikayetlerimi de belirterek servise gönderdim.

Sağolsun Nokia benim gibi teknolojiden anlamayanlar için, yazılımın yeni bir versiyonunu geliştirmiş ve kocaman bir ====> sağa ok yerleştirmiş ekrana. Üstüne de "Tuş Aç" yazmış. Demek ki neymiş, kazma gibi diklemesine parmaklamıcakmışız ekranı. Sağolasın Nokia...

Madem reklama başladık, kısa ve mütevazi bir elektronik donanım listesi yayınlayalım.

PC.... : Casper Mini Desktop
Tel : Nokia C3
Yazıcı : Canon

TV : Malesef Vestel

Hayatı roman olamamış kadınlar -Aliye

2011-09-29T21:06:00.000+03:00

Herkes kendi yaşadığı acıyı bilir. Kaderdir, yazgıdır ama bana kalsa şiddet suçlarına en ağır cezalar verilmeli ve can alanın canı alınmalı derim. Münevver KARABULUT olayını hatırlarsınız. Bir genç kız çığlık ata, ata öldürüldü ve cesedinin kolu bacağı kesilerek, çöpe atıldı.

Buna benzer başka olaylar ve başka acılar da var. Sevdiği, seviştiği kızın cesedini havalandırma boşluğundan atandan, töre diye kızını, torununu tavuk kümesinin altına gömen insanlara kadar ne olaylar yaşandı bu ülkede. Mağduru hep kadınlar olan, baskı şiddet gören, ölen, öldürülen hayat hikayeleri yaktı yüreklerimizi...

Ne yazık ki yaşananlara ne geçmişte bir çözüm bulunabildi, ne de günümüzde alınan önlemler yeterli olabiliyor. Neredeyse her kadının bir taciz hikayesi, daha şanssızların bir tecavüz kabusu var anılarında. En azından mağduruna kötü gözle bakılmış, laf atılmış, aile içi şiddet ve ensest hikayeleri ise devlet sırrı gibi bir çok kadının içindeki dehlizlerde gizli duruyor.

Hani sosyal medyada bir çok kadın, sevgiden aşktan, ihanetten dem vuruyor ya. Ya da sevgilisinin ruhsuzluğundan, kabalığından, öküzlüğünden, aslında onları seven ve bunu bir şekilde belli eden bir erkek varsa hayatlarında adı eş, sevgili, partner ne olursa olsun yatıp kalkıp şükretseler yeridir. Çünkü ülkemizde bir çok kadın baskı görüyor, şiddet görüyor en hafifinden taciz ediliyor.

Aliye; Bir doğu anadolu öyküsünün kahramanı ya da bir çocuk gelin değil. Gerçi o da 18'ine basmamıştı ama yine de kuma falan da gitmemiş, telli duvaklı gelin edilmişti. Sadece yaşadığı coğrafyada kadının adı yoktu. Nitekim ilk evliliğinde kayınpederinin tacizlerine dayanamayıp, boşanma yolunu seçmişti. Abdest alırken ibrikle ılık su döktüğü kayınpederi, yine elini tutmaya kalktığında kafasına su dolu leğeni geçirivermiş ve evi terketmişti.

Ancak çilesi bununla bitmemiş ve dul yaşamaktansa eşi ölen yaşlı bir adama eş diye uygun görülmüştü. Ailesi; gitsin, en azından karnı doysun, hayatı kurtulsun diye gelin etmişlerdi. Belki dul bir kadının dramı ya da geçim sıkıntısından olsa gerek biraz, baba ocağında kalması uygun görülmemişti.

Gittiği evde en küçüğü kendiyle yaşıt 3 erkek 1 kız evlat vardı. Kocasının ölen eski eşinden olma. Kocası yaşlı bir adam. Üvey oğulları tarafından gelin geldiğinin haftasına "Annemizin mallarına ortak geldin" diye sopalarla öldüresiye dövülmüştü Aliye. Ama kalkıp baba ocağına dönememişti korkudan.

Hastaneye bile götürülmemişti. Yaşlı koca, bir koyun kesmiş, derisinin içine sarmıştı Aliye'yi. Deri, berelerini, çürüklerini almış ancak gerek ağır taşımaktan gerek o sopadan sonra bedeninde sürekli akan ve kokan bir fıtık oluşmuş. Ölene kadar onunla yaşamak zorunda kalmıştı.

Baba, sopa olayından sonra evlatlarını uyarmıştı sözde, ama hiç sevilmemişti Ali'ye, hiç aileye kabul edilmemişti. Sürekli horlanmış, buna rağmen yaşlı adama 1 kız 1 erkek çocuk da o vermişti. Gerçi vermemek elinde olsaydı belki de vermezdi. Orasını bilmiyoruz.

Aliye nerde doğdu nerde yaşadı, çocukluğu nasıl geçti. Ya da hiç çocuk oldu mu, sevdi mi, sevildi mi ömründe, orası bilinmiyor. Ancak ikinci eşi öldükten hemen sonra iki küçük çocuğu ile birlikte, her türlü miras haklarından mahrum, yaşadığı evden kovulduğunu ve çok daha zor ve sıkıntılı bir hayat yaşadığını duymuştum.

Sonrasında büyüyüp yetiştirdiği öz evladından da, nankörlük görüp, bir de üstüne sopa yedikten sonra, erkekler hakkında bir sohbet açıldığında mahallede herkesin kahkahalarla gülerek dinlediği o meşhur cümlesi ile anımsadık onu.

- "Erkek mi, en iyisinin han duvarı göçsün başına!"

Hayatı roman olamamış kadınlar -1

2011-09-24T19:32:00.001+03:00

Elim kalem tuttuğu, sanatçı bi yönüm olduğu halde oldum olası 3 grup insana imrenirim, kıskanırım. Romancılar, Besteciler ve Yönetmenler.

Romancıları kıskanırım, çünkü onlar kadar bir hayatı, bir devri, ne hayal etmeyi ne aktarmayı becerebilirim. Yazdıklarım ya AN'ları anlatır ya da küçük birer öykü olabilir ancak. Zihnim sayfalarca yaşanmışlığı ya da kurguyu tutup, aktarmaya yetmez.

Bestecileri kıskanırım, çünkü az çok şiirle haşır neşir olsam da, kendi kendime mırıldansam, bazen bundan iyi güfte olurdu desem de müzik yeteneğim yok, bir enstroman çalamam. Sesleri o denli ahenkli harmanlayıp, sunamam. Kendimi bu konuda çok eksik, hatta kusurlu hissederim.

Yönetmenleri kıskanırım, çünkü birşeyleri zihnimde kurgulayıp sunabileceğime inansam da, senaryosunu kafamda canlandırsam da, ne o yeteneğe, ne de imkanlara sahibim.

Oysa her insanın hayatı roman olmayı, film olmayı, öyküsü, şiiri yazılıp, güftesi bestelenmeyi bekliyor bana göre. Özellikle de ülkemizde yaşadıkları sıkıntılar ve duygusal iniş çıkışları ele alındığında, kadınların bunu fazlasıyla hakettiği kanısındayım.

Geçenlerde bir yazı dizisi hazırlamaya karar vermiştim. Tanıdığım, bildiğim, çevremde görüp, işittiğim kadın öykülerini paylaşmayı. Birşeyler yazıp, taslak hazırladım da, ancak daha sonra bu konuda ne kadar yetersiz olduğumu gördüm. Üzüldüm, bir roman yazarı ya da film yönetmeni olmadığım için. Ben de, yaşayıp gördüklerinden, ya da duyup işittiklerinden dolayı, hayata bir vefa borcu olan her insan gibi, en azından bazı taslaklarımı sizlere sunmaya karar verdim.

Gelecek yazıda bir kaç öyküyü bir çırpıda sizlerle paylaşmaya çalışacağım. Bakalım acıları ve sevinçleri ile birkaç kadın öyküsünü paylaşmayı, sizlere o dünyayı aktarmayı başarabilecek miyim?

Kadınlar soğuktan üşümüyor...

2011-09-24T15:39:00.000+03:00

Bu kanaate vardım ben. Öyle uzun uzadıya İsviçreli bilim adamlarıyla deneyler falan yapmadım ama vardığım sonuç şu ki; bir kadının üşümesinin atmosfer olaylarıyla, balkanlardan gelen soğuk ve yağışlı havayla pek alakası yok.

Biz erkekler hava soğuksa üşüyoruz, kıçımızı buz tutuyor ama o soğukta sokaklara jartiyerli ya da külotlu çorapla dolaşan kadın görmeniz mümkün. Hele sonbahardaysanız çok daha fazlasını görebilirsiniz.

Tamam, biraz medya ve modanın da etkisi var. Erkeklerin tiril tiril bir şeyler giydiği ortamlarda kadınlar zaten yarı çıplak obje olarak lanse ediliyor. Frikik veren Celebrity ablaların zaten içlerinde rezistans döşeli herhalde ki don bile giyme gereği duymuyorlar. Yine de genele bakarsak, kadınlar erkeklerden daha hafif, rahat ve ince şeyler giyiyorlar. Bu da demektir ki (bünyeleri ve derileri tam aksini söylemesine rağmen) metabolizmaları farklı , vücut sıcaklıkları daha yüksek ve bize göre daha az üşüyorlar.

Şahsen ben, yaz gününde bile bırakın kıç çatalı gözükmesini fanilam kıçıma değmedi mi üşüyorum. Kıllı bacaklarım soğuğa karşı bedenimi daha fazla korur ama yazın bile doğru düzgün şort giymiyorum. Keza göğsümden 2düğmeden fazlasını açamam yaz gününde dahi üşürüm. Oysa kadınlarda minisi, düşük bellisi, göğüs dekoltesi gırla gidiyor. Demek ki yeterince üşümüyorlar. Doğal bir ısıtma sistemleri var içlerinde.

Öte yandan, olmadık bir anda bir kadının yaz günü, sıcak havada tir tir itrediğini görürseniz de şaşırmamanız gerekiyor. Büyük bir ihtimalle o kadın ya sevdiğinden ayrılmıştır ya da üzülecek bir şey (ihanet, vs) başına gelmiştir. Bir kırıklık ve kırgınlık yaşamakta, o yüzden üşümektedir.

Anlaşılan o ki; kadınlar biz erkeklerden farklı düşündükleri gibi farklı da üşüyorlar. Düz bir etki, tepki mekanizmaları ve algıları yok. Tıpkı diğer duygu ve düşüncelerimizdeki farklar gibi, bedenleri de farklı ve karmaşık tepkiler veriyor çevre koşullarına bile...

Sözün özü. Kadınlara akıl ve mantıkla değil sevgi ve şefkatle yaklaşmak gerekiyor. Üşüdüklerinde sobaya odun atmak yerine, sarıp sarmalayıp, kucaklayarak ısıtmak gerekiyor onları... (2009)

Bir kadını anla(T)mak

2011-09-17T14:19:00.005+03:00

Zordur bir kadını anla(T)mak. Sözkonusu olan bir erkek olsa hadi neyse. Kolaydır işiniz. Saçının rengini, boyunu, posunu, kilosunu anlattıktan sonra. Sinirlidir, asabidir veya iyi huyludur, güler yüzlüdür, futbolu ya da kitap okumayı sever dersiniz.

Olmadı, kaç fakülte bitirmiş, maaşı kaç para, ingilizce biliyor mu vs, sayar dökersiniz. Daha olsa olsa burcundan karakter analizi, sanata ilgisi var mı, romantik mi, melankolikmi yazarsınız işte hepsi o kadar. Topu topu bir yazı dizisinde ilk bölümün ilk makalesi, bilemedin "part II". Bitti...

Oysa zordur bir kadını anla(T)mak. Kadın kendi başına bir bilinmezler bütünüdür. Daha çocukluğundan itibaren algıları farklıdır. Hayata bakışı farklıdır. En başta aile içi gördüğü ilgi veya baskılar neticesinde şekillenen ruhu, aynada kendine bakmaya başladığı, saçlarını taramaya, insanların yüzlerine (bügünlerde cep telefonları ve kameralara) gülümsemeye başladığı ilk günden itibaren başlı başına farklı bir "şey"dir kadın.

Onun algılarında, hayata bakışında duygular en başta yer alır. Kolay incinir, kırılgandır. Sırf bu yüzden, kızlarının hayata karşı güçlü olmalarını isteyen ebeveynler bile; baskılar, kırar incitir onu. O yüzden kadınlar için bir yaşadıkları bir de algıladıkları ve hayallerinde yaşattıkları ikinci bir dünya vardır.

Ergenlikte yüreğinde yeşeren sevgi, bedeninde başlayan fiziksel değişimler, toplumun ona bakışı, bir çok erkek tarafından, beğenilen, istenen sevilen bir "şey"e aynı zamanda bir çok insan tarafından "namus, ahlak,vb" kavramlarla suçlayıcı anlamlar yüklenmesi onu yine kendi içinde ikilemlere iter.

Aslında kadının yaşadıkları ile yaşamak istediklerinin, kaygıları ile algılarının ve hayallerinin farklı olması biraz da ona biçilen rolle ilgilidir. Bir erkeğin kadını istemesi ne kadar doğal ve aksi durum erkekliğiyle ilgili bir sorunu işaret ederse, kadında bunun tam tersi sözkonusudur. Kadının erkeklere ilgi duyması en basitinden hafif meşreplik olarak algılanır, varın gerisini siz düşünün.

Kadının zaten dengede durmayan bir bünyesi varken, üstüne duygusallık da eklenince hayata bakışı tamamen farklılaşır. Onun için kadında sevgi, sevişmekten önce gelir. Davranışların altında hep bir duygusallık arar ve bekler. Onun için bir kadına göre kelimelerin birden fazla anlamı vardır. Mecazi düşünmeyi hem sever, hem de kadın için aksi bir algı zaten söz konusu olamaz. Renklerin, seslerin, kokuların, davranışların ve buna benzer bir çok şeyin kadın için ifade ettiği anlamlar biz erkeklere göre çok farklılık gösterir.

Kadın bünyesinin üretkenliği, sürekli yenilenmesi zaten başlı başına sıkıntılı fiziksel bir süreçken, kadınlar ayrıca içlerinde bir türlü büyüyemeyen küçük bir kız çocuğu ile de başa çıkmak zorundadır. Genç kızdır, kadındır, annedir ama hep içinde o çocuğun yaşadıkları ile başbaşadır, hep o çocukla birliktedir. İşte o yüzden kadınlar, aynı zamanda çocuklarının en iyi arkadaşıdır.

