* Günün Yazısı :

Kodumun Cağaloglu yokuşu / Hatıra defterimden



Hey gidi Marmara Üniversitesi.

İnek olmaya gönüllü girmiştim Fakülteye. Takıntısız sınıf atlayacak ve kız arkadaşım bile olmadan bitirecektim okulu. İlk gün öğleye kadar da tuttum sözümü. Öğle yemeğinden önce ilk kankamla oturmuş yemek yiyorduk. Kızlar gelip karşımıza oturdu. Tam biz tanışırken masadaki fazla ekmekleri gözüne kestirmiş bir öğrenci bana alabilir miyim tarzı işaret yaptı.
Kızlar yeni gelmişti ve ben de bana ne tarzında dudak büktüm. O da kızların üzerinden iki eliyle abanıp önlerinden ekmekleri aldı gitti. Bir anda bir kahkaha patladı. Öküze bak kabilinden ve yemekte tanıştık kızlarla.

Öğleden sonra girdiğimiz derste (ki okula yeni başladığımız için o gün tüm derslere girmekteydik) hocalardan biri Ne olum bu. İlkokul mu burası? Sınıfımda 15 kişiden fazla olursa ders anlatmam ben. Hadi çıkın gidin. Ben sınava yakın soruları veririm deyince. İlk günden dersleri de astık.

Öğle tatilinde kafeleri ve kahveleri keşfeden arkadaşlar olmuş. Kızlarla birlikte bir kahveye (onlar kafe dese de bence kahveydi) gittik. Duman altı bir ortamda bir kaç kişi bilardo masasına, bir kaçı okeye, bir kaçı da tavlaya oturdu. Ben de kızların bir kaçı ile seyirciler arasında yer aldım. Ancak kısa sürede canım sıkıldı. Bir bahane olsun diye beklerken aklıma ders kitaplarını edinme bahanesi geldi. Söyleyip arkadaşlardan ayrılmaya niyetlenmişken kızlardan biri de kitap almak için gelmek istediğini söyledi. (tesadüfe bakın ki, benim de içim ona ısınmıştı zaten)

Yol boyu birlikte yürüdük, konuştuk, biraz daha tanıştık. Kitapları edinmek amacıyla geldiğimiz Cağaloğlu yokuşunu çıkmaya başladık. O pek bilmiyordu buraları, ben ise her zamanki şapsal halimle, bilsem de (şehir şehre, semt semte benzer diyerek) caddeleri, dükkânları karıştıracağımın farkında değildim. İnsan salak olur da nasıl benimki kadar uzun ve sürekli olur mu bu salaklık bilemiyorum.

Kodumun Cağaloğlu yokuşu. Hayatımda bana en büyük keleklerden birini atan yerdir... İlk sorduğumuz kitapçıda kitapların çoğu yoktu biz de almadık ve ben kızı yokuşta yormayayım diye sağ cenaha saptım. Ne bileyim Sirkeci - Mahmutpaşa istikametine döndüğümüzü. Çok kısa süre sonra kitapçıların yerini don gömlek fanilacılar almaya başladı. Dur geri dönelim deme cesaretini gösteremediğimden (ben beceriksizim diyemeyen erkekler böyledir genelde) ha bire kızı sürükledim Çakmakçılar yokuşunda falan. Kız baktı ki; ne yol bitiyor ne de İbrahim'in kitapçı bulma ihtimali var.

Benim eve gitmem lazım. Daha karşıya geçicem dedi. Ben de dur az ötede bir sokak daha var onu geçince buluruz demekten vazgeçtim tabi ki. Akıl işte. Napıcan ders kitaplarını kızı götür bir pastaneye ya da sinemaya di mi. İnek olmak istiyordun ya, al işte sana ineğin alası oldun.

Peki
dedim. Vedalaştık ve okulda 2–3 saat önce tanıştığım ilk kız arkadaşımı evine uğurladım. Daha doğrusu orada ayrıldık. O kendi gitti. Bense inatla kitap aramaya devam ettim. Çık, çık yokuşu sonunda doğru yolu buldum ve oradan da aşağı inerken sorduğum her kitapçıdan istediğim kitapları buldum. Üstelik de üç takım aldım. Biri potansiyel kız arkadaşıma diğeri kankama bir de bana. Kodumun yokuşunu sırtımda kitaplarla indim.

Ve kızı Sirkeci'den Karaköy'e götürmeyi, evine bırakmayı akıl etmeyen salak kafama dur şu kitapları götüreyim belki evinin önünden geçerim kazara diye bir fikir geldi. Yaptım da valla. Salak gibi akşamın karanlığı çökmeden bindim vapura... Kız sanki iskelede kollarını açmış kitap getirecek İbram'ı bekliyor. Cep teli icat edilmemiş. İcat edilmiş olsa da kızdan istememişsin zaten. Dahası ne adresini biliyorsun, ne de başka bir şey. Bir tek aklında adı kalmış e onu da kime sorsan söylerler sanki...