Kadınların acıları hep taze ve diridir. Kadınlar, unuttu geçti, gitti sandığınız bir çok şeyi içlerinde aynı tazelikte tutup yaşatırlar. Hiç alakasız sandığınız olaylar arasında (size saçma da gelse) kolayca bağlantı kurarlar. Onun için kadınlar ve kadın davranışları hakkında genelleme yapmak zordur. Hangi durumda ne tepki verecekleri iç dünyalarında o an yaşadıkları şeylerle ilgilidir. O yüzden sözkonusu olan bir kadınsa, her zaman sürprizlere açık olmanız gerekir.

Kadınları anlama iddiasındaki bir çok erkek, bu işin aslında hiç de öyle kolay olmadığını zamanla anlayacaktır. Öyle ki; kadını anlama yolculuğunun bir yerden sonra empati ile çözülemeyecek kadar zor bir iş olduğunu, kadını anlamaya çalışmak yerine sevmenin daha kestirme bir çözüm olduğunun enin de sonunda farkına varacaklardır.

Ben zaten seviyorum ama, bazen sevdiğim kadın öyle anlaşılmaz davranıyor ki, diyorsanız; size kadınların kaleminden, kelamından bir sihirli kelime söyleyebilirim "Sev, daha çok sev".

Uzun lafın kısası, ne kadar yazıp çizsek de kadınları anlamak, atomu parçalamak kadar zor bir iştir. Anlamasak da anladım deyip, sevmeye devam etmek en güzelidir. Çünkü kadın aklı ve mantığı biz erkekler gibi "düz" basmaz. Daha karmaşık algılara sahiptir ve kadınların aklının bir ucu sürekli yüreklerinden beslenmektedir.

Hal böyleyken kadınları anlamayı başaramayan biz erkeklerin bir de kadınları anla(T)maya kalkması abesle iştigalden başka ne olabilir.

Simdi içimizden o sihirli kelimeleri sessizce tekrar edelim.
Bir kadını anlamaya çalışma, sadece "Sev, daha çok sev!"

Oysa çoktan gitti giden

2011-09-15T16:06:00.002+03:00

Gönül yaşlanmaz derler, yaşlanmıyor da aslında doğru da söylemişler. Ama bir çok şeyin değiştiğini, bir çok güzel şeyi zamanla kaybettiğinizi, (geçen yılların farkında olmasanız da) gün geçtikçe farkediyorsunuz.

Binalar eskiden daha kalıcıydı, şimdi onlar da dayanamıyor, göçürüp yerine yenisini yapıyorlar. Eskiden tanıdığınız amcalar, teyzeler mahalleden kayboluvermiş, çünkü artık mahallenin yeni amca, teyze adayı sizsiniz. Gençlerin kimi askere gitti , kimi iş güç sahibi oldu, evlendi, taşındılar mahalleden.

Ama içinizde o top koşturan, ip atlayan çocuk hiç büyümedi değil mi?. Büyüdüğünü ancak boyundan büyük işler yapmaya kalkıp kafasını duvarlara çarptığında, ya da eskiden kolayca yapabildiklerini artık yapamadığı zamanlarda anlıyor.

Anıları taptaze olsa da, eskiden koştuğu yollarda artık yürümek zorunda kalıyor. Bindiği salıncağa, kaydıraklara sadece uzaktan bakıp gülümsemekle yetiniyor. Salıncağa otursa genişlemiş kıçına yapışıp kalacağı aşikar da, elalemin gülmesi de işin cabası oluyor.

Ruhun ölümsüzlüğünün bir işareti bütün bunlar aslında. "Her can ölümü tadacak" ama ya sonra? Sonrasını da söylemiş, herşeyi bilen ve söyleyen. Gönül istemiyor buralardan bir gün çekip gitmek. İhtimali bile çok ürkütücü geliyor insana ama eninde sonunda gidilecek.

Bırakın reel hayatı şu internet aleminde bile geçen ömrünüzde çok şeyler değişmiş. Bir çok eski uygulamanın yerinde yeller esiyor. Çünkü onların devirleri artık geçip gitmiş. Aslında sizin de devriniz geçip gidiyor, farkında değilsiniz.

Ahh! ahh... bizim zamanımızda twitter mi vardı azizim.

Hamiş: Efkardandır, efkardan

The Nick ya da (anonymous) olmak

2011-09-07T19:55:00.002+03:00

Ya da Avatar, takma isim, sahte kimlik, şair mahlası, müstear isim, kod adı, eskiden sadece casus filmlerinde gördüğümüz, ya da yazar çizer taifesinin devletle başı belaya girmesin veya yazar kadrosu yeterli olmadığından kadro kalabalık gözüksün diye uydurdukları çakma yazarlar. Veya aç kalan onurlu yazar çizer takımının ucuz eserler yazıp para kazanmak için kullandıkları sahte kimlik. Halk ozanlarının birbirileri ile atışırken, dörtlüklerinde imza diye kullandıkları ve son kıtada söyledikleri kendileri ile özdeşleştirdikleri sıfat. İnternetten sonra ise bir çoğumuzun önce gereklilik veya meraktan, sonra anonymous (anonim) olmanın cazibesinden uydurduğumuz çakma kimliklerimizin kısa adı. "Nick"

Eskiden oldukça masum, hafif muzip ve genelde sanatçı, kalburüstü insanların kullandığı nick name'ler (takma adlar) sonradan kaçamakların, birilerini tehdit etmenin, ya da saman altından su yürütmenin aracı olarak hayatımıza girdiler. Öyle ki artık nicklerimize ruh verir olduk, onların da tıpkı bizler gibi birer adı, soyadı olması yetmedi. Yaşından, başından tut, saçının rengi, giyim tarzı, bizden farklı özel zevkleri, hatta tamamen bizim oturup uydurduğumuz hayat hikayeleri oldu. Nicklerimiz ve doğup büyüdüğü şehirden, gittiği okula, hobilerine kadar herşey, bazen yaşadığımız, bazen yaşayamadığımız şeylerden esinlenerek başka bir canlı gibi ellerimizde şekillendi.

Ömer Seyfettin parasız kaldığında "cinsel içerikli" romanları bu takma isimle yazarken, CIA casuslarına asıl kimlikleri anlaşılmasın diye kod adları verirken, Barış Manço "Nick The Chopper" diye aslında Oduncu Ali Dayı'yı anlatırken, Fehmi KORU (Taha KIVANÇ) müstear adı ile komplo teorilerini okurları ile paylaşırken hiç işin buralara kadar varacağını düşünüp, hesapladılar mı bilmem ama artık bir çoğumuzun müstear adları, internet ortamında kullandığı farklı NİCK'leri (kimlikleri) var. Hatta bazılarımızın işi abartıp, 3-5 nick sınırını çoktan geçtiğini, toplam internet kullanıcılarının bir kaç katı nick sayısına ulaştığımızı düşünüyorum. Dünyada herkes internet kullanmasa da dolaşımdaki nick sayısı dünya nüfusu kadar bir sayıya ulaşmış olsa gerek herhalde.

Nick kullanımı ve (anonymous) olmanın yan etkileri ise psikologların işlerini bir hayli arttıracağa benzer. Nick’lerini kendileri sananlar, nicklerinde modelledikleri insan haline gelenler, içlerinde yarattıkları karakterleri birkaç kez daha mayoz bölerek çoğaltanlar, yani (çakma kimliklerinin çakma altkimliklerini yaratanlar). Meydanı boş buldum, nickime birşey olmaz diyerek, sağa sola küfredip, içindeki öfkeyi ortalığa saçanlar. Aldananlar, aldatanlar, birbirilerine tuzak kuranlar, dinsel, cinsel tercihlerini abartarak değiştirenler. Kısaca sanal alemin uçsuz bucaksızlığında eğlence diye yola çıkıp, sonra kaybolup gidenler... "

Ya da yarattıkları kimlikle farklı bir çevre edinip, hayatta yakalayamadıkları ikinci bir şansa kavuşabilmeyi başaran, nickleri kendilerinden daha ünlü olan insanlar. Bazılarımız ben neysem nickim'de o'dur çizgisinde kalırken, bazılarımız o çizgiden çok uzaklaşıp, nickim neyse ben de o'yum absürtlüğüne kadar uzandık. Kimilerimiz nick'leri bir maske, kimilerimiz ise kendinin ifadesi, yansıması olarak tanımlamaya devam etti.

Nasıl bilgisayar'dan sonra dünyada hiç bir şey eskisi gibi olmamışsa, nasıl internetten sonra bilgisayar dünyası aynı kalmamışsa, nasıl google'dan sonra internet değişmişse, nasıl facebooktan sonra google+ olmak zorunda kalmışsa, The Nick hayatımıza girdikten sonra da biz bilgisayar kullanıcıları değiştik, eskisi gibi kal(a)madık. Kimimiz bunun verdiği rahatlıkla küstahlaştık, aptallaştık, şapşallaştık, saçma sapan şeyler yaptık. Kimimiz çok daha güzel ortamlar yakaladık, kendimizi ve yeteneklerimizi ifade etme şansı bulduk.

Kimimiz ise gerçek dünyadan iyice uzaklaşarak, hayal alemimizdeki (kendi yarattığımız) kalabalıklar içinde kayboluk gittik. Çünkü, biz artık bir Nick’tik…

Ortada sandık sendromu hakkında

2011-08-27T13:49:00.002+03:00

Hiç kendinizi Çağla ŞİKEL'in yediği tostun arasındaki içi geçmiş kaşar gibi hissettiğiniz oldu mu? Ya da yükü ağır gelmiş terazi gibi kendinizi kötü hissettiğiniz oldu mu? İşte o durumlardayım bu aralar. Hayatta en zor şeylerden biri insanlar arasında kalmak, iyi niyetinizi bir türlü izah edememek, herkesin gönlünü yapmak isterken ne İsa'ya ne de Musa'ya yaranabilmektir. Ben buna kısaca "ortada sandık sendromu" diyorum.

Ortada sandık sendromu yaşamanıza sebep olan olaylar genelde şöyle gelişir. Çok sevdiğiniz iki dostunuz, akrabanız vardır ve birbirleri ile geçinemezler, eften püften yere tartışır kavga ederler. Siz de bu duruma fazlasıyla üzülür ve ortamın düzelmesi için araya girersiniz. Zaten ne olursa işte o zaman olur, beyninizin sitildiği yetmez, bir de gereksiz yere dert sahibi olursunuz. Elalemin derdi beni mi gerdi? diyemediğiniz içinde olay döner dolaşır size kaçar.

Uyardığınız dostlar sizi azarlar, hatta doğruyu söylediğiniz için size küserler. Sinir ve üzüntü içerisinde "aklımı siteyim" derken bulursunuz kendinizi. Ayrıca bir bakarsınız, aralarını bulmaya çalıştığınız insanlar "can ciğer kuzu sarması" modunda birlikte geziyorlar.

Sen iki insan arasında ip cambazı gibi, gide gele arabulmaya çalış, sonra bir bak birbirleri ile konuşmamak adına ölüm orucuna girenler, sarmaş dolaş birbirinde oruç açsın. Ara bulmak isterken, istenmeyen adam durumuna düşmek hiç hoş olmuyor valla. En iyisi araya hiç girmemek, ne haliniz varsa görün demek sanırım.

Yürüyün be kardeşim, sizle mi uğraşıcam. Küsen küser, kalan sağlar bizimdir. Bundan sonra hali ahvalimiz budur. Bizi beğenmeyen küçük kızını vermesin. Aaaa...

Küçük, küçük şeyler kor, büyüdükçe adama

2011-08-26T13:23:00.003+03:00

Hayatta en çok sevindiğiniz şeylerin bir yalan olduğunu bilmek ve cefasını çektiğiniz şeylerin, sefasının sürüldüğünü görmek koyar genelde adama. Umursamaz hıyarın teki değilseniz, erkek de olsanız az çok duygularınız vardır. Alıngan olursunuz, PMS dönemleriniz yoksa da zaman zaman ergen triplerine girersiniz. Arada eski günlere dönüp alzemair ile nostalji arasında gidip gelirsiniz.

İşte o günlerden bir gün çok sevgili dedem evimizin arka bahçesine mini mini civcivler almış onlara küçük bir kafes yapmış onlarla oyalanıyordu. Çocuktum, hoşuma gitmişti, ben de bir tane istiyorum dedim. Ertesi gün bir karton kutu içinde minik sarı bir civciv getirdi dedem. Çok sevdim onu, dedeme teşekkür ettim boynuna sarıldım. Birkaç gün geçti aradan bir gün babamla dedemi tartışırken gördüm ve babam cebinden birşey çıkarıp dedeme verdi dedem de aldı cebine koydu.

Gidip babama sordum ne olduğunu, dedemle neden tartışıyorsunuz diye. Sinirli olduğu kadar üzgün olduğunu farkettiğim babam: - Yok bir şey İbrahim! dedi. Deden sana aldığı civcivin parasını istiyor "2TL".

O an içimde "civcive" "sevgiye" "dedeme" dair birşeyler yıkıldı. Şimdi ne zaman pazarda götü boklu bir civciv görsem o anı hatırlayıp üzülüyorum. Ne zaman avucuma birisi "2 TL" para üstü koysa babamın dedeme verdiği "2 TL" aklıma geliyor elimde olmadan yine üzülüyorum. Ah! be dede, cimri olman birşey değil de o "2 TL" ile neleri yıktın içimde bir bilsen.

Asker korkmaz, ben korkarım

2011-08-25T12:48:00.002+03:00

Eski genel kurmay başkanımıza ait olduğu öne sürülen bir konuşmanın basına sızması ile ortalık yine karıştı. Ancak her gün bi yerler karıştığı için bu da geçer diyorum. Bu konuşmanın internete sızması bir yana, içeriği daha vahim. Neler yok ki; diğerleri kazara vurulan bir asker, 2 teroristin esir aldıgı 15-20 er, silahı bırakıp kaçan tim komutanı, döşeyip unuttuğumuz mayınlar vs vs... Peki bunlar normal mi? Bence gayet normal. Asker korkmadığı için değil, biz korkmayalım diye oralarda görev yapıyor. Bir zamanların en güvenilir (gösterilen) kurumlarından birinin ülkemizde yaşanan başıbozukluk döneminden nasiplenmemesi imkansız.

Üstelik herşey filmlerdeki gibi olmuyor, az da olsa için işine girdiğinizde herşeyin aynı siz gibi olduğunu görüyorsunuz. Siz ne kadar düzgünseniz, birey ve toplum olarak kurumlarınız da öyle. Ben her vatandaş gibi askerlik yaptığım dönemi "amma sopa yedik be" diye ananlardan değilsem de, üzüldüğüm çok noktalar oldu. Bizde askerlik bir dönem ne yazık ki "insan modelleme, korkutma ve itaat ettirme" sistemi olarak kullanıldı. Nasıl ekonomimize musallat olan "enflasyon ve kriz belası" diğer tüm kurumların dökülmesine yol açmışsa, asli görevini "darbe yapmak ve halkın yaşam tarzını şekillendirmek" olarak tanımlamaya kalkan bazıları yüzünden ne yazık ki ordumuzda da bir zaafiyet oluştu. Vatan borcunu ödediğimiz dönemlerde "şurdan 2 terorist gelse elini kolunu sallaya sallaya hepimizi keserler" diye üstlerime sızlandığım dönemler oldu. Yine ne yazık ki bir çoğu imajı kurtarmaktan ibaretti yaptığımız askerliğin ve normal vatandaşlar olduğumuz için bu bile bize işkence gibi geliyordu.

Ülkemiz bir değişim ve dönüşüm süreci geçiriyor. Bu yüzden de eski köhne yapı, bazılarının artniyetli, deveyi hamuduyla götürme çabaları ve asıl ihanetin kralını bu ülkeyi soyarak yapmaları yüzünden bir çok kurumumuzun zaafa uğradığını görmüş olduk. Umarım bu süreç ülkemizin hayrına olur. Güneydoğu gerçeği bize bir çok sorunu görmemizi de sağladı. Türkiye'de kaçak elektrik kullanmak suç, güneydoğuda sökmüyor. Türkiye'de çok eşlilik suç, güneydoğuda sökmüyor, Türkiye'de "12 eylül'de şarjörü boş silahları ellerine verip sokağa çıkardığınız askerlerle vatandaşı korkutup, hizaya getirmeniz mümkün" ama güneydoğu da sökmedi, sökmedi, sökmüyor. Orada savaşın gerçek ve korkunç yüzünü görebilirsiniz. Şehit olup ölenler kadar, psikolojisi bozulup, travma geçirenleri, sakat kalanları görebilirsiniz.

Buraya kadar geldikten sonra şunu ayrıca belirteyim, bu "halkı askerlikten soğutma vs" gibi tanımlanacak bir yazı değildir. Bu satırların yazarı bilakis vatansever biridir. Ülkesini, devletini, milletini, askerini, bayrağını sever. Sözü başlığa getirsek, asker de korkar, ben de korkarım. Çünkü benden asker ne kadar olabilir ki. O yüzden teröristlerle başa çıkmak için 1-2 yıllık evinden ocağından vatan borcu diye alınmış çocuklarla bu görevin ifa edilmesi zordur. Oluşturulan yeni sistemle profesyeneller çok daha başarılı olacaktır terör mücadelesinde. Çünkü ben gibi bir çok insan ömründe "tavuk kesmemiş" , mahalle kavgasına girmemiş ki "eli kanlı katillerle" savaşsın. Evet bir Çanakkale, bir Kıbrıs başka bir şeydir. Bir an "gaza gelirsiniz, motive olursunuz, kalbiniz vatan aşkıyla dolar" Allah, Allah gidersiniz ama sürekli sinsi bir düşman olan terörle böyle başa çıkamazsınız.

Kimse de orada ölen (şehit olan) çocuklarımız ve komutlanlar konusunda "ben gibi boşa ahkam kesmesin" doğrudur ortada bir başarısızlık da vardır. Ancak askerliğin malzemesi insandır. Sıfır zayiat, sıfır enflasyondan daha zordur. Her ne kadar "komando" içimizdeki özel kişilerden seçilse de "vatan borcunu bitirip, bir an önce iş güç sahibi olup, yavuklusuna kavuşma hayali olan" ben ve benim gibi insanlarla o bölgede netice alamazsınız. Yine vatan sevgisi ağır basan, temiz ahlaklı, disiplinli, avcılık yeteneği doğuştan veya edinilmiş olan, bünyesi sağlam profesyonel askerlerden oluşan birliklerle TSK bu sorunu çözecek güçtedir.

Ben Türk ordusuna güveniyorum. Kendini milletinin emrinde gördüğü ve eli darbe üç kağıtçılıklarına bulaşmamış gerçek vatansever komutanlarla yönetildiği müddetçe, terörün üstesinden gelecektir. Zaten unutmamamız gerekende terörün tamamen bitmeyebileceğidir. Çünkü düşman içinizdeki hainleri her zaman kullanmak ister. Ordunuz bunun için var ve güçlü olmalıdır. Dediğim gibi asker korkmaz, ben korkarım. Benden asker olursa o da korkar. Bu yüzden normal vatandaşların askerlik süresi kısaltılmalı, daha pasif görevlerde yer almaları sağlanmalı, öte yandan profesyonel kadrolar (dejenere olmalarına ve asli görevlerini unutmalarına, belli bir grup ya da düşüncenin kadrolaşmasına fırsat vermeden) hızla ülke savunması ve terör mücadelesinde görev almaları sağlanmalıdır. Zaten yapılmaya çalışılan da budur....

2868 - 5601 SENİ ÇOK SEVİYORUM

2011-08-24T12:25:00.001+03:00

Olan var olmayan var, yiyen var yemeyen var, açlık çekeni var, yoksulluk çekeni var ama açlıktan öleni (yandaki manken gibileri saymazsak) genelde bir tek Afrika'da duyabilirsiniz. Bu utanç tüm dünyanın utancı aslında. Hele cep telefonunuz varsa daha da utanmalısınız. Çünkü artık "nasıl yardım edebilirim sorusunun cevabı parmaklarınızın ucunda" Cimri zengilerin, lüks düşkünlerinin, sosyetenin ne halt yediğinden bize ne. İçlerinde duyarlı olanlar hariç canlarının istediğini yapsınlar. Zaten onların derdi olmadı ki hiç böyle şeyler. Baksana Arap şeyhlerinin bile elleri ceplerine Türkiye kadar gitmiyor. Onlar ülkelerindeki demokrasi talepleri yüzünden döt'lerini kurtarma derdine düştüler. Zaten dünyanın geri kalanı ülkemiz kadar konuya dikkat bile etmiyor. Ancak Afrika'da açlık bizim derdimiz olmalı. Biz insani değerleri yüksek bir milletiz. En azından eskiden öyleydik. Şimdi bayram öncesi hazır cep telefonunuz elinizdeyken (ne zaman başka yerde oldu ki zaten) küçük bir rica şu sağa sola, aşkım canım bi tanem diye attığınız smslerden bir kaç tanesini de Afrika'da açlık çeken çocuklar için gönderin. Nasıl mı? Tüm operatörlerden 5 TL lik bir bağış için BOŞ bir mesajı 2868 e göndererek KIZILAY'ın kampanyasına.AFRİKA yazıp 5601 e göndererek DİYANET'in kampanyasına katılmanız mümkün. Göndermezseniz yandaki manken belki takıntısı yüzünden Anoreksiya'dan ölmez ama Afrika'da bir çok çocuk AÇLIK'tan ölebilir. Haydi şimdi bütün pamuk eller tuşlara...

Hamiş: Bir öneri de yardım kuruluşlarına. Herkes nasıl olsa eşe dosta, sevgilisine mesaj gönderiyor. Bayramda bu tempo daha da artacak ASKIM yaz 12345 e gönder, BAYRAM yaz 54321e gönder sevdikleriniz için Afrika'ya bağış yap! türü bir kampanya icad etsinler. Bağış yapıldığı karşı cep numarasına da bildirilsin. Bu kampanya tutar mı bence tutar..

Okuyor musunuz, okumuyor musunuz?

2011-08-24T00:14:00.004+03:00

Blog yazmanın eki popularitesini yitirdiği aşikar. Hemen hemen herkes ya yazamadığından ya da okunmadığından şikayetçi ama hiç kimse eskisi kadar "blog okumadığını" itiraf edemiyor. Marifet iltifata tabidir diye bir söz var. Eskiden bir anda hepimiz "yazar" olup çıkıvermiştik, hatta bazılarımız bu gürültüde kitap falan bastırdılar, iyi de ettiler. Ancak her fani gibi bloglarımız da "o eski halinden eser yok şimdi" modunda. Bir çok blog yazarı facebook ve tweettere kaymış durumda. Tweetleri özlü sözler gibi görüp, amma da laf konuştum havalarında geziyoruz şimdilerde. Olsun varsın madem ki "Hilal Cebeci" diye bir marka oluştu, demek ki tweet'lerimiz de işe yarıyor. Uzun lafın kısası ben de bundan sonra tweetter'e kaymasam da "Şebnem Ferah" gibi kısa cümleler kuracağım. Bloglarımı eski "hit"inde okumanız için bir yandan "hey gidi günler hey" derken şu sol köşeye de küçük komik bir resim koyacağım. Olmadı artık "Hilal Cebeci" gibi başka promosyon seçeneklerini düşüneceğiz bakalım. Şimdi siz okuyor musunuz, okumuyor musunuz?

ODH ile Oruç tutmak artık çok kolay

2011-08-02T10:31:00.000+03:00

Öncelikle belirtmek isterim ki bu bir marketing çalışması ya da viral bir reklam değil. Oruç tutmayı kolaylaştıran bu ürün hakkındaki bilgileri tamamen paylaşım amaçlı yazıyorum. Beğenir beğenmez, kullanır kullanmazsınız o size kalmış.

Orjinal adı UHT olan bu ürün (Ungury Help Tablette) açlık giderici bir ürün olarak aslında yıllardır NASA tarafından astronotların gıda gereksinimin giderilmesinde kullanılan bir tabletten ilham alınarak, kimyasal hiçbir katkı maddesi olmadan organik olarak üretilmiş. İthal eden firma yetkilisinden aldığım bilgiye göre ODH (Oruç destek hapı) adıyla piyasaya sürülen ürün 500 mg ve 1000mg lik kaşe tabletler halinde fiyasaya sunulmuş.

Ürün bir ilaç olmayıp, çeşitli sağlık sorunları olan vatandaşlara, doktoruna danışmadan kullanılması önerilmiyor. Yani belli bir hastalığı olanların bu yaşam destek ürününü kullanmasını istemiyor firma. Asıl amaçlarının normal ve sağlıklı vatandaşların oruç tutarken aşırı sıcak ve terlemeye bağlı su ve enerji kaybını önlemeye yönelik bir ürün sunmak olduğunu belirtiyorlar.

Ekte sundukları uluslararası gıda ürün sertikası ve el-ezherden alınan fetva ile bu ürünün kullanımının sağlıklı vatandaşlar için sorun oluşturmayacağını belgelediklerini de ifade eden firma yetkilisi Hasan Güven SALLAT bu yıl için ithalatın yasal belgeler ve ürünün labarotuar incelemeleri yüzünden gecikmesi dolayısıyla herhangi bir kar beklemediklerini ancak gelecek yıllarda ciddi bir pazar payı beklediklerini belirtti.

"Ürünün özetle kullanımı ve özelliği şöyle. ODH bir kapsül ya da kaşe tablet içerisinde. Sahurda normal yemeğinizi yedikten sonra kullanıyorsunuz. Midede erimesi 16-18 saat gibi bir sürede gerçekleşiyor. Yani ilaç aslında bir çeşit serum gibi midede yavaş çözünerek açlık hissini baskılayıp tokluk hissi yaratıyor. İçerdiği enzimler ve doğal lif dokusu oluşumu sayesinde midedeki sindirimi kısmen yavaşlatarak rahat bir şekilde susuzlukta hissetmeden oruç tutmanızı sağlıyor."

Sahurda kullanıldığı için gün içerisinde kullanılan Oruç Suyu gibi besin takviyeleri ile uzaktan yakından bir ilgisi olmayan ilacı edinmek için ilgili firmanın http://kolayoruçtut.com.tw web sitesini ziyaret ederek formu doldurmanız yeterli. Firma kendi ürünlerine çok güvendikleri için hiçbir ödeme yöntemi ile ön ödeme almadıklarını ürünü ücretsiz edinen din kardeşlerimizin 1-3 iş günü içerisinde posta çeki ya da eft ile ödeme yapabileceklerini belirtiyorlar.

İlk gönderilen üründe ancak 3-5günlük bir numune dozu bulunuyor ve siz sadece kargo ücreti ödüyorsunuz. Ürünü ücretsiz deneyip, devamını satın almanız durumunda ise ödeme ile sipariş verebiliyorsunuz. Ürünün bir diyet ilacı olmadığını belirten yetkililer, bizim insanlara kilo verdirdiğini iddia eden yarı kimyasal ilaçlarla hiç ilgimiz yok, ürünümüz tamamen doğal ve organik olup, kilo verme doğal olarak gerçekleştiğinden bir çeşit zayıflama desteği de sağlıyor ancak biz bu amaçla kullanılmasını yine dr. tavsiyesi olmadan önermiyoruz diyorlar.

Ben mi ne yaptım? İlk numune geldikten sonra 3-5 gündür kullanıyorum ve gayet rahat oruç tuttuğumu farketttim. Doğal bir serinlik veriyor ve terlemeyi de önlüyor sanki, ayrıca açlık da hissetmedim. Gerçi cimri olduğumdan ücretli sipariş vermeyi düşünmüyorum ama yine de bu bilgiyi sizlerle paylaştım.

Gerisi size kalmış.

Firma web sitesi ve sipariş adresi.