Aptal gibi dolaştım caddelerde sokaklarda. Öyle bir batıl inancım var. Kısmetse denk gelir diye. Geldiğini de gördüm ama o kısmet bu kısmet değildi. Kitaplar sırtımda döndüm geri. Yorgun argın, yemeğimi yiyip yattım. Sabah okula gittiğimde en azından elimde onun için aldığım kitaplar vardı. Ama okulun karşısındaki kitapçıya kitaplar sabahtan gelmişti çoktan ve az derse geç kalan benden önce birçok kişi gibi o da almıştı kitabını. Sap gibi kaldım ortada. Sadece kankam aldı ve bana ilk günden borç taktı. Ödemedi de borcunu. Babamın yolladığı harçlıkla 3–5 takım kitap almış, bir de kızı bir yere götüreceğime, eşek gibi sırtımda kitapları götürmüştüm okula. Aferimdi, oh olsundu bana.

Ders çıkışı kankamla potansiyel kız arkadaşımın samimiyeti ilerletmiş olduklarını görmek sürpriz olmadı benim için. O sene elimde 2 takım ders kitabım ve kankam tarafından ödenmeyen cari alacaklarımın yanında ayrıca elimden kapılmış potansiyel bir kız arkadaşım vardı.

Eeee. İktisat okuyorduk.
Ve Ekrem hocamın derste örneklediği birçok şey gibi iktisat işte aynen böyle bir şey idi. Hesap işiydi, kitap işiydi. Dangalaklara göre bişi dildi...
Bu yazıyı paylaş: :

12 Yorum var:

  1. çok eğlendim okurken......yazık sizin başınıza gelenler birde pişmiş tavuğun başına gelir heralde:) Saygılar...

    YanıtlaSil
  2. İktisat sınırlı kaynaklarla ,sınırsız istek ve ihtiyaçları karşılamayı öğretiyor insana..

    Karşında bir iktisatçı var efendim :))

    YanıtlaSil
  3. Saf deluğanlu, fahri anadolu çocuğu (:

    YanıtlaSil
  4. o cağaloğlu yokuşundan burda da var. bilerek mi koyuyorlar bu yokuşlara cağaloğlu adını eceba? bilemedim bak:)

    YanıtlaSil
  5. İpraam naptın sen :) Bende yokuş neki diye meraktaydım feci çarpmış seni..

    YanıtlaSil
  6. Ne eğlenceli anılarınız var ya...Gıptayla okuyorum...

    YanıtlaSil
  7. Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
    seninse alın yazın, yokuşlarda susamak.
    olabilir mi acep

    YanıtlaSil
  8. devenin bale pabucu: o tavuk benim efendim:) gizli bir sırrım daha ortaya çıktı. pişmiş tavuk bendeniz...

    cache: ülkeyi iktisatçılar bu hale getirmedi mi zaten. ha bir de şair. rahmetli ecevit... artık bir ressam seçeyim diyordum. kenan paşa da sonradan da olsa ressamdı. bedri baykam da var hiç hazzetmem.

    hevesli bardak: hevesini kırcam. ya da bardağını:) ne güzel laf dokunduruyon :p

    YanıtlaSil
  9. betüsens: ne demiş üstad:
    (bu dünyada her yerde var bir yokuş)

    YOKUŞ
    Öteki dünyada akşam vakitleri
    Fabrikamızın paydos saatinde
    Bizi evlerimize götürecek olan yol
    Böyle yokuş değilse eğer
    Ölüm hiç de fena bir şey değil.
    Orhan Veli Kanık

    YanıtlaSil
  10. BigaripWomen: Arada bir çarpılırım. geçer:)

    NoNeLess: Anılar güzeldir. Yaşandığı anda hoşumuza gitmese bile.

    cache: dik yokuşlarda tepkilerim öteki şairler gibi değildir. ben mış'arım...

    YanıtlaSil
  11. Her inişin bir çıkışı olduğu gibi; her çıkışın da bir inişi var. The İbrahim Ortach çıkmaz sokak değil ya...İnişlerini okuduk; sıra çıkışlarına da gelecek :)

    YanıtlaSil
  12. Uff çok yazık olmuş yaa :( ama şu kısmetse karşılaşırız deyip vapura binmene bittim :) hoşlandığım adam için benzerini yapmıştım neyse ki tek ben değilmişim.

    YanıtlaSil

Buraya yorum yazabilirsiniz. Niye yazmıyorsunuz?

Üşenmedim, başka şeyler de yazdım