ODH Kolay oruç tutma merkezi

Sağlıklı yaşam destek ürünleri

http://kolayoruçtut.com.tw

Tel: 080056623457653

Not: Buraya kadar okuyup hala olayı anlamayan varsa yemeyin bu kadar kolay herşeyi kardeşim. Olay tamamen asparagas. Bu tür insan dolandırmaya yönelik ürünler piyasada cirit atıyor. Oruç konusunu ramazan dolayısıyla ben uydurdum ama yok kilo vericeniz, yok sağlıklı zayıflıcanız. Bir de ramazanda umut tacirleri ile duygu sömürücüleri eklenecek buna. Benden tek tavsiye kolay oruç tutmak istiyorsanız bol su içip, hurma yiyin kardeşim. Saygılar.

Biz artık gitmiyoruz, bence onlar da gelmeyecek

2011-07-10T17:00:00.004+03:00

- "İnsan için küçük, insanlık için büyük bir adım"

Bu cümle 60 ve 70li yıllarda çocuk olanlar için çok şey ifade eder. Adlarını ezberlediğimiz Apollo 11 personelinden Neil ARMSTRONG'un aya ilk ayak bastığında söylediği cümleler. Uzay çağında insanlığın en heyecanla izlediği macera,

ve bitti...

Nasa tarafından "Uzay mekiği" projesi rafa kaldırıldı ve bir dönem bence sona erdi. Neydi o dönem:

Çocukluklarında "Gökler hakimi Gordon"un çizgi romanlarını okuyanlar, bugünlerde yine hit olan BBC yapımı Dr.WHO'nun kitaplarını okuyanlar, filmlerini izleyenler için "Uzay Yolculuğu" çok fantastik bir hayaldi. O yıllarda çocuklar sorulduğunda doktor olacağım, mühendis olacağım değil, astronot olacağım diyorlardı.

Bir zamanların en heyecan verici dizilerinden "Uzay yolu ve Atılgan adlı uzay gemisi" Kaptan Kirk ve Mürettebatı, özellikle Vulcanlı Mr.Spock Karakteri bizim neslin hafızalarında yer etmişti. Sonraki yıllarda çevrilen "Ay Üssü Alfa"nın heyecanlı bölümleri, Efsane sinema filmleri serisi "Yıldız Savaşları", son yıllarda izlediğimiz "Battlestar Galactica"ya da ilham veren insanoğlunun düş yolculuğunda önemli kilometre taşlarından birisidir.

İnsanoğlunun uzay yolculuğu düşü 1985 yılında yazar Jules Verne'nin Ay'a Seyahat adlı romanı ile başlamış ve Ay'a Yolculuk başarıldıktan sonra kendinin onlarca katı büyüklükte hayaller kurulmasına, Hollywood film endrüstrisinin inanılmaz ilham kaynaklarından biri olmuştur.

Holywood'un dahi çocuğu "Steven Spielberg'in E.T" si ile "Alien'de bir korku öğesi olan Uzaylı yaratıklar sevimli canlılara dönüşmüş, insanoğlunun düşman arama sevdası, uzaylıların da dost olabileceği fikrinin de zihnimize yerleşmesine yol açmıştır. Uzay ve gelecek konulu film endüstrisi aynı zamanda teknolojinin, hayal gücünün sınırlarını da zorlamış ve kurulan düşlerden teknolojik gelişmelere ulaşılmasına yol açmıştır. Gelecekte makinelerin insanlığı yokedeceğini işleyen Terminator serisi en güzel gelecek korkusu aşılayan film örneklerindendir.

Önceleri bizim uzaya yolculuğumuzu esas alan filmler yerini zamanla uzaylıların bizi ziyaretine dönüşen filmlere bırakmış, korkunç istilacı uzaylılar yerine dünyamızı ziyarete gelen sevimli, yakışıklı ve güzel uzaylılarla "love story" tadında filmler kurgulanmıştır.

Bu hayal gücü sektörü öyle etkilemiştir ki kendine paralel, sadece uzay filmleri olarak tanımlanamayacak bir çok fantastik film türü de ortaya çıkmıştır. Bu bir bilimsel makale ya da film yazısı olmadığı için ben kendi bilgi yetersizliğime rağmen en beğenilecek filmlerden biri de Jodie Foster'in oynadığı "Mesaj" dır diyebiliyorum. Aslında bunlara uzay filmi yerine Bilim - Kurgu filmi demek daha doğru olur sanırım.

İnternetin gelişmesi ve sanal gerçeklik kavramının yerleşmesi ile birlikte Film endüstrisi Uzay yerine insanın iç dünyasına, karanlık hayallerine doğru da yola çıkmış "Matrix", Beşinci Element, vb filmler gişelerde iyi hasılatlar yapmış, insanların zihinlerinde yeni düşünceler ve ufuklar açılmıştır.

Aynı şekilde olayı Tİ'ye alan filmler de gündeme gelmiş. İlginç esprili, uzay filmleri de çevrilmiştir. Bizim ülkemizde Cem YILMAZ'ın G.O.R.A sı buna güzel bir örnek olarak gösterilebilir.

Uzay yolculuğu fikri, pahalı ve oldukça riskli bir olaydır. İnsanlı uzay uçuşlarında bir çok insan pek birşey elde edilemediği görüşündedir. Ülkeler uzaya turistik seyahat planları yapmakta, işin artık maceraya dayalı maddi kazanç yönü konuşulmaktadır. Eskiden beri Ay'a yolculuğun gerçekleşmediği bunun Rusya ve ABD arasındaki psikolojik savaşın Hollywood stüdyolarında Rusya'nın yenilmesi için kotarılmış bir stüdyo zaferi olduğu ileri de sürülmektedir.

Ancak insanoğlu durmamış, gezegenlere insansız uzay araçları göndermiş, teleskoplar, iletişim araçları, uydular vb. sayesinde bir çok yeni bilimsel veri elde etmiştir. Uzay yolculuğu fikri ne kadar masraflı olursa olsun bir dönem insanının hayal gücünü kamçılamış ve inanılmaz bir etkileşim yaratmıştır.

Bence bugün "İnternet ve Sanal Gerçeklik" kavramı zihinlere egemen olmuş, ülkeler de insanlar da masabaşında ürettikleri senaryolarla, siber savaşlarla, iç dünyalarımıza yolculuklarla uğraşmaktadır. Belki bunun etkisi ile insanoğlu bundan sonra, eskiden sadece mistik olarak baktığı "zihinsel iletişim, cinlerle iletişim" kavramlarını bilimsel yollarla nasıl çözebileceği gibi bir hayalin peşine düşecektir.

Uzay yolculuğu uzun ve bir yazı ile anlatılamayacak kadar detaylı bir kavram, son yüzyıla damgasını vurmuş, adını vermiş bir olgudur. Yazım yorumlarınızla gelişime muhtaçtır ama bence anlatmak istediğim maksat da hasıl olmuştur.

Olay benim açımdan tam bir hayal kırıklığıdır. Şaka ama, artık uzaylı bir sevgilimiz olma ihtimali sıfırdır. Mutlaka bilim insanları yeni teknolojilerle uzay macerasını sürdürecektir ama "Mars'a ve diğer gezegenlere gitmek gibi bir hayalimiz" artık olmayacaktır. "Galaksiler arası yolculuk" bugün bir balon bile değildir. Artık benim "zamanda ve mekanda yolculuk" hayalim en azından "Geleceğe dönüş" filminden ibaret olup, bu yüzyılda yaşayan bizler için bitmiş gözükmektedir.

Bu internet teknolojileri ve sanal gerçeklik kavramının zaferidir aynı zamanda. Bu bir savaş değildir ama uzay yolculuğu hayali bitmiş, sanal alem kazanmıştır. Uzay yolculuğunun masraflı ve riskli olduğu söylenebilir, oraya harcanan paralarla fakir ülkelerde açlıktan ölen çocuklara yardım edilebileceği gibi son derece güzel yorumlar yapılabilir ama insanoğlunun ne tür şeylere masraf ettiğini düşününce bu söylem de çok doğru değildir.

Üzgünüm dostlar, artık uzaya gitmiyoruz ve bence uzaylılar da gelmeyecekler. Yine de ne olur olmaz siz "Ufo düşleri" görmeye "X files" izlemeye devam edin...

Yazımı son zamanlarda severek dinlediğim Katy Pery'nin bir klibi ile bitireyim.

Katy Perry ft. Kanye West — E.T... RnbXHipHop

Erkeklerden odun yapma kılavuzu

2011-06-22T00:16:00.000+03:00

İşinize geliyor değil mi kızlar?

Ağıt yakar gibi sızlanmak ve iki de bir erkeklere laf sokmak. Ee! hakkınızdır da, meydan boş çünkü. Neden? Çünkü erkek milletinin bir zaafı var. Bizim de canımız yandı diyemiyorlar, karizmayı çizdirmek istemiyorlar. Sümüklü bir oğlanken mahallenin fettan kızlarının peşinden nasıl ah çektiler, nasıl kalpleriyle çelik çomak gibi oynandı, bilinsin istemiyorlar.

Kuyruğu dik tutmak istiyorlar yani, ama İbram abinizin öyle bir derdi yok. O söyler.

Nice gariban saf Anadolu çocuklarının can yakıcı kızlar elinde UFO görmüş masum köylü misali köpek gibi maskaraya çevrildiğini de biliriz biz. Kendimizden de olsa biliriz işte, orasını karıştırmayın...

Daha hayatında kız eli tutmamış, yanakları utanınca pembiş pembiş kızaran, alnı boncuk boncuk terleyen ve sadece düşlerinde sevdiği kız ile masum izdivaçlar düşünen nice delikanlılar; ilk defa bir kızın elini tuttuklarında; eriyen yürekleri ile derisi için kesilen kurbanlık Kızılay koyunlarına, veya derisi için kafalarına çivili sopalarla vurularak avlanan fok balıklarına dönmüşlerdir de gıkları çıkmaz, biz biliriz.

Türkan Şoray filmlerinde ağlayacak kadar narin yapılı, uykusuz gecelerde; şimdikiler gibi (bacak arasını değil, aşık olduğu kızın kaşlarının karasını) düşünerek şiirler yazan kenar mahalle çocuklarının duygularıyla oynamak kolay. İki kikirde sınıfta: sonra çocuğa eşek gibi yıl boyu derslerini yaptırman işten bile değil (pis pis sırıtmayın kızlar, görüyorum).

Kaprisin kralını yap, çocuğun kafası karışsın, şapşala dönsün. Sınıfta çaksın senin yüzünden, öss'yi yesin. Sonra, sen git it gibi yakışıklının birinin peşinden, o da seni süründürsün. Olmaz mı, olur. Etme, bulma dünyası bu dünya...

Erkekler bir kokteyl, bir karışım değil, bileşimdir kızlar. O yüzden kimyalarıyla oynamaya gelmez. Bir şekilden başka bir şekle sokup maymuna çevirdikten sonra, elinize bir elek alıp, eleyerek küllerinden eskisi gibi bir adam yapamazsınız artık. Olan başka bir şeydir; şekeri yakarsan kömür olur ama kömürden şeker elde etmek mümkün değildir.

9 ay 10 gün karnınızda taşıyarak, bir kan pıhtısından insan ettiğiniz erkekleri doğuştan odun sanmayın. Bu size de hakaret olur. Bir erkek; yeni dikilmiş genç bir fidan gibi sizin toprağınızdan beslenir. Yani onda gördükleriniz sizden bir parçadır. O erkek sizin eserinizdir.Kökleri su ve diğer mineralleri sizden alır, büyür bir ağaç olur. Dalları meyve verir, filiz sürer ama siz keyfiniz için o dalları kırarsanız; susuz bırakıp kurutursanız, elinizde kala kala o ruhsuz odunlar kalır.

Siz, "çayın yanında kek yaptım sana" diye (sutyensiz) memeleri hizasında tuttuğu tepside dekoltesini göstere göstere börek servisi yapanlardan olamazsınız di mi? Eteğinin yırtmacı rüzgâr alsın diye kırıtanlardan olmayasınız sakın? Hiç öyle fettan gülümsemeleriniz, övülmekten vahşice bir haz duyan tavırlarınız yoktur.

Sizi sevdiği için maymuna dönen bir erkeğin çaresizliğinde; içi coşup, kasıkları kıpırdayan kızlardan da olamazsınız. Hiç onun anlattıklarını dinlerken gözlerinin içine ihtiraslı ihtiraslı bakmış, gülümseyerek umut vermiş, yolda yürürken usulünce ayağınızı burkup omzuna falan yaslanmış da olamazsınız. Dahasını söylemim canım: evlenmeden istemem ama yan cebime koy diyerek çocuğu bi şey ağrısından delirtmiş de olamazsınız.

17'sindeki yağız delikanlıları baştan çıkarıp, bir münasip köşede üstüne atlayan çıtırcı ablalardan hiç söz etmiyeyim zaten. İt gibi otur, kalk, şunu getir, bunu götür tarzı kullandığınız, gerektiğinde tencere kapağını bekler gibi şeyinizin dibinde oturan, sahiplenme hissinin tadına varmak için keriz gibi hesabı ödeyip, kendini okul servisi sanan erkeklerin kıymetini o zamanlar bilmezsiniz, sonra da "bu adam, neden bu kadar odun oldu?" diye üzülürsünüz.

Bazı doğuştan kalas olanları istisna tutalım, ki; kalas bile bir işçilik gerektirir. Birçok erkek doğuştan odun değildir. Çünkü erkekleri yetiştiren de kadınlardır. Onu (ne istediğini bilmez, uçarı gönüllerinizin oyuncağı yapacağım derken) , erkeğin gönlünde zaten zor yetişen sevgi filizlerini inatçı bir keçi gibi yiyip, bitiren de yine (bazı) kadınlardır.

Siz siz olun, nadir de olsa bulabildiğiniz gözü yaşlı, burnu sümüklü bir erkeğe sahip çıkın. Artık nesli tükenmek üzere olan bir canlı ile karşı karşıyasınız çünkü. Yüreğini dağlayıp, ağlata ağlata maskaraya çevirdiğiniz o ağaç (erkek) kuruduğunda elinizde kalan, sadece kocaman bir odun, bir kütük olacaktır.

Ne işinize yarar bu odunlar?

Aslında, erkeğiniz onca akıl karışıklığından sonra tam kıvamına gelmiştir. Yeşeren dallarını kırdığınız erkekleri, arka bahçenize kazık yapabilirsiniz artık. Ele güne, dosta düşmana karşı işe yararlar. Eve ekmek getirirler, getir götüre bakarlar, doğum gününüzü hatırlarlar, ağır işlerinizi yaparlar.

Artık, yeni görevlerinde erkekleri onurlandırıp bir de unvan vermeniz gerekir:

—Sizi "kocam" ilan ediyorum.

*Not: söyleyin bakalım kızlar, delikanlılara tasmayı takana kadar ne tür cilveler yapıyor, ne işkenceler ediyorsunuz ? Hep mi erkekler suçlu? Hadi canım, yemeyelim birbirimizi...

Dream Machine - I

2011-06-18T16:41:00.009+03:00

-"Tükürsene Kutay!" diye bağırdı Pembevil. Sen de tükürsene alçak herif.

-Yoo! dedi delikanlı. Bu kez olmaz, bu kadar olmaz.

-"Salak!" Diye bir kafa vurdu Pembevil açık asansör kapısına X işareti gibi açılmış vücuduyla. Başını öne eğerek aşağıya baktı, üstü başı pislik içinde asansörün halatına tutunmuş yukarı çıkmaya çalışan Meryem'le gözgöze geldi.
-Hala düşmedin mi sen? dedi ve tasmasından kütüklüğüne asılı minik yavru köpeği aşağı fırlattı. Meryem "Hayırrr" diye bağırdı. Atma onu! Tek eliyle tutunduğu halattan sarkarak yavru köpeği tutmaya çalıştı ama nafile. Köpek tüm anıları gibi asansör boşluğundan aşağı çığlıklar içinde düştü, kayboldu gitti.

Meryem ağlamaklı gözlerle daha bir hırsla halata tutunup, yukarı çıkmaya çalışırken tekrar bağırdı Pembevil. -Kutay! Salak herif bunlar hep kağıt, mektup, ıvır zıvır bana daha iğrenç çöpler getir. Kutay artık yetti dercesine:

-"Burası bir ofis Pembe" dedi. Nerde bulayım başka çöp?
-Tuvaletlere bak salak diye bağırdı Pembe, Elindeki kâğıt dolu çöpleri Meryem'in üzerine boşaltırken.

Meryem yukarı tırmanmaya devam ettikçe Pembe'nin kan kırmızı benzi soluyor, beyazlaşıyordu. Kollarına dolanmış spiral kablolar aşağı düşmesini önlese de, canlı sülükler gibi ısırdıkça kanını emiyor, canını yakıyordu.

-Salak! Diye bağırdı yine Kutay'a akşam besle kendinle demiştim sana bunları değil mi? Yine canın tatlı geldi, değil mi hayvan herif.

-Yeter dedi Kutay! Yeter artık bunca eziyet ettiğin kendine. Bırak vazgeç bu işten, birazdan Elektrikler gelir. Gün aydınlanır. Yeteeeer.

-Hayır diye bağırdı Pembevil.
Başka çöpler bul bana, daha iğrenç şeyler. Durma hadi. Meryem tırmanmaya devam ediyor, Pembe ise bunu gördükçe daha da çıldırıyordu. Birden aşağıda asansör hareketlendi.Kutay elektrikler mi geldi acaba diye düşünürken, asansör içindeki çocuklarla birlikte düşmeye başladı. Meryem tutunduğu halatta aşağı doğru kayarken, asansör boşluğu çocuk çığlıkları ile çınlıyordu.

sürecek...

İlişkiler, yalnızlık ve yalnızlaştırma üzerine

2011-06-04T15:24:00.003+03:00

Kalabalıklar içersinde yalnız kalmak. Günümüz insanın en büyük handikabı. Bir yandan bütün dünyadan haberdar olmak, sokağa çıktığında birbirine sürtünerek yürümek, itiş kakış metroya, metrobüse binmek ama kimseye selam vermeden ipod'una, cep telefonuna veya elindeki kitaba gömülmek.

Aslında çok kültürlü biri olup da sabah akşam kitap okuduğundan bile değil, kitaba saklanmak, içine sığınmak, yalnızlığını gizlemek için kitap okumak. Yalnızlığı gizlemek adına bloglar açmak, sosyal medya fırlaması olmak, onlarca takipçisi, yorumcusu olmak, ama aslında hep yalnız kalmak. Günümüzde medyatik görünen birçok insanın yaşadığı bir duygudur bu.

Siz sosyal medya ünlülerinin birçoğunun etrafındaki kalabalıktan bunaldığını sanırsınız değil mi? Oysa öyle değil, onlar o kalabalığı özlerler. Bakmayın öyle öf, püf bıktım nefret ettim, yeter yalnız kalmak istiyorum diye yazdıklarına. Adsız yorumcuların küfürlerine bile muhtaç hissederler kendilerini bazen. Çünkü en yakın arkadaşı ile, bile paylaşabildikleri ortak şeyler yoktur birçoğunun.

Orasını, burasını koyarlar fotoğrafını çekip, mutlu anlarını ölümsüzleştirip, face mesajı, tweet, feed yaparlar. Oysa birçoğu boydan bir resmini paylaşamayacak kadar oturdukları o koltukta göt, göbek büyütmektedir. Yine birçoğu aynı ortamı paylaştıkları insanlarla aynı filme gidemeyecek, aynı diziyi izleyemeyecek, aynı esprilere gülemeyecek ve aynı ince belli bardaktan bir yudum çayı gözgöze içemeyecek kadar yalnızdır.

Bu günümüz insanın şehirleşme ve teknoloji ile birlikte gömüldüğü asosyallik bataklığı ya da farklı bir sosyalleşme türünün tezahürüdür. Bakmayın siz hadi şurada buluşup içelim, burada eğlenelim, canım benim, en sevdiğim arkadaşım muhabbetlerine. O arkadaşların hiç birisi herhangi bir mahalle ya da okul arkadaşınızın, akrabanız, eş dostunuzun yerini tutmaz. Ne kadar iyi insanlar olsak da birbirimizi tanıyacak reel altyapıya ve zamana yeterince sahip değiliz çünkü. Zaten o fırsatı bulanlar için de çoğu zaman büyü çabuk bozulur, iki canciğer arkadaş en ufak bir sorunda birbirlerinin ne mal olduğunu anlarlar.

Öte yandan bir de bu yalnızlığı giderirken yaşayıp birbirimize yaşattığımız bir yalnızlık türü daha var ki; o daha vahim. Bir şekilde tanışıp arkadaş, dost, sevgili olarak birbirine yakınlaşan insanların, sevdikleri insanı kıskanıp onu reel ve sanal çevresinden koparması ile başlayan bu süreç, iki insanın birbirine zaman ayırmakta zorlanması sonucu inanılmaz boyutlarda başka bir yalnızlık hissine yol açar. Hayatı çekilmez hale getirir.

Sevdiğimiz insanı, tanıdığımız çevrede olan biteni bildiğimizden öncelikle oradan koparmaya çalışırız. Msn listesindeki kalabalıklar, karşı cinsten insanların kazara gördüğümüz mesajları, içimizdeki kaybetme korkusu ile birleşir ve biz adeta sevdiğimiz insanın sadece bizimle nefes alıp vermesini isteriz. Farkında olmadığımız bu durum, bize de yaşatılmaya başlayınca hiç de hoş bir şey yapmadığımızı anlasak bile, artık olan olmuş, atı alan Üsküdar'ı geçmiş, iki insan yıpratıcı bir sürecin içine sürüklenmiştir.

Başlarda her iki tarafında hoşuna giden bu durum yüzünden kimse olan bitenin farkına varmaz. Birtek o çevrede benzer olayları daha önce yaşayan, daha önce ağzı sütten yanmış arkadaşlar dışında. Reel dünyada kızlar, sevgililerini hızla kız arkadaşlarının bulunduğu ortamlardan uzaklaştırırlar. Çünkü kız arkadaşları artık sevgililerini ellerinden alabilecek bir rakibe dönüşmüştür onların gözlerinde. Erkekler de bunun bir benzerini kız arkadaşlarının her şeyine karışarak, herşeylerini kısıtlayarak yaparlar.

Bu yalnızlaştırma ve kendimize bağlı, bağımlı hale getirme duygusu, tıpkı bir annenin yaşadığı yalnızlık hissini evladını sürekli kendine muhtaç bir durumda tutması ve farkında olmadan onu hayata hazırlamakta geç kalması sonucunu doğurduğu gibi, ilişkilerde de bir bağımlılık ortamı oluşturur. Kendinize bilerek ve isteyerek bağımlı hale getirdiğiniz kişi, önce derin bir yalnızlığın içine düşer ve bir müddet sonra da sizi rahatsız etmeye başlar.

Telefonlarınız kontrol edilir, neredeydin, ne yapıyordun, şuraya bunu yazmışsın, burada bunu demişsin. Akşam eve geç gelmişsin, kaçta uyudun ki uyanamadın? şeklinde sürer gider sorular. Farkında olmadan, hatta biraz da hoşunuza giderek önce yalnızlaştırıp, kendinize bağımlı hale getirdiğiniz, ardından farklılıklarını yok edip kendinize benzettiğiniz insan derin bir yalnızlık yaşarken siz belki kısa sürecek yalancı bir bahar havası yaşarsınız.

Öyle ya, bir zamanlar yana yakıla peşinden koştuğunuz biri şimdi sizi düşünmekte, arayıp sormakta, merak etmekte ve kendi dünyasından soyutlanmış, size endeksli bir yaşam sürmektedir. Oysa bu yaptığınız hem kendinize hem de karşınızdaki insana büyük bir kötülüktür. Bunu anladığınızda düzeltmeye çalışmanız ve süreci tersine çevirmeniz de bir hayli zordur.

O yüzden siz siz olun, sevdiklerinizi boğmayın, onları kendinize benzetmeye çalışmayın. Yalnızlaştırıp kendinize bağımlı hale getirmeyin. Aynı şekilde kendinizde karşınızdaki insanı saplantı haline getirip, hayatınızın merkezine yerleştirmeyin. Dışarıda hayat her şekilde devam eder. Sizli ya da sizsiz. Bunu asla unutmayın.

İşin özeti: İnsanların yalnızlık reçetelerindeki gerçek ilaç, sevgiden, önce kendisini, sonra yakın çevresini, giderek büyüyen bir çember etkisi ile sevmesinden geçer. Siz sevmeye çemberin dışından başlar ve karşınızdaki insanın yakın çevresini, arkadaşlarını yok ederseniz ve o merkeze kendinizi koyarsanız, o insanın hayatında oluşan boşluk ve yalnızlık hissini doldurmanız çok zor olabilir.

Siz siz olun, şunu asla unutmayın. İnsanlar zaten yalnız, sevdiklerinizi kıskanacağım, kendime bağlayacağım derken, büsbütün yalnızlaştırmayın...

Dötü pamuklu internet candır

2011-05-27T19:10:00.004+03:00

Eskiden, taa çok eskiden; çocukken şu cigara denilen merete merak sardığım günlerden bir gün, yerlerden izmarit toplayıp içmeye çalışırken, tanıdık bir abi beni gördü ve iki tokat yapıştırdı yüzüme. İşte benim aydınlanma maceram taa o gün başlar.

Sigara alışkanlığı kazanamamış olmamda bu abinin etkisi nedir bilmiyorum ama değerli büyüğümün sarf ettiği şu veciz söz hala kulaklarımdadır. "Lan utanmıyon mu yerden izmarit alıp içmeye, içeceksen götü pamuklu (filtreli) cigara içeceksin."

Bu veciz söz ve sağlam tokat içimde o kadar yer etmiş olmalı ki; sağlığımı değil kariyerimi ve imajımı düşünen bu değerli abimizin tavsiyesine uydum ve hemen gidip bir paket uzun samsun cigarası aldım.

Herkesden gizli girdim bir bodrum kapağının altına. Kıçımı zor sığdırabildiğim o yerde ,yaktım peş peşe cigaraları. İçime çekmesini bilmediğimden, duman altı olmama rağmen kısa zamanda içtim 20 dal cigarayı peş peşe. İçtim mi, piç mi ettim cigaraları orası tartışılır pek tabiî ki.

İşte o menfur olay benim cigaradan nefret etmemi sağladı ve çikolataya merak sarıp göbek yapmama vesile oldu.

Şimdi size de acizane tavsiyem; şu filtreler, yasaklar daha fazla yayılmadan, mübarek üçaylar gelmeden, seçim kasetleri piyasası henüz bitmeden. Herhangi bir gün bulabildiğiniz yasaklanma ihtimali yüksek, en abartılı sitelere peşpeşe girin, çıkın.

Hatta bu hafta sonu hemen yapın bunu, unutmadan. Kusana kadar, en tiksindiricilerini bile izleyin ne varsa, ne çıkarsa şansınıza artık.

Sonra, grip olunca sigaradan nefret eden tiryakiler gibi, bir bakmışsınız filtreli interneti davulla zurnayla karşılayıp, modeminizin dötüne pamuğu kendi ellerinizle taktırmaya koşacaksınız.

Hoş, Türkçemizde dötü pamuklu olan sadece sigara değil. Ölünce insana da pamuk tıkıyorlar. Ee fena mı işte; siz de sınırsız download yapıp, pcnizi boş yere kastırmaktan ya da kotalı internete abone olup da, kazara yüksek internet faturaları ödemekten de kurtulmuş olursunuz.

Lütfen olaylara bir de iyi yönünden bakın sevgili kardeşlerim. Bakın bu yasaklar ne güzel hayırlara vesile olacak, inşallah. Lütfen düşünüp incelemeden, öyle olur olmaz yere her proje de karşı çıkmayın. Siz büyüklerimizden daha mı iyi bileceksiniz.

Hemen gidin, şimdiden gönüllü olun, pamuğunuzu sağlığınızda kendiniz taktırın. Dirinizden bıktık, bizi bir de ölünüzle uğraştırmayın lütfen .

T.İ.O

Translate et kazı yanmasın

2011-05-14T00:53:00.007+03:00

Bugün koluma bir kuş pisledi. Ben de bilet almak yerine kolumu yıkamak için lavaboya gittim, ben de oraya pisledim, derken her zamanki gibi türkün aklı helada devreye girdi. Aklıma düşenleri paylaştım. Buyrun okuyalım.

Bence fazla uzun sürmez google gtalk üzerinden farklı dildeki arkadaşlarınızla sohbet imkanı sunacak gibi geliyor. Bu devrim niteliğinde bir şey olur, iş görüşmeleri dahil ticaret her alanda kolaylaşır ama bence biz türkler önce ve daima herşeyi olduğu gibi bunu da kız arkadaş arayıp, bulmakta kullanırız.

Şu sıralar bir kaç arkadaşım ingilizce öğreniyor, özendim ben de kendi kendime öğrenim şunu dedim. izlediğim x filmler ve altyazılar sayesinde geldiğim nokta yadsınamaz. telaffuzu beceremesem de bu işi kotarıyorum.

Özetlersek; ingilizce öğrenme olayı benim acımdan
suck la fuck / ya da lick ile dick arasında gidip geliyor diyebiliriz.

Sanırım tercüme olayının en zor yanı deyimleri çevirmek. ciddi bir bilgi birikimi ya da deyimler sözlüğü gerektiriyor. broken my water'in wet pussy'e denk geldiğini başka türlü nereden bileceksiniz.

Bazen tercümeler öyle beceriksizce yapılıyor ki bir çok edebi eseri okunamaz hale getirebiliyor. Bu yüzden edebi metinleri kesinlikle edebiyatçılar çevirmeli bence .

Mesela bunu en iyi google translate ile oynarken görebiliyorsunuz. Aynı anda iki translate sayfası açın. birinde ingilizceden türkçeye çevirdiğiniz bir metni diğerinde türkçeden ingilizceye çevirin bakın ne komik şeyler çıkıyor ortaya.

Yine de teknolojinin geldiği aşama açısından güzel bir gelişme google translate. Beğenerek kullanıyorum.

Son söz olarak;
Görelim bakalım teknoloji cini insanları dünyanın öbür ucundaki insanlarla yakınlaştırayım derken, daha ne kadar yanıbaşlarındaki insanlardan fersah fersah uzaklaştıracak...

Çok sıkıştım, kasetim geldi

2011-05-09T17:55:00.000+03:00

Kamera hazır mı, kayıtta mıyız. OK!
Birazdan sevişicem hadi bakalım hayırlısı. Gelecek seçimlerde aday adayıyım. İyi çıksın görüntüler ona göre. Artık meşhur olmanın yolu IMÇ'de kaset çıkarmaktan değil, seçim zamanı ortaya dökülen seks kasetlerinden geçiyor...

Ankara'dan Melda, Buse, Naz ve Öykü hanımlar SPA- Harem masajı için SPAM mail göndermişler. Üstelik 50 tl gibi bir fiyata sabun kese ve VCD dahil. DVD'de istersek fark isterler mi bilmem. Ayrıntılar şöyle devam ediyor. "DİGER SALONLARDAKI GIBI ŞİŞKO PORSUMUZ KIZLARIMIZ YOKTUR YAŞLARI 20-23-29.VE SON DERECE BAKIMLI KIZLARDIR " Ne diyeyim ben almim ama alana da mani olmim. Allah çarşınıza göre pazar versin.

Seçimler yaklaştıkça belaltına vurma modası başladı. Farkındasınızdır. Hele bazıları kraldan çok kralcı oldular. Oysa işin sonunun nerelere gidebileceğinin farkında bile değiller. Onun için naçizane diyorum ki. "Hiçbir iktidar gücünün viagrası olmayın. körü körüne desteklediğiniz her iktidar sahibi siz dahil herkesi düzeltme hakkını kendinde görmeye başlar. Sizin sayenizde..."

O yüzden siz siz olun, bilip bilmediğiniz insanlara takılmayın. Hele hele siyasi istikbal peşindeyseniz uçkurunuzun ayarı ile hiç oynamayın. sonunda kasetiniz çıkıyor bir şekilde. Ayrıca size sunum yapan o tip arkadaşlarınızın dost, kanki falan değil düpedüz pezevenklik mesleğini ifa ettiklerini düşünürseniz daha sağlıklı adımlar atarsınız. Yani kısaca aklınızda bulunsun "Bırakın kurtla kuzuyu, koyunların, kuzuların kardeş değil kalleş olduğu bir dünya bu, ne koynuna almaya geliyor koyununu ne de yavrum, kuzum deyip sevmeye geliyor tanıyıp bilmediğin birini..."

Bahar geldi gelecek derken, kış uzatmaları oynuyor ve vücutlar uyuşukluk, rehavet, melankoli içinde yoğruluyor. Bu arada biz de blog yazmasak da, bir kaç söz demişiz sağda solda.. Buyrun okuyalım.

-Sokakları süpüren rüzgar, dükkana çikolata ambalajlarını sokuyorsun. sonra her gören ben yedim sanıyor. yapma bunu...

-Hızırla, ilyas kavuşmuş leyla ile mecnun ise hala ayrı. onun için hüzün kokar bizim öyküler onun için seyran samanlık yerine yaşar gideriz haremlik selamlık...

-Sizin de bazen yönetenler, yönetilenler açısından kendinizi şanssız hissettiğiniz oluyor mu şöyle: "Aslında hepimiz armuduz, hem de en iyisinden. Aliler değil ayılar yiyor hepimizi..."

-Herkesin sevdiği bir sevgilim olsun istemem. Eksik olsun öyle bişi istemem...
-Bir kadının 9 ay 10 gün karnında taşıyıp doğurduğunu, bir başka kadın 9 ay 10 gün koynununda taşımadan yoğuramaz.

-Sizin de klavyenizi ters çevirip silkelediğinizde, içinden 3 fakiri 3 gün doyurcak erzak çıktığı oluyor mu?

-Altın çilek, elma krom. sen ne biçim diyetsin. Yemeyin ulan bizi.

-Arkadaş listimizdeki kalabalıklar, daha da yalnızlaştırmıyor mu gün geçtikçe hepimizi?
-Birden çok kadın fantezisi kuran erkekler, kayınvalideniz bir kaç ay sizde kalsın. İşin pratiğini görmüş olursunuz, İnanın ikisi de aynı şey.
-Eskiden apartman çocukları vardı, şimdi acayip abartan çocuklar var her tarafta.

-Yaz gelirken üzerime çöken rehavet ve uyuzluğu görünce, tarihte kölelik acaba ben gibi uyuzları çalıştırmak için mi icad edildi diye kendime sormadan edemiyorum.

-Kim seni senden daha iyi tanıyabilir ki, kim dindirebilir biçare acılarını, o zaman kes artık sızlanmayı, bir köpek gibi kendin yalamaya devam et, kendi yaralarını.

- Birgün bir şiir yazacağım ayrılıklar üstüne ve sonra utanacak cennetteki elmalar düştüğüne dalından...

Sağlıcakla kalın.

Sesime gel Houston!

2011-05-07T11:02:00.005+03:00

Uzun süren ayrılıktan sonra İbram abiniz yeniden blog dünyasına dönmeye karar verdi. Gerçi ışık hızında gidip aşık hızında geri dönemedik ama olsun hoş görün.

Yerden kalkmış, ayaklarımı ve bilimum diğer azalarımı da indirdikten sonra şimdi ufaktan ufaktan birşeyler paylaşalım. Paylaşalım ki zaman kaybından dolayı soğuyan çaydanlığın altını ısıtmaya başlayalım. Kaynayıp fokurdaması zaman alsa da ilişkimize kaldığımız yerden devam edelim sevgili okuyucularım.

* Herkesin bir yazma, bir de yazmama sebebi var. Benim de vardı nitekim. Şevkimi kıran bir sürü lüzumsuz olay ve kişi. Sonrasında blogger yasağı ve farklı mecralarda seyreden bir kaç yazı denemesinden sonra geldik kürkçü dükkanına kurulduk işte. Yazalım çizelim diye.

* Aşk, meşk konuları nasıl blog aleminde habersizim ama size söz bir gün yine kendimden başkasını seversem romantik birşeyler de karalarım.

* Haberlere baktım. Kaddafi, Ladin ve sonrasına dair intikam yemini eden militanlar vs. Eli silah tutan insanların şunu anlaması gerek. Ne kadar kendinizce haklı sebepleriniz olursa olsun eğer siz masum insanları hedef alarak saldırılar gerçekleştiriyor ve ölümlere yol açıyorsanız, size de bu dünyayı dar ederler. Defterinizi dürerler. Amerika ne kadar bir çok olayda suçlu olursa olsun. Kendi taşeronunu ya da düşmanını bir şekilde ortadan kaldırmıştır. Kaddafi de dangalaklığına doymasın.

* Yazmadığım zamanlarda sağda solda küçük şeyler paylaştım. Onları derler toplar belki bir blog yazısı yaparım. Okuruz nasipse, fena şeyler değildi.

* Bu aralar oyuna merak sarıcam sanki. İşi gücü hallettik de bi o kaldı. Farmville - Cityville konusunda dersler alıyorum. İlk ders konu komşuna yan bakma. Komşun Çin'de de olsa yardım et bahçesindeki çiçekleri sula.

* Aslında sanal alemde vakit geçirmek. Kalabalıklar içerisindeki yalnızlığın da göstergesiydi. Fişiniz çekildiğinde bir hiçken şimdi ufaktan ama hızla yayılan Mobilleşme ile sosyal medyanın gücü de bir hayli arttı. Artık ana, babanızın yüzüne bile bakmadan yataktan kalkıp, cebinize gelen mesaja göre "Starbuck"a kahve içmeye gelen takip listinizdeki sanal arkadaşlarınızla buluşmaya koşuyorsunuz. Hadi hayırlısı, arada bize de uğrayın...

* İtiraf etmeliyim ki son zamanlarda CHP'nin seçim vaadleri ve çözüm önerilerine biraz daha hoşgörü ile bakıyor ve takdir ediyorum. Ekonomi kurmayları, toplum bilimcileri herhalde biraz daha iyi çalışıyor veya kendilerini dinleyen bir liderleri var. Ne yazık ki Kemal bey'in beklenen kurtarıcı olmadığı ve içinin boş, ağzının da en az diğer liderler kadar ayarsız olduğu meydana çıksa da CHP'nin yıllar sonra adındaki HALK'ı hatırlaması iyi birşey bence. Aferim.

* İktidar partisinin mağduriyet üzerinden iktidara geldiği bu noktada her ne kadar başbakan "kimin içmesine, sıçmasına karışmışız" demeye getirdiyse de işi, AKP'lilerin iktidar gücünün verdiği keyif ve sarhoşluktan uzak durmayı başarmaları gerekiyor. Yoksa insanların üzerindeki "yaşam tarzımıza müdahale" edecekler sözünü yalanlamakla iş bitmiyor. Aksine bu konudaki endişeler artıyor.

* İnternet'i kısıtlama üzerine gün be gün ortaya çıkan gelişmeler ise daha da düşündürücü. Bir kere donkişot'un yeldeğirmenleri ile savaşmasından daha akıllıca gelmiyor bana internete savaş açmak. Ayar vermeye çalışmak.

Mutlaka insanların kendilerinin ailelerini korumak adına alabilecekleri önlemler var ama işte bunu kendilerinin yapmaları gerekiyor "big brother"liğin alemi yok. Oysa evde ana babaların yapması gerekeni maşallah işyerinde patronlardan, kurumlarda amirlere kadar herkesin bir görev addettiği ortada.

Bir de işin başkalarının özelini merak edip, röntgencilik türü bir sapıklığa yol açma riskiniz var ki; bu faydadan çok zarar getirir. Yani müdürünüzün internetinizi denetlicem derken, dairede hangi kız yollu, kim kimle chatleşiyor, ben istesem bana da verir mi türü bir sapkınlığa düşmeyeceğini kim garanti edebilir?

* Sanal alem, romantizm, sanal aşkların toplum ve kişiler üzerindeki etkileri konusunu kendinizden başlayarak bir değerlendirme yaparsanız herkes gibi siz de "ya böyle bişey olmaz, bu kötü, yanıltıcı, insanı hataya düşürüyor" diyebilirsiniz ya da abartıp üzerine övgüler de dizebilirsiniz.

Oysa bana göre bir çok sakıncası yanında özellikle hayal kurmaya cidden ihtiyaçları olan "obezler, özürlü kardeşlerimiz, çeşitli sağlık sorunları olan insanlar" için sanal alemin birazı yalan da olsa ruhu iyileştirici etkileri olduğu kanısındayım. Ömründe sevgiyi sanal da olsa bulması, yaşaması zor olan bazı insanların, beyaz atlı bir prense veya uyuyan pamuk prensese kavuşması fikri bana çok da ters gelmiyor. Tabi işin doğrusunu uzmanlar daha iyi bilir.

* Sosyal medya üzerinden para kazanma fikrine hala kafa yoruyorum. Acaba blogumu okuyanlardan 1 lira okumayanlardan döve döve 10 lira alsamköşeyi dönebilir miyim diye düşünüyorum.

* Blogcuların kitap yazma işinin de boku çıktı ve fırtına, yayın furyası bitti sanırım. Ben de işte tam şimdi 10 yıllık birikimim olan 7 kitabı ufaktan yayınlasam artık diyorum. Hiç okunma kaygım yok, gidip kitapçılarda da aramayın. Denk gelirse alırsınız. Burdan size külliyatın listesini veririm bir gün nasipse.

* Yaz geldi gelecek derken, kış gitmek bilmiyor. Serçeler, köy kuşları yavruladı bile, kediler de dombili dombili geziyor. Yerlerde uçamayıp hızla koşan ve kedilere yiyecek olmaktan kaçmaya çalışan serçe yavrularını görünce aklıma geldi. "Uçmayı bilmiyorsan bari hızlı koş İbram dedim kendi kendime. Uyuz uyuz yürüme!"

* Yaş ilerliyor artık, toprak çekiyor bizi de. O yüzden ölmeden önce çiftçiliğe merak sarıp Farmvilleden başladık işe. Ama insan kıçını yerden kaldırmalı, ayaklarını gerçekten toprağa değdirmeli. Harcadığı zamanın tükettiği kalbur samanın en kıymetli hazinesi olduğunun farkına varmalı. Bir gün bu masal da bitecek ve İbram da bu dünyadan gidecek.

Kalanlara selam olsun.

İlk cinsel deneyim

2011-05-05T17:23:00.000+03:00

İtiraf ediyorum ki "rating" kaygısı taşıyorum. Yurdum insanı, kahir ekseriyetle ve değişmez, değiştirilmesi teklif dahi edilemez biçimde, bu konulara meraklı, "cinsellik" her daim rating alıyor.

Ne zaman "akıllı uslu, oturaklı" bir şeyler yazayım desem ratinglerim sürünüyor. Bir kaç hatırlı dost dışında okuyanım olsa da yorumlayanım çıkmıyor. Orasını burasını, kılını tüyünü dünyanın merkezine alan, "çiğ ya da pişmiş yediği, içtiği kadar, yedirip içirdiğini de yazan" insanları kıskanıyorum arkadaş. Ne yalan söylemim.

Oysa ne zaman ipin ucunu kaçırsam, "deniz seviyesinin altına insem" aranan blog yazarı olup çıkıyorum. Demek ki "halk" bunu istiyor. Kendimi assolist kompleksine kaptırıp "siz istediniz de ben vermedim mi" canlarım havasında yazasım geliyor. Sonra tırsıyorum.

Oysa, "benim boyum kimin oğlundan kısa" değil mi? Gerçi canım memleketimde ratingler dağların yüksekliğine göre değil, kuyuların çukurluğuna göre ölçülüyor. Yani bu konuda bir kadın , erkek eşitsizliği söz konusu. Dişi kişiler daha çok okunuyor konu cinsellikse. Öte yandan “Ört ki ölem” kabilinden görmezden geldiğimiz bir sürü toplumsal kabahatimiz "kadına yönelik şiddet, çocuk istismarı" rating almazken, "açılım"ın her türlüsü pek moda. Aç da, istersen ülke sınırlarını, istersen etek altını aç. Geçer akçe madem bu, bizim de az çok o taraklarda bezimiz olmuştur geçmişte. Buyurun işte bugün yazıyorum, meraklıları da okusun.

İlk cinsel deneyim herkesin aksine çok geç vuku buldu. Önceleri gerek korkaklıktan, gerekse denk gelmediğinden bu konulara eğilemedim. Gerçi içimde, uyanan bir ilgi hep vardı ama kısmet 30'lu yaşlara imiş. Ne yapalım, geç de olsa tecrübe sahibi olduk.

Karlı bir kış günü, taşradaki yeğenim bize misafir gelmişti. Elektriklerin kesilmesinin çok da anormal olmadığı günlerdi. O akşam bir arkadaşım da vardı aramızda. Yani 3kişi bir arada sohbet ediyorduk mum ışığında. Ortam biraz kasvetli duruyordu. Laf lafı açtı ,derken yeğenim dedi ki " Abi benim bir Cin'im var." Öyle de kasılarak söylüyor ki eşek herif zannedersin "limuzin"im var diyor. "Hadi len!" demedik, "anlat hacı" modunda devam ettik.

Bizimkisi başladı anlatmaya. Biz sordukça o gazı alamadı salladı da salladı. Daha doğrusu biz salladığını düşünüyorduk. Neymiş efendim "kız" mış "cin" arkadaşı, ama sadece "arkadaşlarmış. Adı "cannuyeş mi, matubeş"mi öyle sallama garip birşeydi. Meğer zaten "cin"lerin adları bizimki gibi olmazmış. Bu "3 harfli" arkadaşlarla bir kere kanka oldun mu, çağırınca kolayca gelirmiş aslında.

Sohbet ilerledikçe bizim canımız sıkılmaya başladı. Tamam, elektrik yok diye TV izleyemiyoruz ama "cin tonik" kadar kafa yapmaya başladı olay. Tabi o zamanlarda "Turkcell henüz - Cincell ya da Cinephone" hizmeti de vermiyor. Ortalıkta cirit atan "Medyum Memiş'le Keto'"dan başka bu konuda tek bildiğimiz "Cine5" onu da elektrikler kesik olduğundan izleyemiyoruz. "Yetti be hacı" dedik sonunda. Ama yeğen durmuyor "Abi istersen çıkarıp göstereyim" dedi. "Hop, ne oluyoruz" derken, "hani göster nerde?"ye çevirdik biz olayı.

Orta yere bir sehpa koydu bizimkisi, klasik ritüeller, kâğıda alfabedeki harfleri yazıp dizdi sehpaya, ortasına yerleştirdi rakamları, en ortaya da bir kahve fincanını ters kapatıp koydu. Ortam zaten karanlık, mumu da biraz öteye koyduk.

Yeğen önce bir kaç dua okudu, kısa birşeyler. Dediğine göre "3 kulhu, bi elham" ile bile gelirlermiş. Derken soru cümleleri kurmaya başladı. Geldin mi, geliyon mu? tarzında. Sonra üstünde üçümüzün işaret parmağı olan fincan başladı hareket etmeye...

Devam Edecek...
----------------------
Not: Olay sallama değil, gerçektir.

Google'dan sonra ben, Blogger'den sonra kızlar

2011-05-02T13:38:00.000+03:00

Değişim kaçınılmaz bir gerçeği dünyanın.
Üstelik değişirken dönüşüyoruz da aynı zamanda. Bir melek'e mi bir canavara mı dönüştüğümüz ise muamma henüz. Ancak birçok ilke, değer veya kriter değişmekte bunun hepimiz farkındayız..

Eskiden daha güzeldi diyenlerden olup nostaljik takılmayacağım. Biz camiye gitmeden önce TAN gazetesini alıp, Helga resimlerine "ohş" çeken ihtiyar amcaları da biliriz. Toplumsal açlığımızı bir kültür ve bilgi bombardımanı ile tıka basa doyurduğumuz günlerdeyiz.

Konu sadece cinsellik değil. Her anlamda insan beyninin Terrabyte'larla ölçülemeyen ve evren gibi durmadan genişleyen bilgi alma kapasitesini hayranlık ve biraz da dehşetle izliyorum. Küçücük çocukların ellerinde oyuncak haline gelmiş cep telefonları, bilgisayarlar, TV kumandaları. İnsan aklının gelebildiği noktaları görmemiz açısından inanılmaz fırsatlar sunuyor.

Öte yandan köyde koyunlara kaval çalan sıradan bir çoban olmanın dayanılmaz cazibesi de durmadan artıyor. "Bağdat'ta bombalı saldırı" haberini okumuyorsanız. TV izlemiyor, radyo dinlemiyorsanız sizden mutlusu yok. Diğer insanların dertleri ile dertlenmek güzel şey, ancak yanı başımızda aç ölen komşuları unutuyoruz, farkında olmadan. Kuzey kutbundaki fokları görüp üzülürken, sokak köpekleri artık yüksek çöp tenekelerinde de bir şey bulamıyor yiyecek. Farkında değiliz...

Google'dan sonra hepimiz birer bilgi hazinesi olduk çıktık. Anında arayıp sorarak dini konular da dâhil olmak üzere ahkâm kesiyoruz. Google’dan sonra ben zihnimi kurcalayan gerekli gereksiz herşeyi bulabilir olmuştum. Tabi her yurdum erkeği gibi “Celebrity X” hazinelerini keşfettim önce. Sonrasında “faideli bilgiler” için de kullandım tabi ki.

Blogger sayesinde birbirlerimizin ruhlarından, bazen de gerçek yaşamlarından haberdarız. Herkeste bir teşhir merakıdır sürüp gidiyor. Birbirimize ruhumuzu açmak yetmedi, yüzümüzü gözümüzü ve göğsümüzü açıyoruz. Birileri bizimle konuşmazsa yalnızlık çekiyoruz ama yanı başımızdaki dostların halini hatırını sormuyoruz. En mutaassıp aile kızlarının bilmediği erkek argosu yok. Bir söyleme cesaretinde veya yüz yırtılmasında artık sorun.

Faydasız bilgiden sakınmak lazım. Bazı şeyleri öğrenmesen de olur hani ama faydasız bilgiden sığındığımız bir adresimiz bile yok. Açlık krizine girmiş obezler gibi durmadan sepetimize, çer çöp ne varsa dolduruyoruz. Bazılarımız tarzım böyle diyerek "X" ip, "x"uyor satırlarında. Üstelik kazara buna tepki koyan birine de hepimiz birden çullanıyoruz. "Aaaaa o çok iyi bir insan, onun tarzı böyle "x"meden duramaz. Ağzındadır onun her şey, sen aldanma gibilerden. İyi insan kriterimiz de kendimize göre. Elimizde hepimizi tartan bir mihenk taşı, değişmez bir ölçü yok artık.

Bekri Mustafa gibi, ben bile buralarda "adam"dan sayılıyorum. Rating olsun diye sizlerle bildiğim bir küfürü paylaşayım mesela. "nın nmına jeeple girer, beton döker çıkarım" İlk askerde duymuştum bu küfürü ve hayal gücüne hayran kalmıştım küfreden vatandaşın. Tabi muhatabı olmadığım için moralimi bozmasam da "edep ya hu!" denilecek bir küfür.

İnternet ve online iletişim kanalları her türlü merakımızı bir şekilde giderdiğimiz, ruhlarımızın ve bedenlerimizin aracı kurumları oldu çıktı. Tabi ki güzel şeyler de oluyor. Ancak henüz samanlıkta iğne aramak misali karşılaşıyoruz bu tür etkinlik ve zenginliklerle. Boş vakitlerimizi katletmek ve bir dakika da olsa "ünlü" olmak adına, egomuzun pohpohlanması adına harcadığımız ömrümüzün bu yitik zamanlarını arada güzel şeyler için de harcamak gerek sanırım...

Engellilere yönelik siteler, iyilik hareketleri, çocuk istismarını önlemeye yönelik çalışmalar, çeşitli dayanışma platformları, edebiyat ve sanata dair paylaşım ortamları, el hünerlerini paylaşan ve insanlara bir takım şeyler öğretmeye de çalışan siteler vs vs... Hatta moda blogları bile bizlere fikir vermek, ufkumuzu açmak açısından yardımcı olabilir.

Dünyada ve ülkemizde internetten sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Google'dan sonra internet de eskisi gibi kalmadı. Blogger, Ffeed ve Facebook'tan sonra sosyal iletişimin boyutları değişti, aynı kalmadı. Her şey değişiyor ve dönüşüyor. Biz de değişip, dönüşeceğiz. Altından bakıra doğru mu, şekerden kömüre doğru mu ya da tam aksi yönde mi, onu biraz bizim tercihlerimiz, biraz da zaman gösterecek.

Yaşadığınız hayat size armağandır. Ben de öyleyim.

2011-05-01T19:10:00.001+03:00

Bu dünyaya gelmemiz başlı başına bir mucizedir. Onca sperm içinde en şanslısı olarak yumurtaya ulaşırsınız. Anne karnında büyümeniz, doğmanız ve ilk aldığınız nefes de başlı başına bir mucizedir. İnsan yavrusu canlılar içinde en savunmasız olandır. Büyümesi, ayağa kalkıp yürümesi yıllarını alır. Vahşi hayata bırakılsa neredeyse sıfır yaşama şansı vardır.

Oysa bu küçük canlı kısa sürede inanılmaz gelişme gösterir. Fiziksel gelişiminden daha hayret uyandırıcı yanı zihni ve bunun sayesinde bedenine hükmetmesidir. Herhangi bir özrü yoksa yürümesi, el kullanma becerileri, zekâsı, konuşması, düşünsel gelişimi hep mucizevîdir.

Bizzat kendisi ailesi için bir armağandır. Bu dünya için bir armağandır. Başkalarının hayatına girecektir, sevecek sevilecektir. Onlar için armağandır. Yazılmış bir kaderi olsa da yaşamının her anında inisiyatif kullandığını hissedecek. Tanrının kendine verdiği eşref-i mahlûkat gücünü hayatının her alanında kullanabilecektir.

Birey olduktan sonra da olmadan önce de, sevinçleri, mutlulukları olacak, hüzünler acılar yaşayacak, bazen isyan edecek, bazen oturup ağlayacak. Kaderin ve kazanın başına getirdikleriyle iyi kötü bir ömür sürecektir.

Aşklar yaşayacak, sevilecek, şarkılar söyleyecek, dans edecek. Tanrıya yaklaşıp ibadet edecek veya uzaklaşıp isyana sürüklenecektir. Ama ne olursa olsun başka hiçbir canlıya nasip olmayan bir şeyi. Bilinci, duyguları ile düşünecek, haz alacak sevinip üzülecektir.

Hiç kimsenin kaderi birbirine uymayacak ama herkes kendi yaşadıklarını en iyi ve en kötü sanmaya devam edecektir. Bizzat kendisi yaşayarak görecektir ki insan sosyal bir canlıdır. Topluluk haline geldikten sonra her ne kadar içimizde ötekileştirme eğilimi artsa da başkası olmadan yaşayamadığımızı görüp, birlikte yaşamanın ve hayatı paylaşmanın tadını da alacağız.

Zamanla yaşadığımız her şeyin ve bizzat şikâyetçi de olsak bu hayatın bize verilmiş bir armağan, bir şans olduğunun farkına varacağız ve dudağımızdan şu cümleler dökülecek…

-Bu hayat bana verilmiş bir armağandır. Bu hayat size verilmiş bir armağandır. Ben de öyleyim.

Evladınızdım. Doğdum sevip okşadınız, yüreğinize sevinç, mutluluk oldum. Büyüdüm hastalandım üzüldünüz, şefkat ve merhametinize vesile oldum. Üzdüm sizi kırdım incittim sabrı öğrendiniz sayemde. Belki benden kötülük gördünüz ama sevabını Mevla’dan beklediniz. Size ödül de ceza da ben oldum ama hayatınızı doldurdum.

Bazen annenizdim, sevip bağrıma bastım, bazen babanızdım sevip okşadım. Sevgiliniz oldum. Size şiirler yazdım, öyküler, masallar anlattım. Yerden alıp göğe fırlattım. Sizin için gözyaşı döküp, ağladım. Kelimeleri zincir zincir, ilmek ilmek birbirine bağladım.

Hasta ruhlarınıza şifa oldum bazen. Bazen kendi ruhumun hezeyanları ile sizi üzdüm, sınadım, sınandım. Klavuzunuz oldum çoğu zaman. Bir yerden bir yere götürdüm. Sevdiniz yeni ulaştığınız durakları. Bazen yoldan çıkardım, pişman oldunuz, tövbenize vesile oldum. Bazen günahlarınızın, bazen tövbelerinizin bazen de birlikte uçsuz bucaksız, uçuk kaçık veya ulvi-süfli sohbetlerinizin arkadaşı oldum.

Hayatı veya bir anı paylaştık sizinle. Belki kırmızı ışıkta karşılaştık. Belki sinemada, tiyatroda belki aynı otobüs koltuğunda yan yana yolculuk ettik hiç birbirimizi tanımadan. Belki size bir nane şekeri uzattım. Belki sigaranızın dumanı öksürttü de sizi azarladım.

Belki de karşılaştık kim bilir. Olmadık bir yerde olmadık bir zamanda, olmadık bir satırın, olmadık bir hecenin, olmadık bir cümlenin içinde. Selamlaştık, tanıştık, konuştuk sevdik birbirimizi. Gözyaşı döktük, öfkelendik, kızdık. Birlikte zamanlar tükettik. Hasta olduk, uykusuz kaldık. Birlikte gülüp, birlikte ağladık. Kısa ya da uzun zamanlar paylaştık.

Belki dedeniz, nineniz oldum sonra ya da hiç kimsesizdiniz kimseniz oldum. Sizle birikimlerimi paylaştım. Hayat tecrübelerimi. İnsanlığın güzel yanı biraz da bu belki. Ölümlü olsak da kendimizden bir şeyleri gelecek kuşaklara aktarmak istiyoruz. Çırpınıyor paylaşıyoruz.

Ey insanlar unutmayın. İçinde yaşadığınız bu hayat size bir armağandır. Bütün zorluk ve sıkıntılarına rağmen öyledir. Ben de öyleyim. Kıymetimi bilin.

(*) Not: herkes bizzat kendisini buradaki BEN yerine koyabilir.

Adını koyamayanlar için

2011-04-30T19:14:00.000+03:00

Aşk, sevgi, ihtiras, arzu, adı her neyse işte. Hepsi bir arada ya da başka bir duygu seli ama güzel ve ilginç bir haldir sevmek. İnsanın her koşulda öteki yarısını aramasının adıdır. Kimileri adını koyamaz bu sevginin. Hissettikleri ile kimliği, ilkeleri, ve hayatın kuralları arasında sıkışıp kalır.

Çünkü her ne kadar toplumsal kurallar, ilkeler, insanın bakış açısı, prensipleri olsa da bir insanı sevmenin pek kural tanıdığı vaki değildir. Hayırsızın birini bile bile seversiniz örneğin. Hatta canınızın yanacağını da bilseniz bunu umursamazsınız. Sadece yapabileceğinizin en kötüsünü en iyisi sanarak yaparsınız. Arkadaş olalım, dost kalalım, kankamsın, arkadaşımın aşkısın demekle kendinizce bir sınır çizdiğinizi sanırsınız. Oysa her zaman doğru kişiye rastlayanlar kadar şanslı olmazsınız. Bazen bir yanlışı da bile bile sevebilirsiniz.

Sevmeyi, sevilmeyi temelde herkes ister. Herkes elmanın öteki yarısına bir özlem duyar. Zamanla sevdiğiniz insanla bu söylediklerinizin hepsi olursunuz. Birlikte vakit geçirdiğiniz bir arkadaş, hoş sohbet bir dost, dertlerinizi paylaştığınız bir kanka. Öyle hoşlanırsınız ki bundan bir müddet sonra birlikte geçirdiğiniz vakitler yetmemeye başlar. Özlersiniz, merak edersiniz. Üşüdüğünüzde aklınıza gelir acaba o ne yapıyor dersiniz. Hastalığınızda aklınıza düşer, rüyalarınıza girer ve hergün ona daha fazla yakınlaşmak istersiniz.

Bir müddet sonra birlikte paylaştığınız hoşlukların yanında, paylaşamadıklarınız sizi üzmeye başlar. Arkadaş bile olsanız onu önce merak etmeye, sonra kıskanmaya başlarsınız. Sonra duygularınızın pek o kadar da masum olmadığını görür üzülürsünüz. Vicdan azabı çekersiniz. Ondan uzak durmaya çalışır, ancak çabanızın boş olduğunu bir adım daha yaklaştığınızda anlarsınız. Canınızın çekildiği, kanınızın çekildiği gibi bir müddet sonra teninizde ona çekilmeye başlar. İçinizdeki bu duyguyla savaşmaya başlar, sürekli yıpranırsınız.

Sonunda öyle bir an gelir ki; ya koşup ona gitmek ya da çekip ondan gitmek zorunda kalırsınız. Koşup ona giderseniz yolculuğunuz biraz daha farklı boyutta sürer. Onun ya da sizin konumunuza göre bu bir yaman çelişki olabileceği gibi, güzel bir ilişki de olabilir. Artık hayat bir başka güzel ve daha mutluluk verici olabilir. Ya da zindan ve kahır günleri başlar.

Çekip gitmek belki en sonunda yine başınıza gelecek olan bir kaderdir. Sürekli kahrınızı çeken, sizi hoş tutan insanın hep olumlu gördüğünüz yönleri yanında, ufak tefek olumsuz davranışlarını görmeye başlarsınız. Sonra aranızda küçük tartışmalar yaşanır. Kaprislerinizi eskisi kadar çekmediğini fark edersiniz. Aslında bu gözlemi yapanlar "tehlike çanlarının" çaldığını da fark ederler ve ellerinden geldiğince önlem almaya çalışırlar. Ancak çoğu kez insan diğeri tarafından şımartıldığı için bu konuda kör'dür. Her şeyi eskisi gibi sürecek, birisi kahrını hep çekecek zanneder...

Bir gün çekip gittiğinizde ise sadece sevdiğiniz bir insanı kaybetmezsiniz. Bir bakmışsınız ki arkadaşınız gitmiş, dostunuz, sırdaşınız, gönüldeşiniz gitmiş. Sizi dinleyen, sıkıntılarınızı paylaştığınız, arada şakalaşıp, atıştığınız insan gitmiş. Hayatınıza bazen "pat" diye bazen de korkular içinde, sancılar içinde gelip yerleşmiş insanla beraber neler yitirdiğinizi görüp üzülürsünüz...

Kendinize sözler verirsiniz, yeminler edersiniz. Bir daha asla derken bile, onu özlediğinizi fark edersiniz. Adını bir türlü koyamadığınız bu ilişkinin, aslında tadına doyamadığınız bir ilişki olduğunu görüp üzülürsünüz...

Tok adam (*) ağırlamak zordur

2011-04-19T13:29:00.000+03:00

Dünyanın en zor işlerinden biridir. Bahanesi çok ve karnı tok olana bir şey beğendirmek. Bırakın onun beğenmeme ihtimalini, zaten sizin sabrınız da nereye kadardır ki? Kendini hep itelenen ve ötelenen biri gibi algılamak. Yaptığı iş beğenilmeyen, lütfen ve nezaketen ilgi gösterilen biri gibi hissetmek, tam aksi doğru olsa bile yine de her insan için yıpratıcı bir durumdur.

Argo bir deyim vardır "gönülsüz işten, burunsuz oğlan doğar" diye. Ortak bir elektriği yakalayamazsanız birlikte bir şeyleri kotarmayı düşündüğünüz bir insanla yola devam etmeye çalışmanın, bir şeyleri zorlamanın anlamı yoktur. Yani sabrın sonu her zaman selamet değildir ve bekleyen derviş her zaman muradına ermiş olmaz. Bazen de beklerken elinizde çiçekler, kapılarda sırılsıklam çürür gidersiniz.

Hele gönlünüzün misafiri "tok"sa. Bir anlık midesi kazınsa, bir açlık hissetse bile bir müddet sonra onun sizin açlığınıza çare olmadığını görürsünüz. Belki sizi kırıp incitmez ama sofraya daldırdığı kaşıkların nezaketen olduğunu hissettiğinizde içiniz burkulur, üzülür, kırılırsınız.

Sevmiştir sizden önce, hayırsızın birini o yüzden aşkınız onu tatmin etmez. Yüreğinizi beyaz bir defter gibi, yaprak yaprak açsanız bile alışkanlıkları vardır onun. Sizinle akışkanlık haline dönüşemez. Bu alışkanlıklar her şey ve her şekil olabilir. İçtiği kahvenin köpüğünden, baktığı gözlerin rengine, öptüğü dudakların tadına, dokunduğu tenin kokusuna kadar...

O yüzden gönül sofranızı açtığınız insanın altına minderler serseniz de, önüne halılar yazsanız da, ona baklavalar, börekler açsanız, hatta ağzınızla "kuş" tutsanız da yaranamayabilirsiniz. O yüzden aman dikkat edin. Her anlamda karnı tok, sırtı pek, gözü "doymuş" insanlardan uzak durun. Boşuna yıpranır ve gereksiz yere üzülürsünüz.

Yemediği börek kalmamış biriyle yol arkadaşlığı yapmaktansa, sizi gerçekten sevebilecek, sevdiğinde gözü kör olup, bir başkasına yan dönüp bakmayacak "gönlü tok, yüreği sevginize aç" bir gönüldaş, bir sevdalı âşık bulun kendinize. Sefanız sefa olsun...

Hamiş:
----------------------------------
Biz tok adam (*) dedik ama siz anladınız, o adam da olabilir, madam da.

Her yazar biraz malın gözüdür

2011-03-23T12:54:00.000+02:00

Kasdım bilimsel makale, ders kitabı veya siyaset ile ekonomi gündemi yazanlar değil ama edebiyat dünyasında her yazar biraz puşttur. Her yazar biraz 3 kâğıtcı, biraz lafazan, lafebesi, kelime canbazı ve oyuncudur...

Her yazar okuyucusu ile dansetmek ister, zihniyle oynar, bazısı ile sevişir, sürekli temas halindedir. Ama peşinen söylemek lazım çamaşırında her ıslaklık gördüğünde de her okuyucunun okuduğu yazıya bahane bulmaması lazımdır. Yani bazı arkadaşlar hemen alınganlık göstermesin yazdıklarımı okurken, zihninizi kurcalayan noktalara kendi kendinizin bulduğu cevaplardan ben mesul değilim. Yanılıyorsunuz, o sizin hüsnü kuruntunuz ben öyle bişi demedim.

Her yazar aksini söylese de tepki almak ister. Gerektiğinde taciz eder okuyucusunu. Adsız yorumculara olta atar, belaltına vurur. Bazen hiç kabahati yokmuş gibi kenara çekilip tartışmaları seyretmekten zevk alır. Bazen zaten hazır olduğu ceng'e katılan ilk yorumcuya bodoslama girer. "beğemiyosan okuma, sağ köşede çarpı var ordan kapa" söylemleri aslında "amma de geçirdim, kudur ve yine saldır bebeğim" in fransızcaya tercümesidir.

Her yazar paylaşımcıdır ve gizli bir teşhircidir. Adını özenle saklayanların bile göstermek istedikleri bir şeyler vardır. Merak uyandırmaktan hoşlanır, ilgi çekmeyi severler. Her yazar biraz assolisttir. Kompleks yapmayı sever. Öyle kelli, felli oturaklı yazanlar bile içlerindeki oyun kuruculuk veya oyunculuk hasretine engel olamazlar.

Her yazar toplumun yaZamazlarına inat aynı zamanda yaRamazıdır. Öğüt de verse söğüt gölgesinde yine bir hinoğlu hinlik kurcalar durur beynini. Alkışı sever, şımarıklıktan hoşlanır, olmadık yerde olmadık bir kelime ile pandik atar, okuyucunun poponusa değdirir geçer.

Her yazar biraz kâlbidir toplumun. Üzülüp ifade edemediklerinize üzülür ve ifade eder. Fotoğraf makinası gibi sosyal hayatın resmini çeker ve orjinalini tutmayan (dozu azaltılmış veya arttırılmış) kurgusal kopyalar üretir size.

Her yazarın zihni bir oyun bahçesidir. Salıncaklar kuruludur. Sizi önce süsler püsler, saçlarınızı tarar. Bazen genç bir kız ve romantik aşığı gibi salıncağa bindirir. Bir bakarsınız ki salıncakta sizi sallayan da o, eteğinizi havalandıran rüzgar da onun kelimeleri, dahası yere uzanıp elleri çenesinde bacaklarınızı gözetleyen sapık gözler de ona ait...

Ya da her yazar cinsiyetten uzak olarak, size kelimelerden ördüğü saçlarını kuleden uzatan Rapunzel'dir. Bir bakmışsınız tutunup tırmandığınız kelimeler aslında sizi bir kuyuya, bir labirente indiriyor. O yüzden aynı zamanda her yazar bir illüzyonist, bir sihirbaz, abra kadabra üstadır...

Her yazar bir turist rehberidir biraz. Sizi beyninin banliyolarında, ruhunun derinliklerinde gezdirir. Sizi ağırlamaktan, acı bir kahve ikramından keyif alır. Gece kelimelerini fazladan ikram edilmiş bonbon şekeri kıvamında cebinize alıp, uyurken dudaklarınızda gezdirmenizi, damağınızda hissetmenizi ve birlikte düşüncelere dalmanızı ister ve sizin tepkilerinizden gıdısı okşanmış kediler gibi keyif alır...

Her yazar şımartılmak ister. Özünde zaten yine şımarıktır ama ister ki kelimeleri karşılık bulsun. Biraz şaşırtsın sizi, etkilesin. Her yazar hem erkek hem dişidir. Zihinlerde döllemek ve döllenmek, doğurmak ve doğurtmak ister. Bir başkasına ilham olmaktan, bir başkasının yazdıklarından esinlenmekten hoşlanır. (kopyacıları kasdetmiyorum) mim'ciler de kısmen kasdımın dışındadır.

Her yazar bazen melankolik bir serseri, bazen kızgın bir boğa, bazen ıssız adamın önde gidenidir.
Arzuları anlaşılmakla, anlaşılmamak arasında ortalarda bir yerdedir. Suskun zamanlarında bile aklının gelgitleri, ruhunun medcezirleri tükenmez. Her yazar biraz tutkulu, biraz tutukludur. İlk şehirler arası otobüse binip dünyayı terketmek isteyecek kadar deli, dünyada cenneti düşleyerek hazzedebilecek kadar veli, bazen satmışım anasını diyecek kadar da serseridir...

Uzun lafın kısası: tabir caizse her yazar biraz Musa'nın asa'sı
Sözün özü: her yazar biraz malın gözüdür...